کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه نوشته علی شمس، مجموعه‌ای متشکل از دو نمایش‌نامه است که در فضای تئاتر معاصر ایران حرکت می‌کنند و از دل صحنه، به سراغ موضوعاتی همچون جنگ، حافظه، جنون، هویت و عشق می‌روند. در بخش نخست، اتاقی در بیمارستان به جایی میان واقعیت، خاطره و اجرا تبدیل می‌شود و در بخش دوم، روایت از تهران تا نیویورک و از گذشته تا اکنون جابه‌جا می‌شود. این مجموعه را نشر قطره منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه نوشته‌ی علی شمس، دو نمایش‌نامه را در کنار هم قرار داده که هر کدام جهان مستقلی دارند اما در چند نقطه به هم نزدیک می‌شوند: حافظه‌ی زخمی، جابه‌جایی میان زمان‌ها و آدم‌هایی که در مرز واقعیت و خیال زندگی می‌کنند. متن نخست در بخش بیماران آسیب‌دیده از جنگ می‌گذرد؛ جایی که چند مرد با گذشته‌های ناتمام، توهم‌ها، خاطره‌های جنگی و نقش‌هایی که برای زنده‌ماندن ساخته‌اند، در اتاقی بسته در کنار هم مانده‌اند.

علی شمس در این نمایش‌نامه فقط به رنج فردی نمی‌پردازد، بلکه نشان می‌دهد جنگ چگونه سال‌ها بعد هم در زبان، بدن، حافظه و روابط آدم‌ها ادامه پیدا می‌کند. علی‌پناه، داوود، شهرام و خیری هر کدام شکل متفاوتی از این ماندگاری را نمایندگی می‌کنند؛ یکی درگیر مین و صحنه است، یکی با کشته‌ای که رهایش نمی‌کند، یکی در رؤیای موسیقی و مهاجرت پناه گرفته و دیگری با زبان ازدست‌رفته و خاطره‌های پراکنده زندگی می‌کند. درمانگر و پرستاران هم فقط نقش مراقب ندارند، بلکه بخشی از سازوکار نمایشی متن‌اند و مدام میان همدلی، کنترل و بازسازی گذشته رفت‌وآمد می‌کنند.

کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه در متن دوم، «مولویه»، مسیر دیگری را باز می‌کند. این‌بار صحنه از یک اتاق بسته به فضاهای متغیر و پرتحرک می‌رسد؛ از میدان تایمز تا خانه‌ای در نیویورک و از خاطره‌های تهران تا تصویرهای رسانه‌ای. شخصیت اصلی در وضعیتی از سرگیجه، گم‌گشتگی و چندپارگی هویتی حرکت می‌کند و متن با عکس، پروجکشن، فلاش، جابه‌جایی ناگهانی مکان و زبان، جهانی می‌سازد که در آن گذشته و حال مدام روی هم می‌افتند.

خلاصه نمایشنامه می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در نمایش‌نامه‌ی »می روم در بیمارستان پارس بمیرم»، چند بیمار جنگی در بخشی از بیمارستان پارس روزهایشان را میان خاطره، توهم و بازی‌های درمانی می‌گذرانند. علی‌پناه خود را همزمان رزمنده، بازیگر و شخصیتی نمایشی می‌بیند و مدام روی مین‌های خیالی گیر می‌افتد. داوود با شبح مردی عراقی به نام جعفر دست‌وپنجه نرم می‌کند. شهرام در خیالِ صحنه‌های موسیقی و سفر زندگی می‌کند و خیری با زبانی شکسته و حافظه‌ای زخمی حضور دارد. 

در «مولویه» نیز زنی به نام سارا در میان خاطره، مهاجرت، عشق و آشفتگی ذهنی حرکت می‌کند و مکان‌ها و زمان‌ها پی‌درپی در برابرش تغییر شکل می‌دهند.

چرا باید کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری نمایشی از ماندگاری جنگ در ذهن و زندگی آدم‌ها ارائه می‌دهد، نه‌فقط از خود میدان نبرد.
• خواننده با متنی روبه‌رو می‌شود که مرز میان صحنه، خاطره، توهم و واقعیت را مدام جابه‌جا می‌کند.
• نمایش‌نامه‌ی نخست چند شخصیت متفاوت را در کنار هم می‌گذارد و از خلال گفت‌وگوها، زخم‌های روانی و تنهایی آن‌ها را آشکار می‌کند.
• نمایش‌نامه‌ی دوم تجربه‌ی مهاجرت، آشفتگی هویت و تداخل زبان‌ها و مکان‌ها را به‌ شکل صحنه‌ای دنبال می‌کند.

خواندن کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌های ایرانی که به فضاهای ذهنی، جنگ‌زده و شخصیت‌محور توجه دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند بازتاب آسیب‌های پس از جنگ را در قالب صحنه و گفت‌وگو دنبال کنند.
• مخاطبانی که از متن‌های نمایشی با بازی فرمی، ارجاع به اجرا و شکستن مرز میان تماشاگر و صحنه استقبال می‌کنند.
• کسانی که به روایت‌های مرتبط با حافظه، هویت و آشفتگی ادراک علاقه دارند.

درباره علی شمس

علی شمس (متولد ۱۳۶۴) نویسنده، مترجم، نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان تئاتر است. او تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی سینما گذراند و مدرک کارشناسی ارشد تئاتر و هنرهای اجرایی را از دانشگاه ساپینزا در رم ایتالیا دریافت کرد. شمس علاوه‌بر نگارش و کارگردانی آثار نمایشی، به‌ عنوان مدرس، پژوهشگر و دبیر مجموعه‌های تخصصی تئاتر نیز فعالیت دارد.

او نگارش و اجرای نمایش‌هایی همچون «مخاطب خاص»، «قلعه‌ی انسانات»، «داستان‌های میان‌رودان»، «شب دشنه‌های بلند» و «وقتی خروس غلط می‌خواند»، را بر عهده داشته است. از دیگر نمایش‌نامه‌های منتشرشده‌ی او می‌توان به «رقاصه‌ی معابد من»، «ابوالهول»، «خیزاب»، «پنج اپیزود مرگ‌آور» و «اگر شبی از شب‌های تهران مسافری» اشاره کرد.

بخشی از کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

«علی‌پناه: خیابون طالقانی. تخت‌جمشید سابق. مستقیم نرسیده به سفارت آمریکا، لانهٔ جاسوسی فعلی، بری بالا پادگان نیروی زمینی ارتش، باغ هنرمندان فعلی. یه تیکه زمین هست که سال هشتادوهفت می‌شه سالن نمایش. هشت۱سال بعد از سالن نمایش شدنِ این تیکه زمین، یه نمایش توش اجرا می‌شه به اسم می‌روم در بیمارستان پارس بمیرم. اسم قبلی این نمایش تا قبل از این بازنویسی خیزاب بود. خیزابم که می‌دونین یعنی چی؟ یعنی موج. موجی که به ساحل می‌زنه. منم موجم! موجی که به دیوار می‌زنه. همه اینجا فکر می‌کنن من با دیوار حرف می‌زنم، ولی من که می‌دونم دارم با تماشاگری که تو باشی حرف می‌زنم. مگه من با تو حرف نمی‌زنم؟ پس چرا هیچی نمی‌گی؟ چرا نمی‌گی هستی که همه فکر نکنن من دارم با دیوار حرف می‌زنم؟ اینا دیوار می‌بینن، من تماشاگر.

به عقب می‌رود و محکم خودش را به جلوی صحنه که دیواری فرضی است می‌کوبد. عقب می‌رود و محکم و دوباره خودش را به دیوار می‌کوباند. با هر بار کوبش بدنش به دیوار، زخم و رد خونی روی صورت علی‌پناه ظاهر می‌شود. بعد از چند بار کوبش، دو نفر با لباس پرستاری سر می‌رسند، دست ‌و پایش را در لباس سفید دیوانگان با آن آستین‌های بلند می‌پیچند و روی تخت می‌خوابانند. دو نفر وارد صحنه می‌شوند.