کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه نوشته علی شمس، مجموعه‌ای از دو نمایشنامه است که در فضای تئاتر معاصر ایران حرکت می‌کند و از دل صحنه، سراغ جنگ، حافظه، جنون، هویت و عشق می‌رود. در بخش نخست، اتاقی در بیمارستان به جایی میان واقعیت، خاطره و اجرا تبدیل می‌شود و در بخش دوم، روایت از تهران تا نیویورک و از گذشته تا اکنون جابه‌جا می‌شود. این کتاب را نشر قطره منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه نوشته علی شمس، دو نمایشنامه را کنار هم قرار داده است که هرکدام جهان مستقلی دارند اما در چند نقطه به هم نزدیک می‌شوند: حافظه‌ی زخمی، جابه‌جایی میان زمان‌ها، و آدم‌هایی که در مرز واقعیت و خیال زندگی می‌کنند. نمایشنامه‌ی نخست در بخش بیماران آسیب‌دیده از جنگ می‌گذرد؛ جایی که چند مرد با گذشته‌های ناتمام، توهم‌ها، خاطره‌های جنگی و نقش‌هایی که برای زنده‌ماندن ساخته‌اند، در اتاقی بسته کنار هم مانده‌اند. متن از همان آغاز دیوار میان صحنه و تماشاگر را سست می‌کند و با اشاره‌های مستقیم به اجرا، بازیگر، فیلم و تئاتر، فضایی می‌سازد که در آن معلوم نیست چه‌چیز واقعاً رخ داده و چه‌چیز در ذهن شخصیت‌ها بازسازی می‌شود.
این کتاب در نمایشنامه‌ی نخست فقط به رنج فردی نمی‌پردازد، بلکه نشان می‌دهد جنگ چگونه سال‌ها بعد هم در زبان، بدن، حافظه و روابط آدم‌ها ادامه پیدا می‌کند. علی‌پناه، داوود، شهرام و خیری هرکدام شکل متفاوتی از این ماندگاری را نمایندگی می‌کنند؛ یکی درگیر مین و صحنه است، یکی با کشته‌ای که رهایش نمی‌کند، یکی در رؤیای موسیقی و مهاجرت پناه گرفته و دیگری با زبان ازدست‌رفته و خاطره‌های پراکنده زندگی می‌کند. درمانگر و پرستاران هم فقط نقش مراقب ندارند، بلکه بخشی از سازوکار نمایشی متن‌اند و مدام میان همدلی، کنترل و بازسازی گذشته رفت‌وآمد می‌کنند.
این کتاب در نمایشنامه‌ی دوم، مولویه، مسیر دیگری را باز می‌کند. این‌بار صحنه از یک اتاق بسته به فضاهای متغیر و پرتحرک می‌رسد؛ از میدان تایمز تا خانه‌ای در نیویورک و از خاطره‌های تهران تا تصویرهای رسانه‌ای. شخصیت اصلی در وضعیتی از سرگیجه، گم‌گشتگی و چندپارگی هویتی حرکت می‌کند و متن با عکس، پروجکشن، فلاش، جابه‌جایی ناگهانی مکان و زبان، جهانی می‌سازد که در آن گذشته و حال مدام روی هم می‌افتند. اشاره‌ی فرعی نمایشنامه به ملت عشق هم نشان می‌دهد که متن قرار نیست بازگویی مستقیم یک الگوی آشنا باشد، بلکه می‌خواهد با فاصله و بازیگوشی، مسئله‌ی عشق، تصویرسازی و اسطوره‌سازی را دوباره روی صحنه بیاورد.

خلاصه کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
در نمایشنامه‌ی می روم در بیمارستان پارس بمیرم، چند بیمار جنگی در بخشی از بیمارستان پارس روزهایشان را میان خاطره، توهم و بازی‌های درمانی می‌گذرانند. علی‌پناه خود را هم‌زمان رزمنده، بازیگر و شخصیتی نمایشی می‌بیند و مدام روی مین‌های خیالی گیر می‌افتد. داوود با شبح مردی عراقی به نام جعفر دست‌وپنجه نرم می‌کند. شهرام در خیالِ صحنه‌های موسیقی و سفر زندگی می‌کند و خیری با زبانی شکسته و حافظه‌ای زخمی حضور دارد. در مولویه نیز زنی به نام سارا در میان خاطره، مهاجرت، عشق و آشفتگی ذهنی حرکت می‌کند و مکان‌ها و زمان‌ها پی‌درپی در برابرش تغییر شکل می‌دهند.

چرا باید کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری نمایشی از ماندگاری جنگ در ذهن و زندگی آدم‌ها ارائه می‌دهد، نه فقط از خود میدان نبرد.
• خواننده با متنی روبه‌رو می‌شود که مرز میان صحنه، خاطره، توهم و واقعیت را مدام جابه‌جا می‌کند.
• نمایشنامه‌ی نخست چند شخصیت متفاوت را کنار هم می‌گذارد و از خلال گفت‌وگوها، زخم‌های روانی و تنهایی آن‌ها را آشکار می‌کند.
• نمایشنامه‌ی دوم تجربه‌ی مهاجرت، آشفتگی هویت و تداخل زبان‌ها و مکان‌ها را به‌شکل صحنه‌ای دنبال می‌کند.
• این اثر برای کسانی مناسب است که به شیوه‌های اجرایی، شکست دیوار چهارم و امکانات بصری در نمایشنامه علاقه دارند.
• خواندن این کتاب می‌تواند درک دقیق‌تری از دغدغه‌های بخشی از نمایشنامه‌نویسی امروز ایران به دست بدهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌های ایرانی که به فضاهای ذهنی، جنگ‌زده و شخصیت‌محور توجه دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند بازتاب آسیب‌های پس از جنگ را در قالب صحنه و گفت‌وگو دنبال کنند.
• مخاطبانی که از متن‌های نمایشی با بازی فرمی، ارجاع به اجرا و شکستن مرز میان تماشاگر و صحنه استقبال می‌کنند.
• کسانی که به روایت‌های مرتبط با حافظه، هویت و آشفتگی ادراک علاقه دارند.
• دانشجویان و هنرجویان تئاتر که می‌خواهند با شیوه‌های متفاوت شخصیت‌پردازی و فضاسازی در نمایشنامه آشنا شوند.

بخشی از کتاب می روم در بیمارستان پارس بمیرم و مولویه

«علی‌پناه:
واقعیتش اینه که من مخلص همه‌تونم. شرمنده ما خوابیم و شما بیدار. نه سال باید بگذره تا اینجا بشه یه سالن و توش این تئاتری که من می‌گم اجرا بشه و تو این تئاتر من آخرش بمیرم و سر آخر فرصت کنم برم یه نقش دیگه بازی کنم. خسته شدم از علی‌پناه بودن! چیزی ندارین بدین من بازی کنم؟ هرکی؟ هرکی به‌غیراز این آدمی که منم و اینجام.
پرستار شیفت شب وارد می‌شود. علی‌پناه رو به دیوار همچنان ایستاده.
پرستار:
دیوار ندبه‌ست؟
علی‌پناه:
باور نمی‌کنین؟
پرستار:
مثل جهودا چرا سر چسبوندی به دیوار؟ بیا برو بخواب مارم زابه‌راه نکن!
علی‌پناه:
حالا که باور نمی‌کنین، منم همه‌چی رو لو می‌دم. آخر این نمایش داوود می‌میره. همه می‌گن سکته کرده، ولی خودش معتقده جعفر کشتتش.
پرستار:
بیا برو نصف شبی سروصدا نکن! بیدار می‌شن.
علی‌پناه:
مهری زن خیری نیست. مهری خودش شوهر داره. مهری اصلاً اسمش مهری نیست. همه فکر می‌کنن مهری قرار بوده زن خیری بشه و نشده. مهری هیچ‌کارهٔ خیریه. خیری فکر می‌کنه مهری قرار بوده زنش بشه.»