کتاب غیر قابل ردیابی

کتاب غیر قابل ردیابی نوشته سرگئی سرگیویچ لبدف و ترجمه سعید مقدم، رمانی است درباره‌ی حافظه، هویت و ردهایی که حتی پس از تغییر نام و چهره هم پاک نمی‌شوند. داستان از زندگی مردی آغاز می‌شود که سال‌ها با هویتی تازه پنهان مانده، اما گذشته‌ی امنیتی و پرونده‌های محرمانه هنوز سایه‌شان را از او برنداشته‌اند. این کتاب فقط تعقیب یک فرد نیست، بلکه تصویری از سازوکار قدرت، بایگانی، ترس و بازگشت گذشته به اکنون می‌سازد. نشر مرکز این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب غیر قابل ردیابی

کتاب غیر قابل ردیابی نوشته سرگئی سرگیویچ لبدف رمانی است که از همان فصل‌های آغازین، جهان خود را بر پایه‌ی ترس، مراقبت و حافظه‌ی سرکوب‌شده بنا می‌کند. محور اصلی داستان مردی به نام ویرین است؛ کسی که پس از پناهندگی، نام و چهره و زندگی‌اش را عوض کرده، اما گذشته‌ی او به‌عنوان عضوی از دستگاه امنیتی از بین نرفته است. آن‌چه فضای اثر را متمایز می‌کند، فقط تعلیق بیرونی نیست؛ بلکه پیوندی است که میان تن، خاطره، اسناد و قدرت شکل می‌گیرد. در این رمان، پرونده فقط کاغذ نیست و هویت فقط نام تازه نیست؛ هر دو به چیزی زنده و تهدیدکننده تبدیل می‌شوند.
کتاب غیر قابل ردیابی فقط بر یک خط داستانی تکیه ندارد و با جابه‌جایی میان شخصیت‌ها و زمان‌های مختلف، شبکه‌ای از گذشته و اکنون می‌سازد. از ویرین که در تبعید زندگی می‌کند تا ژنرال‌هایی که در اتاق‌های بسته تصمیم می‌گیرند، از کالیتین که با میراث علمی و اخلاقی خود روبه‌رو است تا شرژنف که خشونت جنگ را با زندگی شخصی‌اش حمل می‌کند، همه در یک مدار مشترک قرار دارند: مدار نظامی که آدم‌ها را ثبت، مصرف و حذف می‌کند. سرگئی سرگیویچ لبدف در این مسیر، فقط به رخدادها نپرداخته است؛ او نشان داده که چگونه ساختارهای پنهان قدرت در زبان، بدن، ترس و حتی عادت‌های روزمره رسوب می‌کنند.
کتاب غیر قابل ردیابی حال‌وهوایی سنگین و پرتنش دارد و از تصویرهای دقیق بدنی، اداری و شهری برای ساختن این فضا استفاده می‌کند. شهرها، بایگانی‌ها، آزمایشگاه‌ها، مرزها و اتاق‌های بازجویی در این کتاب فقط مکان نیستند؛ هرکدام بخشی از منطق کنترل‌اند. درون‌مایه‌هایی مثل خیانت، دگردیسی، مسئولیت، خشونت دولتی و ناتوانی در فرار از گذشته در سراسر اثر حضور دارند. نتیجه، رمانی است که هم تعقیب و تهدید را روایت می‌کند و هم نشان می‌دهد چگونه تاریخ پنهان، زندگی آدم‌ها را از درون شکل می‌دهد.

خلاصه داستان غیر قابل ردیابی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب غیر قابل ردیابی با ویرین آغاز می‌شود؛ مردی که پس از پناهندگی، با هویتی تازه در کشوری دیگر زندگی می‌کند و می‌کوشد گذشته‌ی خود را پشت سر بگذارد. او زمانی در دستگاه امنیتی کار می‌کرده و حالا می‌داند که پرونده‌ها، نام‌ها و خیانت‌های قدیمی هنوز می‌توانند به سراغش بیایند. هم‌زمان روایت به سراغ کسانی می‌رود که در سوی دیگر این جهان ایستاده‌اند: مقام‌هایی که عملیات پنهانی را پیش می‌برند، دانشمندی که با میراث خطرناک خود درگیر است و نظامی‌ای که خشونت گذشته را با خود حمل می‌کند. رمان به‌تدریج نشان می‌دهد که هیچ‌کدام از این زندگی‌ها جدا از هم نیستند و گذشته، راه خود را به اکنون باز می‌کند.

چرا باید کتاب غیر قابل ردیابی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب غیر قابل ردیابی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطه‌ی میان هویت، حافظه و اسناد محرمانه را به‌شکلی دقیق و داستانی پیش می‌برد.
• رمان نشان می‌دهد خشونت سیاسی فقط در لحظه‌ی وقوع باقی نمی‌ماند و تا سال‌ها در تن و ذهن آدم‌ها ادامه پیدا می‌کند.
• چند شخصیت اصلی با گذشته‌ها و موقعیت‌های متفاوت، تصویری گسترده از سازوکار قدرت و ترس می‌سازند.
• فضاسازی اثر بر پایه‌ی بایگانی، مراقبت، تبعید و تعقیب شکل گرفته و تعلیق را از مسیر جزئیات پیش می‌برد.
• خواندن این کتاب برای کسانی مناسب است که به رمان‌های سیاسی و روان‌شناختی علاقه دارند و می‌خواهند روایتی پرتنش و چندوجهی را دنبال کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب غیر قابل ردیابی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های سیاسی که به موضوع دستگاه‌های امنیتی، بایگانی و کنترل دولتی توجه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با محور هویت پنهان و گذشته‌ی پاک‌نشدنی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت‌هایی درباره‌ی تبعید، خیانت و ترس ماندگار را در قالب رمان دنبال کنند.
• مخاطبانی که از فضاهای تیره، پرتنش و مبتنی بر تعلیق ذهنی لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به آثاری که پیوند میان تاریخ، خشونت و زندگی روزمره را از خلال چند شخصیت بررسی می‌کنند.

بخشی از کتاب غیر قابل ردیابی

«به طور رسمی آن کس که زمانی او بود دیگر وجود نداشت. کسی که اکنون بود شخص دیگری بود. بچه‌ی سرراهی، شخصی بدل با یک داستان زندگی دروغین نوشته‌ی استاد فریب‌ها و دگردیسی‌ها.
فردی که به زبان دیگری صحبت می‌کرد و عادات دیگری داشت. حتی رؤیاهاش هم متفاوت بود. خاطره‌های جدید خاطره‌های قدیمی را پوشانده بودند.
اما ویرین هویت جدید را فقط به شکل پروتز به آن‌‌چه واقعاً بود وصل کرده بود. به‌ندرت هویت جدید را به عنوان بخشی طبیعی از خود تجربه کرده بود.
تن را دوباره شکل داده بودند، چاقوی جراحی دوباره ترسیمش کرده بود، اما تن هنوز خود را به یاد می‌آورد. این تن در روده‌ها، کبد و کلیه‌ها زنده می‌ماند، جایی که تفاله‌های زندگی در آن‌ها ته‌نشین شده و به شکل سنگ‌ کیسه صفرا و سنگ‌های کلیه تبلور می‌یابند. تن در برابر سرپوش جدید از خود دفاع کرد و آن را کنار زد و در نتیجه نام جدید و سرنوشت جدید را نیز از خود دور کرد. از خود دفاع کرد، هرچند راه بازگشتی برای ویرین وجود نداشت و هرگز نخواهد داشت. راه بی‌بازگشت؛ این عبارت استعاره‌ای ناروشن به نظر می‌رسید، اما برای ویرین معنایی ملموس و حقوقی داشت.»