کتاب یادداشت‌های معلم بومهن

برابر ابلاغ ۷۷۴- ۱۳۴۰/۱۰/۲۳ که امروز ساعت یک بعدازظهر به دستم رسیده‌است، به عمر ۵۹ روزه مدیر بودنم در مدرسه آبعلی خاتمه داده شده‌است و شده‌ام معلم مدرسه بومهن. برای کسی که می‌خواهد تدریس کند، چه فرق می‌کند که معلم مدرسه آبعلی باشد یا بومهن؟ «یادداشت‌های معلم بومهن» یادداشت‌ها و خاطرات سعید وزیری است از دوران معلمی‌اش در بومهن تهران. وزیری در سال ۱۳۱۸ در ورامین متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در ورامین و شهر ری به پایان رساند. در سال ۱۳۳۸ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به مدت ۳۵ سال خدمت کرد و پس از بازنشستگی نیز به فعالیت‌های فرهنگی خود ادمه داد. او در زمینه ادبیات، داستان‌نویسی، فلسفه و منطق و سفرنامه نویسی آثاری دارد. بخشی از صفحات آغازین کتاب را می‌خوانید: مدیر لبخند زد، مثل بچه‌ها ذوق کرد. قفس را کنار باغچه مدرسه گذاشت: - امروز روز آزادی توست. باید پرواز کنی. من پرواز پرندگان را در آبی آسمان دوست دارم. من دوست ندارم هیچ پرنده‌ای در قفس باشد. من دل توی دلم نبود. فکر می‌کردم خواب می‌بینم. می‌خواستم لحظۀ آزادی پرنده را ببینم. لحظۀ رهایی‌اش را. مدیر عاطفانه پرنده را نگاه کرد. بعد در قفس را باز کرد: - باور کن آزادی. بیا بیرون، پرواز کن.... پرنده با ناباوری دور و بر خود را نگاه کرد. بال زد. روی شاخۀ گل سرخی نشست که هنوز چند گل آن سرخ بود و لطیف. مدیر داد زد: «پرواز کن... .» پرنده از روی شاخه گل سرخ پر کشید روی شاخه برهنه تبریزی باریکی نشست که در نسیم می‌لرزید. مدیر گفت: «چه باشکوه است؟» به من نگاه کرد و خندید. پرنده ناگهان به پرواز درآمد. اوج گرفت. از تبریزی‌های مدرسه، آن‌سوتر پرواز کرد. آسمان آبی بود و دیدنی، که ناگهان مدیر از پشت درخت تبریزی گشنی تفنگش را برداشت و پرنده را نشانه گرفت. من با خودم گفتم: «یعنی چشمام درست می‌بینه؟» پرنده در آسمان آبی حیاط مدرسه، بال گشوده بود که صدای تیر بلند شد. پرنده از اوج به پایین آمد. درست جلوی پای من در خون غلتید. مدیر خندید: «تیر من ردخور نداره.» من کنار باغچه مدرسه نشستم. به نظرم آمد روح سرگردانی هستم که به تماشای تن به خون خفته خود نشسته‌ام.