کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم

کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم نوشته ابراهیم بابادی و ویراسته‌ی محسن رجایی‌پناه است. این کتاب که توسط انتشارات تخت‌ جمشید منتشر شده، از دل خاطرات یک آموزگار عشایری بیرون آمده و زندگی در ایل بختیاری، تجربه‌ی آموزش در میان کوچ‌نشینان و پیوند سواد با زیست روزمره را کنار هم می‌گذارد. عنوان کتاب هم از همان نگاه می‌آید، جایی که تخته‌سیاه و گچ در برابر جهل و محرومیت قرار می‌گیرند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم

کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم نوشته‌ی ابراهیم بابادی مجموعه‌ای از خاطرات، یادداشت‌ها، روایت‌های محلی و گزارش‌هایی است که به زندگی ایل بختیاری و تجربه‌ی آموزش عشایری گره خورده‌اند. نویسنده از یک‌ سو به ریشه‌های خانوادگی، آداب‌ورسوم، کوچ، مناسبات طایفه‌ای و جغرافیای زیست بختیاری‌ها پرداخته است و ازسوی‌دیگر مسیر معلم‌شدن و حضور در آموزش عشایر را ثبت کرده است. همین ترکیب باعث شده متن فقط شرح زندگی شخصی نباشد و تصویری گسترده‌تر از یک دوره و یک شیوه‌ی زیست به دست بدهد.

کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم در ۵ فصل تنظیم شده است. فصل نخست با از لالی تا چلگرد آغاز می‌شود و به کودکی، تبار، خاطره‌های خانوادگی و فضای اجتماعی ایل می‌رسد تا فصل یادداشت‌های چهل‌ساله که تجربه‌های آموزشی و برخوردهای روزمره را ثبت می‌کند. فصل سوم که نام کتاب را هم در خود دارد، مستقیم‌تر به پیوند معلمی و مبارزه با بی‌سوادی می‌رسد. فصل چهارم نگاه دیگران به آموزش عشایر و موضوع ادغام آن را پیش می‌کشد و فصل پنجم با عنوان از شبیخون تا قلم، جابه‌جایی از جهان ستیز و اسلحه به جهان آموزش و نوشتن را برجسته می‌کند.

کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم اثر ابراهیم بابادی فقط بر خاطره‌های فردی تکیه ندارد. در بخش‌های مختلف آن می‌توان نشانه‌هایی از زندگی روزمره‌ی عشایر، روابط خویشاوندی، رسم‌هایی مثل خون‌بها، تجربه‌ی کوچ، مدرسه‌های عشایری، دشواری‌های آموزش در مناطق دورافتاده و نقش محمد بهمن‌ بیگی در شکل‌گیری این جریان را دید. حال‌وهوای اثر میان دل‌تنگی، ثبت جزئیات و حس مسئولیت در رفت‌وآمد است. به همین دلیل این کتاب هم برای شناخت فضای فرهنگی بختیاری‌ها اهمیت دارد و هم برای فهم اینکه آموزش در چنین بستری چگونه به بخشی از زندگی و هویت اجتماعی تبدیل شده است.

خلاصه کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم

کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم مسیر زندگی ابراهیم بابادی را از کودکی در لالی و زیست در میان ایل بختیاری تا ورود به آموزش عشایری دنبال می‌کند. روایت از خاطره‌های خانوادگی، رسم‌ها، بازی‌ها، کوچ، مدرسه و مناسبات اجتماعی آغاز می‌شود و به‌تدریج به سال‌های معلمی می‌رسد. نویسنده در این مسیر نشان می‌دهد که سوادآموزی در مناطق عشایری فقط درس‌دادن نبود، بلکه با فقر، فاصله، بی‌امکانی، امید و دگرگونی اجتماعی پیوند داشت. هسته‌ی اصلی کتاب در همین جابه‌جایی شکل می‌گیرد، جایی که تفنگ و شبیخون جای خود را به تخته‌سیاه، گچ و قلم می‌دهند.

چرا باید کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری جزئی‌نگر از زندگی ایل بختیاری، کوچ و آداب‌ورسوم محلی ارائه می‌دهد.
• خواننده با تجربه‌ی آموزش عشایری و دشواری‌های معلمی در مناطق دور از مرکز آشنا می‌شود.
• بخش‌های مختلف کتاب نشان می‌دهند سوادآموزی چگونه با تغییر اجتماعی و کاهش محرومیت پیوند می‌خورد.
• خاطرات نویسنده، فضای مدرسه، کودکی، خانواده و مناسبات ایلی را در کنار هم ثبت کرده‌اند.
• اشاره‌های کتاب به محمد بهمن‌ بیگی و جریان آموزش عشایر، شناخت دقیق‌تری از این تجربه‌ی آموزشی به دست می‌دهد.

خواندن کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب تخته سیاه تفنگم، گچ سفید فشنگم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات معلمان و تجربه‌های آموزشی در مناطق عشایری.
• خوانندگانی که می‌خواهند درباره‌ی زندگی اجتماعی و فرهنگی ایل بختیاری بیشتر بدانند.
• کسانی که به روایت‌های مبتنی‌بر کوچ، زیست محلی و دگرگونی‌های اجتماعی علاقه دارند.
• پژوهشگران و دانشجویانی که آموزش عشایری و تاریخ فرهنگی معاصر ایران را دنبال می‌کنند.
• مخاطبانی که از متن‌های خاطره‌محور با جزئیات فراوان درباره‌ی زندگی روزمره لذت می‌برند.