کتاب گوش سپاری رادیکال

کتاب گوش سپاری رادیکال (هنر ارتباط صحیح) نوشته کریستین فون نیووربرگ و رابرت بیواس - داینر، تفاوت میان شنیدن کلمات و گوش‌سپردن به انسان‌ها را بررسی می‌کند. نویسندگان نقطه‌ی آغاز شنونده‌بودن را نه تماس چشمی یا تکرار گفته‌های دیگران، بلکه روشن‌کردن نیت شنونده می‌دانند. آزاد حلوی این کتاب را ترجمه کرده و نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده است. بحث اصلی بر این سؤال متمرکز است: هدف گفت‌وگو فهمیدن است، قدردانی است یا کمک به حل مسئله؟ پاسخ‌های متفاوت، شیوه‌های متفاوتی از توجه و مشارکت را می‌طلبند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گوش سپاری رادیکال

کتاب گوش سپاری رادیکال نوشته کریستین فون نیووربرگ و رابرت بیواس - داینر، موضوع گوش‌دادن را در پیوند با کیفیت روابط شخصی و حرفه‌ای بررسی کرده است. نویسندگان از مهارت‌های شناخته‌شده‌ی گوش‌سپاری فعال، مانند بررسی برداشت شنونده از گفته‌های گوینده، آغاز می‌کنند اما بحث را به رفتارهای قابل‌مشاهده محدود نمی‌کنند. مسئله‌ی اصلی، موضعی است که شنونده پیش از شروع مکالمه و هنگام ادامه‌ی گفت‌وگو اتخاذ می‌کند. شنونده ممکن است ظاهراً ساکت باشد اما در ذهن خود پاسخ آماده کند، دنبال خطا بگردد یا فرصتی برای بیان تجربه‌های خودش بجوید. نویسندگان چنین وضعیت‌هایی را از حضور همراه با توجه جدا می‌کنند. واژه‌ی رادیکال در عنوان نیز به معنای شوک‌آوربودن یا بی‌سابقه‌بودن همه‌ی ایده‌ها نیست؛ این واژه بر گسترش برداشت متعارف از گوش‌دادن دلالت دارد. چارچوب پیشنهادی، نیت مثبت را در مرکز قرار می‌دهد و مهارت‌های ذهنی و رفتاری را پیرامون این نیت توضیح می‌دهد. هدف، دریافت اطلاعات بیشتر به‌تنهایی نیست؛ رابطه‌ی میان دو طرف نیز بخشی از موضوع است.
کتاب گوش سپاری رادیکال در بخش اول، هنر ارتباط صحیح را از طریق دو فصل مزایای گوش‌سپاری رادیکال و نیت معرفی می‌کند. بخش دوم به سه مهارت درونی اختصاص دارد: توجه‌کردن، آرام‌سازی و پذیرش. نویسندگان در معرفی چارچوب، سه مهارت بیرونی را نیز توضیح داده‌اند: به‌رسمیت‌شناختن، پرسش‌گری و میان‌پریدن. حضور مهارت آخر نشان می‌دهد که سکوت همیشگی، معیار کافی برای شنونده‌ی خوب‌بودن نیست؛ وقفه‌ای همراه با علاقه ممکن است مشارکت را نشان دهد. مثال‌های محیط کار، روابط دوستانه و نقش‌های حرفه‌ای، تفاوت نیازهای گویندگان را روشن می‌کنند. پژوهش‌های مربوط به همکاری سازمانی و یادگیری نیز پشتوانه‌ی بحث درباره‌ی اهمیت گوش‌دادن در کار هستند. پرسش‌های پایان فصل‌ها فرصتی برای بررسی عادت‌های شخصی فراهم می‌کنند. متن از مخاطب می‌خواهد میان پذیرش حق دیگری برای بیان دیدگاهش و موافقت با محتوای آن دیدگاه تفاوت بگذارد. این تمایز، زمینه‌ای برای فهم اختلاف‌نظر بدون حذف صدای طرف مقابل فراهم می‌کند. مقدمه‌ی مترجم نیز گوش‌سپردن را از منظر نیاز انسان به شنیده‌شدن و نسبت زبان با فهم جهان بررسی کرده است.

خلاصه کتاب گوش سپاری رادیکال

نویسندگان در کتاب گوش سپاری رادیکال استدلال می‌کنند که شیوه‌ی گوش‌دادن باید با هدف تعامل و نیاز گوینده تناسب داشته باشد. چارچوب اصلی، شش انگیزه را در دو گروه قرار می‌دهد: ارتباط، قدردانی و تأثیرگذاری در گروه اجتماعی جای می‌گیرند؛ یادگیری، فهمیدن و حل‌کردن به فرایندهای فکری مربوط‌اند. شنونده برای دنبال‌کردن این هدف‌ها به مدیریت توجه، آرام‌کردن گفت‌وگوی ذهنی و پذیرفتن امکان طرح دیدگاه‌های متفاوت نیاز دارد. رفتارهایی مانند طرح سؤال و به‌رسمیت‌شناختن تلاش‌های دیگری، وجه بیرونی این مشارکت هستند. موانعی مانند مقایسه‌کردن، رقابت بر سر دشواری تجربه‌ها، ذهن‌خوانی و توصیه‌ی ناخواسته می‌توانند مسیر گفت‌وگو را منحرف کنند. پیام محوری این است که نیت خیر به‌تنهایی کافی نیست؛ نوع حمایت نیز باید با خواسته‌ی طرف مقابل هم‌خوان باشد. شنونده‌ی مؤثر صرفاً منتظر نوبت حرف‌زدن نمی‌ماند و نقش خود را در شکل‌گیری تجربه‌ی مشترک می‌شناسد.

چرا باید کتاب گوش سپاری رادیکال را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گوش سپاری رادیکال را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تمایز میان جمع‌آوری اطلاعات و ساختن ارتباط را روشن می‌کند.
• شش انگیزه‌ی گوش‌دادن را برای شناخت هدف مکالمه توضیح می‌دهد.
• عادت‌های پنهانی مانند ذهن‌خوانی و آماده‌کردن پاسخ را آشکار می‌کند.
• نقش مکث، سؤال و مشارکت شنونده را کنار هم بررسی می‌کند.
• پرسش‌های پایان فصل‌ها به بازبینی تجربه‌های شخصی کمک می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گوش سپاری رادیکال به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• مدیرانی که به کیفیت گفت‌وگوهای تیمی اهمیت می‌دهند.
• کوچ‌ها و درمانگرانی که نیازهای متفاوت گویندگان را بررسی می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند عادت توصیه‌کردن یا دفاع‌کردن هنگام شنیدن را بشناسند.
• علاقه‌مندان به ارتباطات انسانی و فهم اختلاف‌نظرها.

بخشی از کتاب گوش سپاری رادیکال

«دیدگاه گوش‌سپاریِ پیامدمحور، تا حدودی ریشه در سلسله پژوهش‌های دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ دارد؛ تحقیقاتی که بر موضوع "تطابق بهینهٔ حمایت" تمرکز داشتند. همان‌طور که از نام آن برمی‌آید، این دیدگاه بر این ایده استوار است که فرد باید چیزی را ارائه دهد که با نوع حمایتی که درخواست شده، هم‌راستا باشد. برای مثال، اگر بهترین دوستتان به شما بگوید که تعاملِ پرتنشی با همکارش داشته است، دانستنِ این نکته اهمیت دارد که آیا او به‌دنبالِ توصیه‌ای برای نحوهٔ مدیریت آن رابطه است یا صرفاً می‌خواهد تجربه‌اش به رسمیت شناخته و تأیید شود. اغلب، ما این معادلهٔ ساده را اشتباه می‌فهمیم و به‌جای گوش‌سپاری با شفقت (اعتباربخشی)، با تخصص گوش می‌دهیم (نصیحت‌کردن). به‌همین ترتیب، اگر دوستتان شما را به خانه‌اش دعوت کند و بگوید برای جابه‌جا کردنِ میز آشپزخانه‌اش به کمک نیاز دارد، منطقی است که فرض کنیم او درخواستِ کمکِ عملی دارد، نه اعتباربخشی. اگر در پاسخ بگویید: "وای، واقعاً برات سخته. به نظر میاد هیچ‌وقت نتونی به‌تنهایی جابه‌جاش کنی و واقعاً دلم برات می‌سوزه"، او احساس خواهد کرد که شنیده نشده است.
حمایت اجتماعی زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که آنچه ارائه می‌دهید با آنچه فرد نیاز دارد، هم‌خوان باشد. برخی از رایج‌ترین مسائل و نیازهای متناظر با آن‌ها در جدول ۲.۱ نشان داده شده‌اند.»