کتاب فرانکنشتاین

کتاب فرانکنشتاین (Frankenstein) نوشته مری شلی و ترجمه لیلا خادم الحسینی است و کارگاه فیلم و گرافیک سپاس آن را منتشر کرده است. این رمان با یک پرسش هولناک شکل می‌گیرد: اگر انسان بتواند به ماده‌ی بی‌جان حیات بدهد، مسئولیت این آفرینش تا کجا ادامه پیدا می‌کند؟ این کتاب فقط بر ترس تکیه ندارد و هم‌زمان از تنهایی، جاه‌طلبی، عذاب وجدان و مرز باریک میان کشف و فاجعه نیز حرف می‌زند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فرانکنشتاین

کتاب فرانکنشتاین، نوشته‌ی مری شلی، یکی از شناخته‌شده‌ترین داستان‌ها درباره‌ی آفرینش، مسئولیت و پیامدهای دانستن است. کتاب با نامه‌های رابرت والتون آغاز می‌شود؛ دریانوردی که در جست‌وجوی کشف و افتخار به نواحی یخ‌زده‌ی شمال می‌رود و در میانه‌ی این سفر با مردی فرسوده و رازآلود رو‌به‌رو می‌شود. داستان ویکتور فرانکنشتاین از همین قاب روایی آغاز می‌شود؛ جوانی از خانواده‌ای مرفه در ژنو که از کودکی شیفته‌ی رازهای طبیعت، سرچشمه‌ی حیات و امکان غلبه بر محدودیت‌های انسانی بوده است. کتاب فرانکنشتاین از همان ابتدا نشان می‌دهد که ترس در این جهان فقط از هیبت یک موجود ناشناخته نمی‌آید، بلکه از میل انسان به عبور از مرزهایی برمی‌خیزد که شاید توان تحمل پیامدهایشان را ندارد.

در ادامه، کتاب فرانکنشتاین فضای خود را میان چند لایه پیش می‌برد: شوق کشف علمی، دلبستگی‌های خانوادگی، انزوای فکری و فروپاشی تدریجی آرامش. مری شلی موجودی هولناک را فقط به‌عنوان عامل وحشت وارد صحنه نمی‌کند، بلکه او را به مرکز یک بحران اخلاقی بدل می‌سازد؛ بحرانی که در آن آفریننده و آفریده هر دو درگیر رنج، طردشدگی و خشم می‌شوند. طبیعت در این رمان فقط پس‌زمینه نیست و کوهستان، یخ، طوفان و سکوت، حال‌وهوای درونی شخصیت‌ها را بازتاب می‌دهند. کتاب همچنین از خلال مقدمه و پیش‌گفتار، سرنخ‌هایی از شکل‌گیری ایده‌ی اثر به دست می‌دهد؛ از گفت‌وگو درباره‌ی اصل حیات تا رؤیایی که جرقه‌ی داستان را زده است. همین پیوند میان تخیل، فلسفه و هراس، این کتاب را به روایتی ماندگار درباره‌ی بهای آفرینش و تنهایی انسان تبدیل کرده است.

خلاصه داستان فرانکنشتاین

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان از سفر رابرت والتون به نواحی قطبی آغاز می‌شود؛ جایی که او مردی نیمه‌جان را از میان یخ‌ها نجات می‌دهد. آن مرد ویکتور فرانکنشتاین است و کم‌کم سرگذشت خود را برای والتون بازگو می‌کند. ویکتور از کودکی مجذوب رازهای طبیعت و سرچشمه‌ی حیات بوده و این شیفتگی در سال‌های جوانی او را به آزمایشی خطرناک می‌کشاند: ساختن موجودی زنده از اجزای مردگان. اما لحظه‌ای که آفرینش او جان می‌گیرد، شوق جای خود را به وحشت می‌دهد. از آن‌جا به بعد، زندگی ویکتور زیر سایه‌ی موجودی قرار می‌گیرد که هم محصول جاه‌طلبی اوست و هم آینه‌ی ترس‌ها و خطاهایش.

چرا باید کتاب فرانکنشتاین را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب فرانکنشتاین را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ترس را به پرسشی اخلاقی درباره‌ی آفرینش و مسئولیت پیوند می‌دهد.
• خواننده در آن با ریشه‌های خشم، طردشدگی و تنهایی از زاویه‌ی چند شخصیت رو‌به‌رو می‌شود.
• رمان نشان می‌دهد کنجکاوی علمی وقتی از مرز پاسخ‌گویی عبور کند چه پیامدهایی دارد.
• فضای یخ‌زده، طوفانی و پرتنش اثر، هراس را فقط در رخدادها نه، در حال‌وهوای روایت هم می‌سازد.
• کتاب برای کسانی که به داستان‌های کلاسیکِ تیره و شخصیت‌های درگیر عذاب وجدان علاقه دارند، تجربه‌ای پربار فراهم می‌کند.

خواندن کتاب فرانکنشتاین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب فرانکنشتاین به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های کلاسیکِ تیره و پرتنش.
• خوانندگانی که به داستان‌های مرتبط با آفرینش، علم و مرزهای اخلاقی علاقه دارند.
• کسانی که از روایت‌های شخصیت‌محور با درون‌مایه‌ی تنهایی و عذاب وجدان لذت می‌برند.
• مخاطبانی که می‌خواهند با یکی از مهم‌ترین چهره‌های هیولا در ادبیات آشنا شوند.
• خوانندگانی که فضای سرد، رازآلود و طبیعتِ هول‌انگیز را در داستان دوست دارند.

بخشی از کتاب فرانکنشتاین

«وقتی سرم را روی بالش گذاشتم، نه خوابیدم و نه می‌توانستم بگویم که در حال فکر کردن بودم. تخیلم بی‌اختیار بر من غلبه کرد و مرا در دست گرفت؛ تصاویر یکی پس از دیگری در ذهنم جان گرفتند و با وضوحی آشکارتر از هر رؤیایی پدید آمدند. با چشمان بسته، اما با دید ذهنی بسیار شفاف و نافذ، آن را دیدم –دانشجوی رنگ‌پریده‌ای را که به هنرهای ممنوعه می‌پرداخت و کنار موجودی که خودش ساخته بود، زانو زده بود. شبح کریه مردی را دیدم که دراز کشیده بود، و سپس، با به‌ کار افتادن ابزاری قدرتمند، نشانه‌هایی از حیات از خود بروز داد و با حرکتی آرام و نیمه‌جان تکان خورد. این صحنه بی‌شک هولناک بود؛ زیرا هر گونه تلاش انسان برای به سخره گرفتن سازوکار عظیم خالق جهان، نتیجه‌ای به‌ شدت وحشتناک در پی خواهد داشت. موفقیتشْ هنرمند را به وحشت می‌انداخت؛ او وحشت‌زده از ساختهٔ کریه خود می‌گریخت. او امیدوار بود جرقهٔ کوچکی از زندگی که در آن دمیده بود خاموش شود.»