کتاب پرندگان و داستان های دیگر

کتاب پرندگان و داستان های دیگر (The Birds and Other Stories) مجموعه‌ای از چند داستان دافنه دوموریه است که با تکیه بر تعلیق، اضطراب و برهم‌خوردن نظم عادی زندگی پیش می‌روند و نشان می‌دهند که چگونه رخدادهایی به‌ظاهر ساده می‌توانند به هراسی فراگیر تبدیل شوند. در داستان پرندگان که هیچکاک هم فیلمی بر اساس آن ساخته، حمله‌ی پرندگان فقط یک حادثه‌ی عجیب نیست، بلکه فضایی می‌سازد که در آن امنیت خانه، خانواده و زندگی روزمره مدام تهدید می‌شود. نگین رضاپور این مجموعه را ترجمه و نشر گویا آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پرندگان و داستان های دیگر

کتاب پرندگان و داستان های دیگر مجموعه‌ای از شش داستان‌ کوتاه دافنه دوموریه است که بر مرز باریک میان زندگی عادی و هجوم ناگهانی ترس حرکت می‌کند. در این داستان‌ها، نویسنده از موقعیت‌هایی آغاز می‌کند که در نگاه اول آشنا و حتی آرام به نظر می‌رسند، اما به‌تدریج نشانه‌هایی نگران‌کننده در آن‌ها ظاهر می‌شود و فضا را دگرگون می‌کند.

کتاب پرندگان و داستان های دیگر فقط بر حادثه تکیه ندارد، بلکه ترس را از راه انتظار، سکوت، تردید و ناتوانی شخصیت‌ها در فهم آنچه رخ می‌دهد می‌سازد. در داستان پرندگان، یک خانواده در ساحلی سرد و بادخیز با وضعیتی روبه‌رو می‌شوند که ابتدا غیرعادی اما قابل‌توضیح به نظر می‌رسد و بعد کم‌کم به بحرانی فراگیر بدل می‌شود. نیروی اصلی داستان در همین تغییر تدریجی نهفته است؛ جایی که خانه دیگر پناهگاه مطمئن نیست و طبیعت رفتاری پیدا می‌کند که از منطق همیشگی بیرون می‌زند. دافنه دوموریه به‌ جای توضیح‌دادن کامل ماجرا، بر حس محاصره، بی‌خبری و انتظار متمرکز می‌ماند و همین ویژگی به داستان‌ها حال‌وهوایی ماندگار می‌دهد.

خلاصه داستان پرندگان و داستان های دیگر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان اصلی مجموعه‌ی پرندگان و داستان های دیگر، با نَت هاکن آغاز می‌شود؛ مردی که در ناحیه‌ای ساحلی زندگی می‌کند و با شروع سرمای ناگهانی و وزش باد شرقی، رفتار پرندگان را غیرعادی می‌بیند. آنچه در ابتدا به بی‌قراری فصلی شبیه است، خیلی زود به حمله‌هایی واقعی به خانه و آدم‌ها تبدیل می‌شود. نَت می‌کوشد از همسر و فرزندانش محافظت کند، پنجره‌ها را ببندد، راه‌های ورود را مسدود کند و از دل خبرهای پراکنده بفهمد بیرون چه می‌گذرد. ایده‌ی اصلی داستان در همین رویارویی با ترسی نهفته است که نه منشأ روشنی دارد و نه راه‌حل ساده‌ای.

در داستان دیگر کتاب، یعنی «مونته‌وریتا»، صعود به کوهی اسرارآمیز و ناپدید شدن زنی در میان فرقه‌ای که به دنبال جاودانگی هستند، مرز میان جنون و معنویت را به چالش می‌کشد. در داستان «درخت سیب»، روح زنی متوفی در کالبد یک درخت سیب پیر و خمیده به باغ خانه بازمی‌گردد تا انتقامش را بگیرد. در «عکاس کوچک»، ماجراجویی عاشقانه‌ی یک زن متمول با عکاسی محلی، به مسیری تاریک ختم می‌شود و در «دوباره مرا ببوس، غریبه»، عشق زودگذر پسری جوان به دختری جذاب در سالن سینما، او را با حقیقتی هولناک روبه‌رو می‌کند. در نهایت، داستان «پیرمرد» رفتارهای ظالمانه پدری سخت‌گیر در یک خانواده منزوی را توصیف می‌کند.

چرا باید کتاب پرندگان و داستان های دیگر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پرندگان و داستان های دیگر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نشان می‌دهد چگونه یک موقعیت روزمره می‌تواند به بحرانی هراس‌آور تبدیل شود.
• خواننده با شیوه‌ی فضاسازی دافنه دوموریه و ساختن تعلیق از دل جزئیات ساده آشنا می‌شود.
• داستان پرندگان تصویری ماندگار از فروپاشی امنیت خانه و زندگی عادی ارائه می‌دهد.
• این مجموعه برای کسانی که به داستان‌های دلهره‌آورِ متکی بر فضا و انتظار علاقه دارند، تجربه‌ای دقیق‌تر از ترس فراهم می‌کند.

خواندن کتاب پرندگان و داستان های دیگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پرندگان و داستان های دیگر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های دلهره‌آور که ترس را در دل موقعیت‌های عادی جست‌وجو می‌کنند.
• خوانندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور و فضای محاصره و ناامنی لذت می‌برند.
• کسانی که می‌خواهند با یکی از مهم‌ترین داستان‌های دافنه دوموریه آشنا شوند.
• مخاطبانی که به رابطه‌ی ادبیات و اقتباس‌های سینمایی کنجکاوند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که به‌ جای توضیح مستقیم، بر ابهام و انتظار تکیه دارند.

درباره دافنه دوموریه

دافنه دوموریه (Daphne du Maurier) (۱۹۰۷-۱۹۸۹)، نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس و زندگی‌نامه‌نویس انگلیسی بود که پیشینه‌ی خانوادگی او با هنر و تئاتر پیوند داشت. او فرزند جرالد دوموریه، بازیگر و مدیر تئاتر و موریل بومونتِ بازیگر بود و پدربزرگش، جرج دوموریه نیز به عنوان نویسنده و کارتونیست فعالیت می‌کرد. دوموریه نوشتن را از دوران نوجوانی آغاز کرد و نخستین رمان خود با عنوان «روح عاشق» را در سال ۱۹۳۱ به چاپ رساند؛ اما شهرت اصلی او با انتشار رمان «ربه‌کا» در سال ۱۹۳۸ به دست آمد که به یکی از آثار پرفروش ادبیات انگلیسی تبدیل شد و اقتباس‌های سینمایی متعددی از جمله فیلم معروف آلفرد هیچکاک بر اساس آن ساخته شد.

فضای داستانی آثار دوموریه غالباً با ویژگی‌هایی چون تعلیق، تیرگی و فضاهای وهم‌آلود توصیف می‌شود و رمان‌هایی مانند «میخانه‌ی جامائیکا»، «نهر فرانسوی» و «دخترعمو راشل» از دیگر آثار او هستند که مورد اقتباس سینمایی قرار گرفته‌اند. او در طول زندگی حرفه‌ای خود علاوه‌بر رمان، به نگارش داستان کوتاه، آثار غیرداستانی، زندگی‌نامه و نمایش‌نامه‌هایی نظیر «سال‌های میان ما» پرداخت و در سال ۱۹۶۹ میلادی نشان افتخاری بانوی فرمانده‌ی امپراتوری بریتانیا (DBE) را دریافت کرد.

اقتباس‌ها از کتاب پرندگان و داستان های دیگر 

مشهورترین اقتباسی که از این مجموعه شده، مربوط به داستان پرندگان است که آلفرد هیچکاک، کارگردان افسانه‌ای سینما، در سال ۱۹۶۳ فیلمی تحسین‌شده از روی آن ساخت. در نسخه‌ی سینمایی هیچکاک، راد تیلور و تیپی هدرن بازی می‌کردند. 

به غیر از این فیلم، پرندگان بارها در رادیو و تلویزیون هم مورد اقتباس قرار گرفته و حتی چند نمایش هم بر اساس آن به روی صحنه رفته است.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب پرندگان و داستان های دیگر منتشر شده است؟

• کتاب عدسی‌های آبی، ترجمه‌ی مهدی افشار، نشر دبیر
• کتاب پرندگان، ترجمه‌ی علی مسعودی نیا، نشر به نگار

بخشی از کتاب پرندگان و داستان های دیگر

«سوم دسامبر بود که نصفه‌های شب بادی وزیدن گرفت و زمستان شد. تا قبل از آن پاییزی دلپذیر و ملایم حاکم بود. برگ‌ها، قرمز و طلایی، از درختان آویزان بودند و پرچین‌ها همچنان سبز. خاک هم به لطف شخم‌زنی تیره بود.

نَت هاکن که معلول جنگی بود، مستمری می‌گرفت و به‌صورت پاره‌وقت در مزرعه کار می‌کرد، تنها سه روز در هفته، و کارهای سبک را هم به او می‌دادند: پرچین‌زنی، پوشال‌سازی، تعمیرات ساختمان‌های مزرعه.

گرچه زن‌وبچه‌دار بود، اما به خلوت خودش تمایل داشت؛ عاشق این بود که تنها کار کند. خوشحالی‌اش وقتی بود که وظیفهٔ کَندن نهر، یا تعمیر دروازهٔ منتهی به دریا را به او محول می‌کردند، جایی که دریا از دو طرف مزرعه را در برمی‌گرفت. ظهر که می‌شد، دست از کار می‌کشید و روی لبهٔ صخره‌ها می‌نشست و کلوچه‌هایی را که زنش پخته بود، می‌خورد و پرندگان را تماشا می‌کرد. پاییز بهترین فصل برای این کار بود، حتی بهتر از بهار. در بهار پرندگان قاطع و مصمم در خشکی پرواز می‌کردند؛ حد و مرزشان را می‌دانستند و ضرباهنگ زندگی‌شان هیچ درنگی را تاب نمی‌آورد. در پاییز، آن‌هایی که به جنوب کوچ نکرده بودند و زمستان را به امید بهار تحمل می‌کردند، درگیر همان غرایز بودند، اما چون از مهاجرت جا مانده بودند، راه خودشان را می‌رفتند. دسته‌های بزرگی از آن‌ها به شبه‌جزیره می‌آمدند، بی‌قرار و پریشان، و مدام در حال جنبش بودند. حالا نیز در آسمان می‌گشتند و می‌چرخیدند، آماده می‌شدند تا از این خاک تازه شخم‌زده‌شده تغذیه کنند، اما گویی این کار را بدون هیچ اشتها و بدون هیچ میلی انجام می‌دادند. بی‌قراری، دوباره آن‌ها را به آسمان می‌کشاند.»