کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی

کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی (Promoting self-management of chronic health conditions) نوشته ارین مارتز و ترجمه خدیجه باباخانی و فردین مرادی منش است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است. این کتاب بر یک پرسش مهم تمرکز دارد: وقتی فرد فقط گاهی با متخصص سلامت دیدار می‌کند اما هر روز با مسئله‌ی مزمن خود زندگی می‌کند، مسئولیت اصلی مدیریت این وضعیت بر عهده‌ی چه کسی است؟ پاسخ کتاب در بررسی مفهوم خودمدیریتی، آموزش مهارت‌های لازم و توضیح نقش همکاری میان فرد، خانواده و مراقبان سلامت شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی اثر ارین مارتز

کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی (نظریه‌ها و کاربست‌) نوشته ارین مارتز به موضوعی می‌پردازد که در مراقبت از مشکلات مزمن سلامت جایگاهی مرکزی دارد؛ زندگی روزمره با علائم، محدودیت‌ها و تصمیم‌هایی که فقط در اتاق درمان گرفته نمی‌شوند. کتاب توضیح می‌دهد که مشکل مزمن سلامتی فقط یک تشخیص پزشکی نیست؛ وضعیتی است که فرد باید ساعت‌به‌ساعت و روزبه‌روز با آن کنار بیاید. به همین دلیل خودمدیریتی صرفاً به مصرف دارو یا پیگیری درمان محدود نمی‌شود و ابعاد رفتاری، هیجانی، شناختی و اجتماعی را هم در بر می‌گیرد. کتاب همچنین بر تغییر نگاه از الگوی پدرسالارانه‌ی درمان به همکاری میان فرد و مراقب سلامت تأکید کرده است.

کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی در ۲۲ فصل و چهار بخش تنظیم شده است، از تعریف‌های پایه شروع می‌کند و سپس به نظریه‌ها، مداخله‌ها، فناوری و الگوهای سیستمی می‌رسد. در فصل‌های آغازین تعریف خودمدیریتی، تفاوت آن با خودمراقبتی، مقابله و سازگاری و نیز مدل سه‌مؤلفه‌ای آن شرح داده شده است؛ سپس کتاب به موضوع‌هایی مانند درمان شناختی‌ـ‌رفتاری، مصاحبه‌ی انگیزشی، مزاحمت بیماری و شیوه‌های افزایش مشارکت فرد در مدیریت وضعیت خود می‌پردازد. در بخش‌های بعدی نیز نمونه‌های مشخص‌تری از خودمدیریتی در آرتریت، سرطان، دیابت و درد مطرح شده‌اند تا بحث از سطح نظری فراتر برود و به موقعیت‌های واقعی نزدیک شود.

کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی نشان می‌دهد که چرا آگاهی به‌تنهایی کافی نیست و فرد برای مدیریت مؤثر به حل مسئله، تصمیم‌گیری، پایش علائم، تنظیم هیجان و استفاده از منابع حمایتی نیاز دارد. یکی از نکات مهم کتاب این است که خودمدیریتی را وظیفه‌ای فردی اما جدا از شبکه‌ی درمانی نمی‌بیند. در این نگاه، متخصص سلامت نقش مشاور و همراه دارد و فرد نیز در تصمیم‌های خرد روزانه نقش اصلی را بر عهده می‌گیرد.

خلاصه کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی

مدیریتِ یک مشکل مزمن فقط به درمان‌های دوره‌ای محدود نیست و بخش اصلی آن در زندگی روزمره رخ می‌دهد. خودمدیریتی از سه بخش اصلی تشکیل می‌شود؛ شناخت درست مشکل و درمان، به‌کارگیری اطلاعات در تصمیم‌های روزانه و نیز مدیریت واکنش‌های هیجانی و فشار روانی. کتاب این چارچوب را در فصل‌های مختلف بسط می‌دهد و به نقش همکاری با مراقبان سلامت، آموزش مختص به هر مشکل، مهارت حل مسئله، مصاحبه‌ی انگیزشی و درمان شناختی‌ـ‌رفتاری می‌پردازد. همچنین نمونه‌هایی از کاربرد این ایده‌ها در مشکلاتی مانند دیابت، سرطان، آرتریت و درد بررسی شده است.

چرا باید کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب خودمدیریتی را فقط به پیگیری درمان محدود نمی‌کند و ابعاد پزشکی، رفتاری و هیجانی آن را کنار هم می‌گذارد.
• خواننده با تفاوت میان خودمدیریتی، خودمراقبتی، مقابله و سازگاری آشنا می‌شود و مرز این مفاهیم را دقیق‌تر می‌فهمد.
• اثر نشان می‌دهد تصمیم‌های خرد روزانه چه نقشی در مدیریت مشکلات مزمن سلامتی دارند.
• کتاب از سطح تعریف فراتر می‌رود و مداخله‌هایی مانند درمان شناختی‌ـ‌رفتاری و مصاحبه‌ی انگیزشی را وارد بحث می‌کند.
• فصل‌های مربوط به دیابت، سرطان، آرتریت و درد کمک می‌کنند پیوند میان نظریه و موقعیت‌های مشخص روشن‌تر شود.
• این کتاب برای درک نقش همکاری میان فرد، خانواده و مراقبان سلامت منبعی دقیق و کاربردی است.

خواندن کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• متخصصان سلامت که می‌خواهند درک دقیق‌تری از نقش فرد در مدیریت روزانه‌ی مشکلات مزمن داشته باشند.
• روان‌شناسان و مشاورانی که با فشار هیجانی، سازگاری و تغییر رفتار در مسائل مزمن سلامت سروکار دارند.
• دانشجویان رشته‌های روان‌شناسی، مشاوره، پرستاری و علوم توان‌بخشی که به پیوند میان درمان و زندگی روزمره علاقه دارند.
• افراد مبتلا به مشکلات مزمن سلامتی که می‌خواهند مفهوم خودمدیریتی و اجزای آن را بهتر بشناسند.
• مراقبان و اعضای خانواده که در فرایند مراقبت از فرد مبتلا نقش دارند و می‌خواهند با منطق این نوع حمایت آشنا شوند.

درباره ارین مارتز

ارین مارتز (Erin Martz) دارای مدرک دکتری در حوزه‌ی آموزش و پژوهش توان‌بخشی است. فعالیت‌های علمی او بر موضوعات مرتبط با سازگاری و مدیریت چالش‌های ناشی از شرایط جسمی و روانی تمرکز داشته است. یکی از دستاوردهای مهم حرفه‌ای این نویسنده دریافت بورس پژوهشی معتبر فولبرایت از وزارت امور خارجه‌ی ایالات متحده در سال ۲۰۱۷ بود؛ فرصتی که به او امکان داد در اسرائیل با پژوهشگران این کشور در زمینه‌ی مطالعه‌ی راهبردهای مقابله با وزوز گوش همکاری کند.

از دیگر فعالیت‌های علمی ارین مارتز می‌توان اشاره کرد به انتشار چند کتاب درباره‌ی موضوعات مهمی همچون سازگاری با ناتوانی‌ها، خودمدیریتی در بیماری‌های مزمن و توان‌بخشی پس از تروما. آثار و پژوهش‌های او نشان‌دهنده‌ی توجه ویژه به شیوه‌هایی است که می‌توانند به افراد در مواجهه با مشکلات مزمن جسمی و پیامدهای آسیب‌های مختلف کمک و بر اهمیت توانمندسازی افراد برای مدیریت بهتر شرایط زندگی و افزایش سازگاری و بهزیستی آنان تأکید کنند.

کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی (Promoting self-management of chronic health conditions) نوشته‌ی ارین مارتز است.

بخشی از کتاب ارتقای خودمدیریتی در مشکلات مزمن سلامتی

«کنترل مختل در مصرف مواد به صرف زمان بسیار برای دست‌یابی به مواد، مصرف مواد یا بهبود پیامدهای آن اشاره می‌کند. نقص اجتماعی به ناکامی در انجام وظایف عمده در محل کار، مدرسه یا خانه اشاره دارد. افراد، با وجود مشکلات اجتماعی مکرر یا بین‌فردی ناشی از مصرف مواد، همچنان به مصرف ادامه می‌دهند. همچنین ممکن است افراد به‌منظور مصرف مواد از فعالیت‌های خانوادگی کناره‌گیری کنند. افرادی که در رفتارهای پرخطر مرتبط با مصرف مواد درگیر می‌شوند، اغلب از این واقعیت آگاه هستند که مشکلات دائمی آنها به‌وسیلۀ مصرف مواد ایجاد یا تشدید می‌شود. بر اساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی ویرایش پنجم، معیارهای دارویی عبارت‌اند از: علائم تحمل و ترک. تحمل با نیاز به افزایش قابل توجهِ دوز داروی مصرفی برای دست‌یابی به اثر مطلوب یا کاهش معنادار اثر دارو هنگام استفاده از دوز متعارف، مشخص می‌شود. ترک با نشانگانی بروز می‌کند که غلظت یک ماده در خون یا بافت‌های بدن فرد کاهش یابد، در صورتی که به‌مدت طولانی و مداوم آن ماده را مصرف کرده است. بنابراین، افراد به‌منظور تسکین علائم ترک، اغلب عود مصرف دارند و همچنان از آن ماده استفاده می‌کنند (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، ۲۰۱۳).»