کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی

کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی نوشته علیرضا رضوی، نمایش‌نامه‌ای درام، دارک و فانتزی است که این کتاب را انتشارات کهکشان دانش منتشر کرده است. ماجرای اثر از جایی شروع می‌شود که فریماه پس از بسته‌شدن کتاب‌خانه، تنها می‌ماند و ناگهان با ارواح نویسندگانی روبه‌رو می‌شود که کتاب‌هایشان هنوز در جهان حضور دارد. این موقعیت، داستان را از یک فضای آشنا به گفت‌وگویی درباره مرگ، ماندگاری، نوشتن و خوانده‌شدن می‌برد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی

کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی نوشته علیرضا رضوی یک نمایش‌نامه در یک پرده و ۵ صحنه است که فضای کتاب‌خانه را به صحنه‌ی برخورد جهان زندگان و مردگان تبدیل می‌کند. نقطه‌ی شروع اثر ساده است: دختری جوان به نام فریماه در سالن مطالعه می‌ماند و بعد از خاموش‌شدن چراغ‌ها، با حضوری روبه‌رو می‌شود که قرار نیست عادی باشد. از همین‌جا، کتاب از یک موقعیت محدود مکانی به فضایی پرتنش، خیال‌انگیز و گاهی تلخ وارد می‌شود؛ جایی که نویسندگان بزرگ از دوره‌ها و زبان‌های مختلف کنار هم می‌نشینند، بحث می‌کنند، شوخی می‌کنند و هرکدام تصویری از مرگ و ادامه‌ی حضور پس از آن ارائه می‌دهند.
کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی فقط بر شگفتی دیدار با چهره‌هایی مثل فردوسی، جین آستن، مری شلی، آلبر کامو، داستایفسکی، فروغ فرخزاد و حافظ تکیه نمی‌کند. بخش مهمی از کشش اثر از تضاد میان لحن‌ها و نگاه‌های این شخصیت‌ها شکل می‌گیرد. یکی مرگ را با شوخی سبک می‌کند، دیگری آن را با اندوه می‌بیند و یکی دیگر از جاودانگی به‌عنوان نعمتی سنگین حرف می‌زند. در نتیجه، کتاب‌خانه در این نمایش‌نامه فقط محل نگهداری کتاب نیست؛ به مکانی تبدیل می‌شود که در آن اثر ادبی، حافظه، رنج، شهرت، تنهایی و میل به دیده‌شدن کنار هم قرار می‌گیرند.
کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی در کنار فضای فانتزی و گوتیک، به موضوع بیماری و ناپدیدشدن تدریجی انسان از نگاه دیگران هم می‌پردازد. فریماه فقط یک شاهد حیرت‌زده نیست؛ حضور او لایه‌ی احساسی نمایش را می‌سازد و گفت‌وگوها را از بازی ذهنی به تجربه‌ای شخصی‌تر می‌برد. همین ترکیبِ گفت‌وگوهای ادبی، شوخی‌های تلخ، ارجاع به نویسندگان شناخته‌شده و پرسش درباره اینکه چه چیزی انسان را پس از مرگ نگه می‌دارد، حال‌وهوای اثر را از یک نمایش صرفاً فانتزی جدا می‌کند.

خلاصه کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
فریماه، دختری جوان و کتاب‌دوست، پس از بسته‌شدن کتاب‌خانه متوجه می‌شود که تنها مانده است. تاریکی و سکوت کم‌کم جای خود را به صداهایی عجیب می‌دهد و بعد چهره‌هایی آشنا از دل کتاب‌ها ظاهر می‌شوند: نویسندگانی که سال‌ها پیش مرده‌اند اما هنوز در کنار آثارشان حضور دارند. گفت‌وگو با این ارواح، ترس اولیه‌ی فریماه را به حیرت و سپس به مواجهه‌ای دردناک با حقیقت زندگی خودش تبدیل می‌کند. نمایش‌نامه در مسیر این کشف، از مرگ، بیماری، خاطره، نوشتن و معنای باقی‌ماندن در ذهن دیگران حرف می‌زند و نشان می‌دهد که گاهی کتاب، آخرین جایی است که یک انسان در آن ناپدید نمی‌شود.

چرا باید کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ایده‌ی ماندن نویسندگان در کنار آثارشان را به یک موقعیت نمایشی روشن و قابل‌تصور تبدیل می‌کند.
• خواننده با مجموعه‌ای از گفت‌وگوها روبه‌رو می‌شود که مرگ، جاودانگی، هنر و خاطره را از زاویه‌های متفاوت بررسی می‌کنند.
• اثر، فضای کتاب‌خانه را از یک پس‌زمینه‌ی معمولی به محیطی رازآلود و پرتنش تبدیل می‌کند.
• حضور هم‌زمان شخصیت‌هایی مثل فردوسی، حافظ، جین آستن، مری شلی و آلبر کامو به نمایش رنگ و ریتم متفاوتی داده است.
• کتاب در کنار فانتزی و تعلیق، به تجربه‌ی بیماری و ترس از فراموش‌شدن هم می‌پردازد.
• خواندن این اثر برای کسانی که به نمایش‌نامه‌های گفت‌وگومحور و موقعیت‌های خیال‌انگیز علاقه دارند، شناخت دقیق‌تری از پیوند میان ادبیات و حافظه به همراه می‌آورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کتابخانه ای (نه چندان) معمولی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌هایی که در فضای بسته و با تکیه‌بر گفت‌وگو پیش می‌روند.
• خوانندگانی که به داستان‌های فانتزیِ تیره با حال‌وهوای کتاب‌خانه، شب و حضور ارواح علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند شخصیت‌های ادبی شناخته‌شده را در موقعیتی تازه و کنار هم ببینند.
• مخاطبانی که به آثاری درباره مرگ، ماندگاری اثر هنری و ترس از فراموش‌شدن فکر می‌کنند.
• خوانندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور با لایه‌های احساسی و تلخ لذت می‌برند.