کتاب زنان اساطیری (زن در اسطوره، تاریخ، حماسه)

از زمانی که انسان خود و نقش خود را برای بقای نسلش شاخت. زن و زن بودن معنای زایش، برکت و بالیدن داشت. اولین الهه‌ها و خدایانی که بشر ساخت جنسیت مادینه داشتند چرا که مظاهر طبیعت همچون زمین و باد و باران و.... برای انسان نخستین تمثیلی از زنانگی بود. بسیاری از خدایان در طول تاریخ بشر تا زمانی که ادیان توحیدی سرود یگانگی و یکتاپرستی سردهند خدابانو بودند. از ونوس ویلندورف در اتریش که قدمتش به بیست تا سی‌هزار سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد تا الهه‌ها و خدابانوان و مادرخدایان خوش قد وبالای یونان باستان همچون ایزیس و آفرودیت و آرتمیس و.... بسیاری از جنگ‌ها در تاریخ به خاطر زنان بوده و بسیاری از تاریخ‌سازان و فرمانروایان تاریخ زنان بوده‌اند. بسیاری از زنان در تاریخ اسطوره شده‌اند و زنانی حماسه آفریدند. کتاب «زنان اساطیری (زن در اسطوره، تاریخ، حماسه)» اثر محمدحسین مجدم ، زنان بزرگ سرزمین ایران را به ما معرفی می‌کند. زنانی که در تاریخ، حماسه و اسطوره ‌های این سرزمین رایزنانی برجسته، مادرانی خردمند و سیاست‌مدارنی باهوش و بزرگ بودند و ماندگار شده‌اند تا معنای زن را تنها در پرده‌نشینی و بی‌خبری و مقیاسی برای برترشمردن مکنت و جاه مردان ندانیم: مهرنگار (دوره ساسانی MehrNegâr) «مهرنگار» دختر خسرو انوشیروان ساسانی و نوه خاقان چین از زنانی است که به خاطر توجه به شهر و آبادی نامش در تاریخ ماندگار شده است. چنان‌که در تاریخ نامه‌ها آمده‌است، انوشیروان پس از آن‌که از علاقه دختر خود به شهرسازی و آبادانی با خبر شد، او را به شهربانی یزد گماشت. «مهرنگار» پس از ورود به یزد معمارانی را از شهر بغداد به آن‌جا خواست و در حومه شهر دهکده ای به نام «مهرگرد = مهرجرد» بنا کرد سپس به ساختن ده دیگری در نزدیکی میبد کنونی دست زد که نام «مهرپارین» را به روی آن گذاشت و چون از توجه مردم به ده سازی‌های خود با خبر شد به دلیل عشق به سازندگی به زودی به ساختن آبادی بزرگی به نام «مهر آباد» سرگرم شد که به صفا و رونق آن حوالی افزود...