کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه

کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه نوشته متیو ابوت و ترجمه صالح نجفی است. این کتاب را نشر لگا منتشر کرده است. این کتاب از دل فیلم‌های عباس کیارستمی، به‌ویژه طعم گیلاس، پرسشی مهم را دنبال می‌کند: آیا سینما فقط موضوع فلسفه است یا خودش هم می‌تواند فلسفه‌ورزی کند؟ نویسنده با تمرکز بر نسبت تصویر، واقعیت، تردید، شناخت و تجربه‌ی تماشای فیلم، خوانشی ارائه می‌دهد که هم به جهان کیارستمی نزدیک می‌شود و هم به خودِ ماهیت سینما. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه

کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه نوشته متیو ابوت، اثری است که سینمای عباس کیارستمی را فقط از زاویه‌ی تاریخ سینما یا تحلیل صحنه‌ها بررسی نمی‌کند، بلکه آن را به میدان پرسش‌های فلسفی می‌برد. نقطه‌ی مرکزی بحث، این ایده است که بعضی فیلم‌ها فقط حامل معنا نیستند، بلکه خودشان به‌نوعی فکر می‌کنند. نویسنده از همین مسیر سراغ فیلم‌هایی چون طعم گیلاس، کلوزآپ، سه‌گانه‌ی کوکر، باد ما را خواهد برد، ای‌بی‌سی آفریقا، ده و پنج رفته است و نشان می‌دهد که چگونه در این آثار، مرز میان واقعیت و بازسازی، مشاهده و مداخله، دانستن و ندانستن مدام جابه‌جا می‌شود.
کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه درعین‌حال گفت‌وگویی جدی با فلسفه‌ی سینما هم هست. متیو ابوت در فصل‌های مختلف، از ایده‌های استنلی کاول، ویتگنشتاین، دکارت و والتر بنیامین کمک می‌گیرد تا توضیح دهد چرا فیلم‌های کیارستمی تماشاگر را فقط با داستان یا تصویر درگیر نمی‌کنند، بلکه او را وادار می‌کنند نسبت خود را با جهان، با حقیقت و با امکان شناخت دوباره بسنجد. در این مسیر، بحث فقط بر سر مضمون فیلم‌ها نیست؛ شکل دیدن، شیوه‌ی ثبت تصویر، حضور دوربین، حذف قطعیت و حتی لحظه‌هایی که فیلم از خودش پرده برمی‌دارد، همگی بخشی از استدلال کتاب‌اند.
کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه از دل یک فیلمساز ایرانی، به پرسش‌هایی می‌رسد که دامنه‌شان بسیار گسترده‌تر است: فیلم چه نسبتی با امر واقعی دارد، چرا تصویر همزمان نزدیک‌کننده و دورکننده است، و چگونه یک اثر سینمایی می‌تواند به‌جای پاسخ‌دادن، خودِ صورت سؤال را تغییر دهد. اهمیت این کتاب در همین است که کیارستمی را نه به‌عنوان نمونه‌ای برای توضیح نظریه‌های آماده، بلکه به‌عنوان فیلمسازی می‌بیند که آثارش می‌توانند خودِ فلسفه را به چالش بکشند.

خلاصه کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه

کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه بر این ایده بنا شده است که فیلم‌های عباس کیارستمی فقط موضوع تحلیل فلسفی نیستند، بلکه خودشان در فرایند اندیشیدن دخالت دارند. متیو ابوت بحث را از طعم گیلاس آغاز می‌کند و سپس با بررسی آثاری مانند کلوزآپ، باد ما را خواهد برد، ده، ای‌بی‌سی آفریقا و پنج، نشان می‌دهد که کیارستمی چگونه با مرز میان واقعیت و بازسازی، حضور و غیاب، یقین و تردید بازی می‌کند. نویسنده در طول کتاب می‌کوشد توضیح دهد که سینما چگونه می‌تواند ما را از عادت‌های فکری تثبیت‌شده دور کند و وادارمان سازد نسبت خود را با شناخت، تصویر و جهان از نو بررسی کنیم.

چرا باید کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پیوند میان سینمای کیارستمی و پرسش‌های فلسفی درباره‌ی واقعیت، شناخت و تردید را روشن می‌کند.
• نویسنده نشان می‌دهد چرا صحنه‌ها، فرم و شیوه‌ی فیلم‌سازی در آثار کیارستمی به‌اندازه‌ی مضمون آن‌ها اهمیت دارند.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند فیلم‌هایی مانند طعم گیلاس و کلوزآپ را از زاویه‌ای دقیق‌تر بازخوانی کند.
• این اثر به فهم این پرسش کمک می‌کند که آیا فیلم می‌تواند خودش نوعی تفکر باشد.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که می‌خواهند نسبت میان سینما و فلسفه را در نمونه‌ای مشخص دنبال کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به سینمای عباس کیارستمی که می‌خواهند فیلم‌های او را فراتر از خلاصه و نقدهای معمول بررسی کنند.
• خوانندگانی که به فلسفه‌ی سینما و نسبت تصویر با واقعیت علاقه دارند.
• دانشجویان و پژوهشگران سینما، فلسفه و هنر که درباره‌ی امکان تفکر در فیلم پرسش دارند.
• کسانی که می‌خواهند با بحث‌هایی مانند شک‌گرایی، شناخت و امر واقعی در بستر سینما آشنا شوند.
• مخاطبانی که از متن‌های تحلیلی درباره‌ی فیلم و ایده‌های نظری مرتبط با آن لذت می‌برند.

بخشی از کتاب عباس کیارستمی و فیلم - فلسفه

«طعم گیلاس، ساختۀ عباس کیارستمی، حکایت مرد میان‌سالی به نام آقای بدیعی است که سوار بر خودرو در اطراف تهران از آدم‌های غریبه می‌خواهد به او کمک کنند تا کار خودکشی‌اش را به انجام رساند. نقشۀ او این است که تعدادی قرص خواب بخورد و داخل گوری که در دامنۀ تپه‌ای کنده است دراز بکشد تا بمیرد. می‌خواهد صبح فردا کسی بیاید و روی پیکر بی‌جانش خاک بریزد یا، اگر هنوز زنده بود، کمکش کند از گور در‌آید.
همچنان‌که معمول کارهای کیارستمی‌ست، ماهیت نقشۀ آقای بدیعی ذره‌ذره آشکار می‌شود، در خلال گفت‌وگوهایش با آدم‌هایی که سر راهش سبز می‌شوند. اولین گفت‌وگو با مردی است که بدیعی از دور مکالمه‌اش را با تلفن عمومی گوش می‌کند. سپس بدیعی با مردی روبه‌رو می‌شود که لای زباله‌ها به‌دنبال کیسۀ پلاستیکی می‌گردد تا بفروشد. گفت‌وگوی بعدی با یک سرباز جوان کُرد صورت می‌بندد. بدیعی او را سوار می‌کند و با خود می‌برد تا دامنۀ تپه‌ای را که می‌خواهد در آن بمیرد نشانش دهد. وقتی به محل مورد نظر می‌رسند، سرباز پا می‌گذارد به فرار. بدیعی دستیار بالقوۀ بعدی‌اش را در هیأت مأمور نگهبانی از مکانی می‌یابد که معدن شن و ماسه به نظر می‌رسد.»