کتاب پری کشان

کتاب پری کشان نوشته علیرضا حسن زاده رمانی است که افسانه، تاریخ محلی و خیال را در فضای شمال ایران به هم پیوند می‌زند. داستان از جایی آغاز می‌شود که غیبت پریان، ایستادن ساعت‌ها و فراموش‌شدن آواز مشترک آدم‌ها، ماهی‌ها و پریان نشانه‌ی برهم‌خوردن نظمی قدیمی می‌شود. در دل این فضا، عشق، اجبار، اسارت و ویرانی طبیعت کنار هم قرار می‌گیرند و روایت را پیش می‌برند. این کتاب را چتر فیروزه منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پری کشان

کتاب پری کشان نوشته علیرضا حسن زاده جهانی می‌سازد که در آن مرز میان افسانه و زندگی روزمره بارها جابه‌جا می‌شود. شهر رشت، رودخانه‌ها، مرداب، جنگل و خانه‌های قدیمی فقط پس‌زمینه نیستند، بلکه بخشی از نیروی زنده‌ی روایت‌اند. در این فضا، رابطه‌ی آدمیان و پریان به‌عنوان پیوندی کهن تصویر می‌شود؛ پیوندی که با آواز، رقص ماهی‌ها و حضور نیروهای طبیعی معنا پیدا می‌کند. وقتی این پیوند از هم می‌پاشد، نشانه‌های بحران یکی‌یکی ظاهر می‌شوند: زمان از حرکت می‌ایستد، رؤیاها کم‌رنگ می‌شوند و ترس به زندگی مردم راه پیدا می‌کند.
کتاب پری کشان فقط بر شگفتی‌های جهان پریان تکیه ندارد و هم‌زمان به خشونت، طمع و میل به سلطه هم می‌پردازد. شخصیت قادر در متن، چهره‌ی نفرت و تصاحب را نمایندگی می‌کند؛ کسی که می‌خواهد زیبایی را در بند بکشد و از آن برای قدرت‌نمایی استفاده کند. در برابر او، چهره‌هایی مثل کرشمه، تارا، پری‌گیسو و جمال‌خیاط قرار می‌گیرند که هرکدام به‌شکلی با عشق، اندوه، حافظه و آزادی گره خورده‌اند. همین تقابل، فضای کتاب را از یک قصه‌ی صرفاً خیال‌انگیز دور می‌کند و به آن لایه‌ای تیره و پرتنش می‌دهد.
کتاب پری کشان از نظر حال‌وهوا نیز بر تصویرهای پررنگ و صحنه‌های به‌یادماندنی استوار است؛ از عروسی‌ای که به‌جای شادی با طوفان و اندوه همراه می‌شود تا رودخانه‌هایی که با رنج ماهی‌ها و پریان هم‌نفس‌اند. روایت بارها به این ایده برمی‌گردد که طبیعت، موسیقی، عشق و آزادی از هم جدا نیستند و هر آسیبی به یکی، دیگری را هم زخمی می‌کند. به همین دلیل، این کتاب هم‌زمان قصه‌ی عشق‌های ناکام، سوگواری جمعی، فراموشی یک سنت کهن و نبرد با نیرویی ویرانگر است.

خلاصه داستان پری کشان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان با ناپدیدشدن پریان و از یاد رفتن آواز مشترک آدم‌ها، ماهی‌ها و پریان آغاز می‌شود؛ رخدادی که برای مردم شهر نشانه‌ی نزدیک‌شدن مصیبت است. در مرکز روایت، کرشمه قرار دارد که برخلاف میلش به ازدواج با قادر تن می‌دهد؛ مردی ثروتمند و هراس‌انگیز که با پریان دشمنی دارد. در کنار این خط داستانی، تارا با دنیایی روبه‌رو می‌شود که در آن رودخانه‌ها بیمارند، ماهی‌ها در رنج‌اند و نیرویی سیاه بر شهر سایه انداخته است. روایت به‌تدریج گذشته‌ی شخصیت‌ها، راز دشمنی با پریان و پیوند عشق، مرگ، اسارت و زمان را آشکار می‌کند و ماجرا را به سفری در گذشته و دل افسانه‌های شمال می‌برد.

چرا باید کتاب پری کشان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پری کشان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب افسانه‌های مربوط به پریان شمال را در قالب یک روایت پرحادثه و شخصیت‌محور کنار هم می‌آورد.
• خواننده با پیوند میان عشق، ترس، اسارت و حافظه‌ی جمعی در بستر شهر رشت و طبیعت پیرامون آن روبه‌رو می‌شود.
• این کتاب نشان می‌دهد که ویرانی طبیعت و گسستن پیوندهای انسانی در جهان داستان از هم جدا نیستند.
• فضای اثر برای کسانی جالب است که به روایت‌های آمیخته با عناصر جادویی، تاریخی و بومی علاقه دارند.
• تصویرهای مکرر از رودخانه، ماهی، آواز و طوفان به درک حال‌وهوای اندوه‌بار و پرتنش داستان کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پری کشان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که افسانه‌ها و باورهای محلی را وارد داستان می‌کنند.
• خوانندگانی که به فضاهای تیره، رازآلود و آمیخته با عناصر جادویی علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند روایت‌هایی با پس‌زمینه‌ی رشت، رودخانه‌ها و فرهنگ شمال ایران بخوانند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با درون‌مایه‌ی عشق، فقدان و اجبار لذت می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند با تصویری داستانی از پیوند انسان، طبیعت و جهان پریان روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب پری کشان

«هوا پر از ابرهایی بود که نمی‌باریدند. سرما زودتر از همیشه سراغ شهر می‌آمد و بادی که می‌وزید بوی برف می‌داد. مردم تازه پی به غیبت پریان برده بودند. در آن جشن، برخلاف جشن‌های قبل، حتی یکی از پریان هم حضور نداشت. باز هم غیبت عجیب پریان مردم را نگران می‌کرد. یادشان می‌آمد هربار که رابطهٔ پریان و آدمیان قطع می‌شد، مصیبتی اتفاق می‌افتاد. در این زمان‌ها، شادی از شهر و آبادی‌هایش رخت برمی‌بست و آن‌ها را با غم‌وغصه‌هایی که تمامی نداشت، تنها می‌گذاشت. رؤیاها می‌مردند و زمانِ بدون رؤیا زمانی مرده بود که در آن صدایی دیگر از دریا، جنگل و رودخانه به گوش نمی‌رسید. یادشان می‌آمد که قدیمی‌ها می‌گفتند یک بار شاید هزار سال پیش، وقتی پریان از چشم آدمیان پنهان شدند، بعد از بهمنی بزرگ که از کوه بر زمین فرود آمد، درست برای پانصد سال برفی سنگین می‌بارید. همه‌چیز رنگ خوابی زمستانی به خود گرفته بود و کسی دوست نداشت چشم از آن خواب سرد و طولانی باز کند. آدم‌ها مثل درختان یخ‌زده بیشتر وقتشان در خواب می‌گذشت. ساعت‌ها، از شروع آن زمستان طولانی یعنی دومین ماه آن، از کار افتاده بودند و عقربه‌هایشان عین آدمی که طلسم شده باشد، خشکشان زده بود.»