کتاب پری کشان

کتاب پری کشان (تاریخ عشق و نفرت به روایت پریان شمال)، نوشته علیرضا حسن زاده، رمانی است که افسانه، تاریخ محلی و خیال را در فضای شمال ایران به هم پیوند می‌زند. در این داستان غیبت پریان، ایستادن ساعت‌ها و فراموش‌شدن آواز مشترک آدم‌ها، ماهی‌ها و پریانْ نشانه‌ی برهم‌خوردن نظمی قدیمی می‌شود. در این فضا، عشق، اجبار، اسارت و ویرانی طبیعت در کنار هم قرار می‌گیرند و داستان را پیش می‌برند. انتشارات چتر فیروزه در سال ۱۴۰۵ این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پری کشان اثر علیرضا حسن زاده

کتاب پری کُشان، نوشته‌ی علیرضا حسن زاده، جهانی می‌سازد که در آن مرز میان افسانه و زندگی روزمره جابه‌جا می‌شود. شهر رشت، رودخانه‌ها، مرداب، جنگل و خانه‌های قدیمی پس‌زمینه نیستند، بلکه بخشی از نیروی زنده‌ی داستان هستند. در این فضا، رابطه‌ی آدمیان و پریان به‌عنوان پیوندی کهن تصویر می‌شود؛ پیوندی که با آواز، رقص ماهی‌ها و حضور نیروهای طبیعی معنا پیدا می‌کند. وقتی این پیوند از هم می‌پاشد، نشانه‌های بحران یکی‌یکی ظاهر می‌شوند: زمان از حرکت می‌ایستد، رؤیاها کم‌رنگ می‌شوند و ترس به زندگی مردم راه پیدا می‌کند.

کتاب پری کشان علاوه‌بر شگفتی‌های جهان پریان، به خشونت، طمع و میل به سلطه هم می‌پردازد. شخصیت قادر چهره‌ی نفرت و تصاحب را نمایندگی می‌کند؛ کسی که می‌خواهد زیبایی را به بند بکشد و از آن برای قدرت‌نمایی استفاده کند. در برابر او، چهره‌هایی مثل کرشمه، تارا، پری‌گیسو و جمال‌خیاط قرار می‌گیرند که هرکدام به‌شکلی با عشق، اندوه، حافظه و آزادی گره خورده‌اند. این تقابلْ کتاب را از یک قصه‌ی صرفاً خیال‌انگیز دور می‌کند و به آن لایه‌ای تیره و پرتنش می‌دهد.

کتاب پری کشان بر تصویرهای پررنگ و صحنه‌های به‌یادماندنی استوار است؛ از عروسی‌ای که به‌جای شادی با طوفان و اندوه همراه می‌شود تا رودخانه‌هایی که با رنج ماهی‌ها و پریان هم‌نفس‌ هستند. علیرضا حسن زاده بارها به این ایده برمی‌گردد که طبیعت، موسیقی، عشق و آزادی از هم جدا نیستند و آسیب به یکیْ دیگری را زخمی می‌کند. این کتاب هم‌زمان قصه‌ی عشق‌های ناکام، سوگواری جمعی، فراموشی یک سنت کهن و نبرد با نیرویی ویرانگر است.

خلاصه داستان پری کشان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان با ناپدیدشدن پریان و ازیادرفتن آواز مشترک آدم‌ها، ماهی‌ها و پریان آغاز می‌شود؛ رخدادی که برای مردم شهر نشانه‌ی نزدیک‌شدن مصیبت است. در مرکز داستان، کرشمه قرار دارد که برخلاف میلش، به ازدواج با قادر تن می‌دهد؛ مردی ثروتمند و هراس‌انگیز که با پریان دشمنی دارد.

در کنار این خط داستانی، تارا با دنیایی روبه‌رو می‌شود که در آن رودخانه‌ها بیمارند، ماهی‌ها در رنج‌ هستند و نیرویی سیاه بر شهر سایه انداخته است. داستان به‌تدریج گذشته‌ی شخصیت‌ها، راز دشمنی با پریان و پیوند عشق، مرگ، اسارت و زمان را آشکار می‌کند و ماجرا را به سفری در گذشته و افسانه‌های شمال می‌برد.

چرا باید کتاب پری کشان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پری کشان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب افسانه‌های مربوط به پریان شمال را در قالب یک داستان پرحادثه و شخصیت‌محور روایت می‌کند.
• خواننده با پیوند میان عشق، ترس، اسارت و حافظه‌ی جمعی در بستر شهر رشت و طبیعت پیرامون آن آشنا می‌شود.
• این کتاب نشان می‌دهد که ویرانی طبیعت و گسستن پیوندهای انسانی از هم جدا نیستند.
• این اثر برای کسانی مناسب است که به داستان‌های آمیخته با عناصر جادویی، تاریخی و بومی علاقه دارند.
• تصویرهای مکرر از رودخانه، ماهی‌ها، آواز و طوفان به درک حال‌وهوای اندوه‌بار و پرتنش داستان کمک می‌کند.

خواندن کتاب پری کشان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پری کشان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که به افسانه‌ها و باورهای محلی می‌پردازند.
• خوانندگانی که به فضاهای تیره، رازآلود و آمیخته با عناصر جادویی علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند داستان‌هایی با محوریت رشت، رودخانه‌ها و فرهنگ شمال ایران بخوانند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با درون‌مایه‌ی عشق، فقدان و اجبار لذت می‌برند.
• خوانندگانی که می‌خواهند با داستانی درباره‌ی پیوند انسان، طبیعت و جهان پریان روبه‌رو شوند.

بخشی از کتاب پری کشان

«هوا پر از ابرهایی بود که نمی‌باریدند. سرما زودتر از همیشه سراغ شهر می‌آمد و بادی که می‌وزید بوی برف می‌داد. مردم تازه پی به غیبت پریان برده بودند. در آن جشن، برخلاف جشن‌های قبل، حتی یکی از پریان هم حضور نداشت. باز هم غیبت عجیب پریان مردم را نگران می‌کرد. یادشان می‌آمد هربار که رابطهٔ پریان و آدمیان قطع می‌شد، مصیبتی اتفاق می‌افتاد. در این زمان‌ها، شادی از شهر و آبادی‌هایش رخت برمی‌بست و آن‌ها را با غم‌وغصه‌هایی که تمامی نداشت، تنها می‌گذاشت. رؤیاها می‌مردند و زمانِ بدون رؤیا زمانی مرده بود که در آن صدایی دیگر از دریا، جنگل و رودخانه به گوش نمی‌رسید. یادشان می‌آمد که قدیمی‌ها می‌گفتند یک بار شاید هزار سال پیش، وقتی پریان از چشم آدمیان پنهان شدند، بعد از بهمنی بزرگ که از کوه بر زمین فرود آمد، درست برای پانصد سال برفی سنگین می‌بارید. همه‌چیز رنگ خوابی زمستانی به خود گرفته بود و کسی دوست نداشت چشم از آن خواب سرد و طولانی باز کند. آدم‌ها مثل درختان یخ‌زده بیشتر وقتشان در خواب می‌گذشت. ساعت‌ها، از شروع آن زمستان طولانی یعنی دومین ماه آن، از کار افتاده بودند و عقربه‌هایشان عین آدمی که طلسم شده باشد، خشکشان زده بود.»