کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی، با عنوان اصلی Adventures of an Accidental Sociologist، نوشته پیتر ال. برگر و ترجمه‌ سید مسعود ماجدی، روایتی خودنوشت از مسیر فکری و حرفه‌ای یکی از چهره‌های مهم جامعه‌شناسی است. نویسنده از تجربه‌های شخصی، تحصیلی و کاری خود استفاده کرده تا نشان دهد چگونه جامعه‌شناسی می‌تواند ابزاری برای فهم جهان انسانی شود، بی‌آنکه به رشته‌ای خشک و ملال‌آور تبدیل شود. انتشارات اندیشه احسان در سال ۱۴۰۴ این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی اثر پیتر ال. برگر

کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی (چگونه بدون کسل شدن جهان را تبیین کنیم)، با یک سخنرانی در دانشگاه مرکزی اروپا آغاز می‌شود؛ جایی که پیتر ال. برگر تصمیم می‌گیرد به‌جای ارائه‌ی یک متن نظری خشک، تاریخ فکری و ماجراهای حرفه‌ای خود را روایت کند. او در همان آغاز توضیح می‌دهد که چگونه ایده‌ی نوشتن این کتاب از یک دعوت سخنرانی شکل گرفته است و چرا معتقد است جامعه‌شناسی نباید کسل‌کننده باشد. برگر در ادامه‌ی کتاب در نُه فصل، از تجربه‌ی دانشجویی خود در نیویورک، آشنایی با دانشکده‌ی جدید برای تحقیقات اجتماعی و نقش سه استاد کلیدی‌اش ـ آلبرت سالمون، آلفرد شوتز و کارل مایر ـ در شکل‌گیری نگاه جامعه‌شناختی‌اش می‌گوید. او نشان می‌دهد که چگونه از کلاس‌هایی درباره‌ی بالزاک، دورکیم، وبر و پدیدارشناسی، نوعی چشم‌انداز جامعه‌شناختی در او شکل گرفته که هم به ادبیات و تاریخ نزدیک است هم به زندگی روزمره.

کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی در فصل‌های بعدی، وارد جزئیات بیشتری از کارهای میدانی و پژوهشی برگر می‌شود؛ از پایان‌نامه‌ی کارشناسی‌ ارشدش درباره‌ی پروتستان‌های پورتوریکویی در شرق هارلم تا رساله‌ی دکتری‌اش درباره‌ی جنبش بهائی. او در خلال این روایت‌ها، مفاهیمی مانند کاریزما و روزمره‌شدن، دفاع‌های شناختی و واقعیت‌های چندگانه را توضیح می‌دهد و نشان می‌دهد که این مفاهیم از دل تجربه‌های عینی و مواجهه با افراد و گروه‌های مختلف پیدا شده‌اند. پیتر ال. برگر در بخش‌های دیگر، به تجربه‌ی خدمت سربازی، کارهای حاشیه‌ای، سفرها و مواجهه‌ با لایه‌های مختلف جامعه‌ی آمریکا می‌پردازد؛ تجربه‌هایی که به‌ظاهر ربطی به دانشگاه ندارند، اما در شکل‌گیری حساسیت جامعه‌شناختی او نقش مهمی داشته‌اند.

خلاصه کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی مسیر تبدیل‌شدن پیتر ال. برگر به جامعه‌شناس را از زاویه‌ی دید خودش دنبال می‌کند؛ از تصمیم اولیه‌اش برای کشیش‌شدن تا کشف جامعه‌شناسی در دانشکده‌ی جدید نیویورک. او نشان می‌دهد که چگونه یک اشتباه اولیه در انتخاب رشته، به حرفه‌ای مادام‌العمر تبدیل شد.

پیتر ال. برگر در این کتاب، تجربه‌های میدانی خود را ـ از تحقیق درباره‌ی پروتستان‌های پورتوریکویی و کلیساهای پنطیکالیستی در هارلم تا مطالعه‌ی تاریخی جنبش بهائی ـ با مفاهیم نظری پیوند می‌زند. مفاهیمی مانند روزمره‌شدن کاریزما، واقعیت‌های چندگانه، توزیع اجتماعی دانش و دفاع‌های شناختی از روایت‌های عینی بیرون کشیده شده‌اند. دغدغه‌ی اصلی کتاب نشان‌دادن این است که جامعه‌شناسی زمانی زنده و معنادار است که به زندگی روزمره، ایمان دینی، سیاست و تجربه‌های حاشیه‌ای انسان‌ها گره بخورد و به محاسبات کمّی محدود نشود.

چرا باید کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی را بخوانیم؟

کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی تصویری نزدیک از هم‌نشینی زندگی شخصی، تجربه‌ی میدانی و نظریه‌ی جامعه‌شناختی ارائه کرده است. خواننده با خواندن این کتاب درمی‌یابد که چگونه مفاهیم بزرگ از کلاس‌های کوچک، خیابان، کلیسا و حتی پادگان نظامی بیرون می‌آیند. این اثر برای فهم بهتر جامعه‌شناسی و نسبت آن با جهان انسانی مفید است.

خواندن کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ماجراهای یک جامعه‌ شناس اتفاقی به دانشجویان و دوستداران جامعه‌شناسی، پژوهشگران دین و فرهنگ و کسانی پیشنهاد می‌شود که کنجکاوند ببینند چگونه یک مسیر فکری در مواجهه با دانشگاه، مهاجرت، ایمان، سیاست و زندگی روزمره شکل می‌گیرد و تغییر می‌کند.

درباره پیتر ال. برگر

پیتر لودویگ برگر (۱۹۲۹ـ۲۰۱۷) جامعه‌شناس آمریکاییِ اتریشی‌تبار بود. او در وین و در یک خانواده‌ی یهودی به دنیا آمد و در دوران نازی‌ها خانواده‌اش به فلسطین مهاجرت کردند. برگر از سال ۱۹۴۶ در آمریکا زندگی کرد و در آنجا در رشته‌های جامعه‌شناسی و فلسفه تحصیل کرد. او ابتدا از کالج واگنر مدرک کارشناسی گرفت و سپس در مدرسه‌ی جدید پژوهش‌های اجتماعی در نیویورک، مدرک کارشناسی ارشد (۱۹۵۰) و دکتری (۱۹۵۲) خود را دریافت کرد.

برگر در ادامه‌ی زندگی حرفه‌ای خود در چندین دانشگاه و مؤسسه‌ی علمی در آمریکا و اروپا تدریس و پژوهش کرد، از جمله در دانشگاه کارولینای شمالی، مدرسه‌ی الهیات هارتفورد، دانشگاه راتگرز و کالج بوستون. او از سال ۱۹۸۱ استاد جامعه‌شناسی و الهیات در دانشگاه بوستون بود و هم‌زمان ریاست مؤسسه‌ی مطالعه‌ی فرهنگ اقتصادی و دینی را بر عهده داشت.

حوزه‌ی اصلی کار او جامعه‌شناسی دین و جامعه‌شناسی معرفت بود. مهم‌ترین اثرش کتاب ساخت اجتماعی واقعیت است که با همکاری توماس لوکمان نوشته شد و به یکی از آثار کلاسیک جامعه‌شناسی مدرن تبدیل شد.

آثار برگر تأثیر مهمی بر جامعه‌شناسی دین، نظریه‌ی مدرنیته و فهم رابطه‌ی فرد و جامعه گذاشتند. سایبان مقدس، دعوت به جامعه‌شناسی، ساخت اجتماعی واقعیت، اعتقاد بدون تعصب، خنده‌ی رهایی‌بخش، پرسش‌های ایمان و چندجهانی‌شدن از دیگر کتاب‌های ترجمه‌شده از او به فارسی هستند.

بخشی از کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

«مسير فكری حرفه‌ای من با يك اشتباه شروع شد. من با والدينم به آمريكا آمده و در نيويورك ساكن شديم. من هيجده سال سن داشتم كه تحت تأثیر شوق مذهبی قرار گرفتم (که خوشبختانه، به‌زودی آن را در تجربه متمایز مهاجر آمریکایی که جان موری کودیهی آن را «مصائب مدنیت» نامید، از دست دادم). قصدم این بود که کشیشی لوتری شوم. شاید قبلاً در مورد این قصد حرفه‌ای شک داشتم. درهرصورت، به این فکر افتادم که شروع تحصیلات الهیات را به تعویق بیندازم تا درباره جامعه آمریکایی که قرار بود در آن کار کنم بیشتر بدانم. من فقط مبهم‌ترین تصور را در مورد جامعه‌شناسی داشتم، اما به نظر می‌رسید که این رشتۀ درستی برای شناختن یک جامعه باشد.

من پول نداشتم پدر و مادرم هم همین‌طور، و مجبور بودم تمام‌وقت کار کنم تا از پس زندگی خودم بربیایم و پول شهریه خود را به دست آورم. بر اساس اطلاعات من، دانشکده‌ی جدید برای تحقیقات اجتماعی (New school for social research) تنها مؤسسه دانشگاهی در شهر بود که می‌شد به‌صورت شبانه در آن درس خواند. بنابراین در آنجا در مقطع کارشناسی ارشد در رشته جامعه‌شناسی ثبت‌نام کردم. البته نمی‌دانستم دانشکده جدید چقدر درصحنه علوم اجتماعی آمریکا حاشیه‌ای است.»