کتاب امضای عشق

کتاب امضای عشق نوشته‌ی سمیه یاری (دختر پاییز) مجموعه‌ای از شعرهای سپید و کوتاه است که نشر پرپروک آن را منتشر کرده است. در این کتاب شاعر با زبانی تصویری و سرشار از حس، از عشق، تنهایی، غربت، خاطره و فصل‌ها به‌ویژه پاییز می‌گوید و لحظه‌های ریز و روزمره را به صحنه‌هایی عاطفی تبدیل کرده است. فضای شعرها میان حیاط‌های کاه‌گلی، کوچه‌های بارانی، کافه‌های خلوت، حوض‌های قدیمی و جاده‌های مه‌آلود در رفت‌وآمد است و راوی در این میان، دل‌مشغولی‌های عاشقانه و دغدغه‌های درونی خود را دنبال می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب امضای عشق

کتاب امضای عشق مجموعه‌ای گسترده از شعرهای سپید سمیه یاری (دختر پاییز) است که در آن شاعر جهان شخصی خود را در قالب تصویرهای پی‌درپی و عاطفه‌ای پررنگ روایت کرده است. در این کتاب پاییز، باران، کوچه‌های خاکی، حیاط‌های قدیمی، حوض، شمعدانی، انار، کافه و جاده، عناصر تکرارشونده‌ای هستند که در کنار عشق، دلتنگی، غربت و خاطره، استخوان‌بندی فضای شعری را می‌سازند. کتاب امضای عشق از همان آغاز با تقدیم‌نامه‌ها و اشاره به «کلید واژه‌ی شعرهای سپیدم» نشان می‌دهد که شاعر آگاهانه شبکه‌ای از واژه‌ها و تصویرها را در سراسر کتاب پراکنده کرده است. در کتاب امضای عشق شعرها عنوان‌دار و متعددند و از «زندگی‌ها»، «خواب و بیدار»، «نبض شعرهایم» و «خطوط موازی دفترم» تا «نقطه‌ی خاکستری شب»، «آبان‌های زودگذر»، «پادشاه فصل‌ها»، «گرمای دستانت»، «امضای عشق»، «معبد قلب بی‌کینه»، «آغوش باز دریا»، «نردبان رؤیا» و «شرح حال پاییزی من» طیفی از حال‌وهواهای مختلف را در بر می‌گیرند. در بسیاری از شعرها، راوی خود را «دختر پاییز» می‌نامد و پاییز را فصل هویت، خاطره و دلدادگی خویش قرار داده است. کتاب امضای عشق علاوه‌بر شعرهای عاشقانه، به رابطه‌ی شاعر با خانواده، به‌ویژه مادر و مادربزرگ، نیز می‌پردازد و سوگ، فقدان و یاد عزیزان را در کنار امید، دعا و گفت‌وگو با خدا قرار می‌دهد. کتاب امضای عشق در طول صفحات خود میان صحنه‌های شهری و روستایی، میان کافه و پشت‌بام کاه‌گلی، میان تنهایی اتاق و شلوغی خیابان بارانی حرکت می‌کند و از خلال این جابه‌جایی‌ها، تنش میان گذشته و اکنون، کودکی و بزرگسالی، رؤیا و واقعیت را نشان می‌دهد. حضور مداوم «شعر»، «دفتر»، «قلم» و «کلمات» نیز کتاب امضای عشق را به نوعی گفت‌وگو با خودِ نوشتن تبدیل کرده است؛ جایی که شاعر بارها از تولد شعرها، نبض واژه‌ها و جادوی کلمات سخن گفته است.

خلاصه کتاب امضای عشق

در امضای عشق سمیه یاری (دختر پاییز) جهان شعری خود را بر محور عشق، پاییز و خاطره بنا کرده است. شعرها اغلب در لحظه‌های ساده‌ای مثل نوشیدن قهوه، قدم‌زدن در خیابان بارانی، نشستن کنار حوض، لمس گرمای دستان عزیزان یا ورق‌زدن دفتر شعر شکل می‌گیرند و از دل همین لحظه‌ها، دلتنگی، امید، سوگ، شوق و اضطراب بیرون کشیده می‌شود. شاعر در امضای عشق بارها به تنهایی، غربت، فاصله و «آبان‌های تکراری» برمی‌گردد و در کنار آن، از آغوش امن، بوسه‌های باران، آبی دریا و «امضای عشق» سخن می‌گوید. در امضای عشق کلمات خود به موضوع شعر تبدیل شده‌اند؛ شاعر از نبض شعرها، تولد شعرهای سپید، جادوی کلمات و دفتر سیاه و سرخ می‌نویسد و نوشتن را راهی برای تاب‌آوردن رنج‌ها و ثبت لحظه‌های گذرا می‌بیند. در این میان، یاد مادر، مادربزرگ، پدر و فرزند، در کنار گفت‌وگو با خدا، لایه‌ای عاطفی و صمیمی به کتاب می‌افزاید.

چرا باید کتاب امضای عشق را بخوانیم؟

امضای عشق مجموعه‌ای است که در آن می‌توان ردّ احساسات روزمره، دلتنگی‌های آرام، خاطرات کودکی و شوق‌های عاشقانه را در قالب تصویرهای مکرر از پاییز، باران و حیاط‌های قدیمی دنبال کرد. این کتاب امکان همراهی با ذهن شاعری را فراهم می‌کند که نوشتن، فصل‌ها و اشیای ساده‌ی اطراف را بهانه‌ای برای بیان رنج‌ها و امیدهای درونی خود کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن امضای عشق به دوست‌داران شعر سپید فارسی، علاقه‌مندان به فضاهای پاییزی و نوستالژیک، کسانی که با موضوعاتی مثل تنهایی، دلتنگی، عشق و خاطره درگیرند و نیز کسانی که به شعرهای عاطفی و تصویری علاقه دارند پیشنهاد می‌شود. همچنین به مخاطبانی که دوست دارند از زاویه‌ی نگاه یک «دختر پاییز» جهان را ببینند توصیه می‌شود. «به نام خداوند جان آفرین امضای عشق کلید واژه‌ی شعرهای سپیدم حالال زاده تین گوارای وجود من است که نوش باد ما حتی به وقت رکوع و سجود گاه سحره کلید واژه‌ی شم های سپیدم شد نام نامی او که هست هميشه بالای سرم... جاده و سکوت پابمرهنه ای که مدام می دود در پی خیال تو وابسته ی خیال تو بودم نیامدی و خیال هم به عشق تو په آسمارن پر زد نبودنت روی شانه ام و حضورت همواره التیام بخش زخم هایم.... شاید این زخم های کهنه تازه شود در مسیر رویارویی با رویای خیالی تو افسوس افسوس افسوس که دلهمه های نیمه شبم بی امان شده افسوس که دوست داشتن ها بی بیان شده اکنون بای ما تنها یک تلنگ بس است»