کتاب آشوبگر حرفه ای

کتاب آشوبگر حرفه‌ای (مقابله با ترس) نوشته لووی آجایی جونز با ترجمه حسین گازر مجموعه‌ای از تأمل‌ها، خاطرات و توصیه‌ها درباره زندگی در کنار ترس و تبدیل شدن به «آشوبگر حرفه‌ای» است؛ کسی که حقیقت را می‌گوید، حتی وقتی گفتنش راحت نیست. نویسنده با تکیه بر تجربه‌های شخصی، پیشینه نیجریه‌ای و مسیر کاری‌اش، از شجاعت، هویت، قضاوت و رؤیاپردازی حرف زده است. ساختار کتاب بر سه محور «بودن»، «بیان کردن» و «انجام دادن» بنا شده و نشر لیوسا آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آشوبگر حرفه ای

کتاب آشوبگر حرفه‌ای با ترکیب روایت‌های شخصی، شوخ‌طبعی تند و زبان صریح، به این سؤال پرداخته است که چطور می‌توان در دنیایی پر از ترس و فشار اجتماعی، همچنان خودِ واقعی ماند و حقیقت را گفت. لووی آجایی جونز در همان مقدمه، خودش را «آشوبگر حرفه‌ای» معرفی می‌کند؛ نه به‌معنای ایجاد هرج‌ومرج، بلکه به‌معنای کسی که سیستم‌های معیوب، بی‌عدالتی‌ها و رفتارهای ناعادلانه را به چالش می‌کشد. در کتاب آشوبگر حرفه‌ای نویسنده از تبار خانوادگی‌اش، به‌ویژه مادربزرگش، به‌عنوان الگوی شجاعت و «بیش‌ازحد بودن» یاد می‌کند و نشان می‌دهد چطور این میراث، نگاه او به ترس و جسارت را شکل داده است. کتاب در چند بخش اصلی سامان یافته: در بخش «بودن» بر شناخت خود، هویت، ارزش‌های شخصی و حس تعلق تمرکز شده؛ در بخش «بیان کردن» قرار است به استفاده از صدا برای گفتن حرف‌های دشوار پرداخته شود؛ و در بخش «انجام دادن» تأکید بر حرکت، عمل و هم‌خوانی رفتار با باورهاست. کتاب آشوبگر حرفه‌ای در فصل‌هایی مثل «خودت را بشناس»، «بیش‌ازحد بودن» و «جسورانه رؤیاپردازی کن» به موضوعاتی مانند ترس از قضاوت، کوچک‌کردن خود برای راضی نگه‌داشتن دیگران، سندروم خودویرانگری، و ترس از امید و رؤیا می‌پردازد. نویسنده با مثال‌های روزمره، خاطرات مهاجرت، تجربه سخنرانی در تِد و ارجاع به فرهنگ یوروبا، مفاهیم انتزاعی را به موقعیت‌های ملموس زندگی گره زده است.

خلاصه کتاب آشوبگر حرفه ای

کتاب آشوبگر حرفه‌ای بر محور این ایده بنا شده که ترس همیشه هست، اما نباید اجازه داد تصمیم‌های مهم زندگی را به‌جای ما بگیرد. لووی آجایی جونز از تجربه‌های شخصی‌اش، از کودکی در نیجریه تا مهاجرت، نویسندگی و سخنرانی، استفاده کرده تا نشان دهد چطور می‌توان در عین ترسیدن، جلو رفت و «نه» محکمی به ترس گفت. نویسنده در فصل «خودت را بشناس» بر شناخت هویت، ریشه‌ها، ارزش‌های کانونی و نوشتن نوعی «گزارش مأموریت زندگی» تأکید کرده است. در فصل «بیش‌ازحد بودن» به برچسب‌هایی مثل «خیلی بلند»، «خیلی پرخاشگر» یا «خیلی حساس» می‌پردازد و استدلال می‌کند همان چیزهایی که «زیادی» خوانده می‌شوند می‌توانند ابرقدرت فرد باشند. در فصل «جسورانه رؤیاپردازی کن» نیز به ترس از امید و ناامیدی می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه نترسیدن از رؤیاهای بزرگ، حتی در جهانی ناعادلانه، بخشی از آشوبگری حرفه‌ای است.

چرا باید کتاب آشوبگر حرفه ای را بخوانیم؟

این کتاب با زبانی صریح و پر از مثال‌های روزمره نشان می‌دهد ترس قرار نیست ناپدید شود، اما می‌توان یاد گرفت در حضورش عمل کرد. خواننده با مفاهیمی مثل شناخت هویت، نوشتن اوریکی شخصی، پذیرش «بیش‌ازحد بودن» و جسارت در رؤیاپردازی آشنا می‌شود و ابزارهایی برای بازتعریف رابطه‌اش با ترس و قضاوت دیگران به‌دست می‌آورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که از قضاوت دیگران می‌ترسند، خودشان را کوچک می‌کنند، با سندروم خودویرانگری درگیرند یا در آستانه تصمیم‌های مهم شغلی و شخصی دچار تردید و ترس شده‌اند. همچنین برای مهاجران و افرادی که با هویت چندفرهنگی سروکار دارند، نکات قابل‌توجهی دارد.

بخشی از کتاب آشوبگر حرفه ای

«فکر نمی‌کنم بتوانیم بر ترس غلبه کنیم. این مبارزه‌ای دائمی است و ما فرصت‌های بی‌پایانی برای انجام کارهای ترسناک خواهیم داشت. نمی‌خواهم اینجا بنشینم و بگویم: «اینها تاکتیک‌هایی برای از بین بردن ترس هستند.» درجه‌هایی از ترس همیشه باقی خواهند ماند. اما حتی اگر دائماً از سوختن بترسیم، همه‌چیز آتشفشانی با گدازه مذاب نیست که بخواهیم از آن اجتناب کنیم. درعوض ما باید از انتظار بی‌باک بودن دست برداریم و بپذیریم که مضطربیم اما اجازه نمی‌دهیم ترس عامل تصمیم‌گیری ما باشد. باید یاد بگیریم که با ترس مبارزه کنیم، مثل جنگی که با آرایشگرمان به راه می‌اندازیم وقتی از او می‌خواهیم فقط دو سانت نوک موهایمان را کوتاه کند، ولی او با بی‌خیالی موهایمان را مرتب می‌کند و در آخر سر یک مدل موی قارچی تحویلمان می‌دهد. ما باید با ترس بجنگیم، مثل وقتی که کسی به مادرمان بگوید «عوضیِ کچل.» باید با ترس بجنگیم مثل زمانی که آخرین لیوان آب پرتقال را بنوشند اما فقط با یک قلپ نخورده آن را دوباره در یخچال بگذارند. بی‌ادب لعنتی! افرادی مثل من که متعهد به گفتن قدرتمندانه حقیقت هستند، این‌طور نیست که بدون ترس انجامش دهند. این‌طور نیست که ما دست به این کار می‌زنیم چون از عواقب و فداکاری‌های این کار هراسی نداریم. این کار را می‌کنیم چون مجبوریم. می‌دانیم که همچنان باید به جلو حرکت کنیم.»