کتاب برنامه‌ریزی حمل و نقل جاده‌ای

«برنامه‌ریزی حمل و نقل جاده‌ای (از گذشته تا آینده)» کتابی به گردآوری مهندس سیدحامد موسوی نژاد (-۱۳۶۷) است. از دیرباز تا کنون، حمل ونقل همواره موضوعی بوده‌است که انسان‌ها مسقیم و غیرمستقیم، با آن در ارتباط بوده‌اند و به موازات رشد و توسعه شهرها، نیاز به حمل و نقل نیز، افزایش یافته‌است. سیستم‌های حمل و نقل جدید ابداع شده، پیشرفت نموده و جایگاه خود را در زندگی امروزی بشر پیدا کرده و روز به روز با زندگی انسان سازگارتر شده‌است. بر جامعه تاثیر گذاشته و از آن تاثیر پذیرفته‌است. در این اثر، مولف سعی دارد تا به شیوه‌ای شایسته و با کنارگذاشتن جزئیات سردرگم‌کننده، به تبیین این موضوع از بدو پیدایش تا تکامل آن بپردازد: اولین اتومبیل در سال ۱۹۰۰/۱۲۷۹ م به کشور وارد شد. مظفرالدین شاه نخستین جفت اتومبیل های رنوی فرانسوی خریداری شده ی خود، در پاریس را، بوسیله راه آهن و کشتی و از طریق روسیه و دریای خزر به ایران آورد. بعد از گذشت چندین سال از ورود اولین خودرو ها به ایران یعنی در آبان ماه سال ۱۲۹۸ به دنبال وقوع دو حادثه تصادف درتهران بود که، اولین نظامنامه یا آئین نامه رانندگی تدوین شد. بعد تدوین نظامنامه یا آئین نامه رانندگی، در ۲۳ م اردیبهشت ماه ۱۳۰۷ ش. علائم مربوط به راهنمائی و رانندگی توسط شهرداری، در شهر نصب شد، با گذشت ماه‌ها از نصب علائم راهنمائی و رانندگی در سطح شهر این علائم برای رانندگان و همچنین مردم، عجیب به نظر می‌رسید، اما شهرداری با صدور بیانیه ایی، پیروی رانندگان از این علائم را خواستار بود. وجود این قوانین سخت‌گیرانه اگرچه تهران را اندکی از آشفتگی ناشی از تردد وسایل نقلیه رهائی بخشید، اما حضور مداوم درشکه‌ها، حیوانات باربر و انواع اتومبیل این شهر را به یک شهر بی‌نظم تبدیل کرده بود. تا اینکه در سال ۱۳۰۸ ش. دولت تصمیم به برچیدن واگن اسبی گرفت، ولی تا حدود سال ۱۳۲۰ ش. درشکه‌ها همچنان جزء وسایل نقلیه تهران محسوب می‌شدند. قبل از سال ۱۳۲۰ و برای اولین بار، دولت به فکر تاسیس سرویس حمل و نقل عمومی برای شهر تهران افتاد...