کتاب هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در علوم تربیتی

«هوش هیجانی (احساسی – عاطفی) و پیشرفت تحصیلی در علوم تربیتی» نوشته امیرحسین رضائی (-۱۳۷۳) است. هوش هیجانی به عنوان یک مفهوم جدید در روان‌شناسی حاصل در هم تنیدگی دو ذهن هیجانی و عقلانی است. هوش هیجانی رابطه متقابل عقل و احساس است و از آنجا که انسان‌ها به‌طور غالب نه به‌طور عقلانی هستند ونه احساسی، از قابلیت فرد برای انطباق با محیط اطراف و کنار آمدن با مشکلات زندگی، به کارکرد ترکیبی قابلیت‌های عاطفی و عقلانی بستگی دارد. امروزه هوش هیجانی موضوع مورد بحث بسیاری از تحقیقات و پژوهش‌های مربوط به بررسی تفاوت‌های فردی شده است. توانایی پیش‌بینی موفقیت‌های زندگی و نیز نقش اساسی این سازه در اغلب اختلالات روانی می‌تواند از دلایل علاقه به مطالعه هوش هیجانی باشد. سالووی و مایر (۱۹۹۰) هوش هیجانی را اینگونه تعریف کرده‌اند: توانایی کنترل احساسات و عواطف خود و دیگران، متمایز کردن آن‌ها و بر اساس این اطلاعات سمت‌وسو بخشیدن به رفتار و تفکر شخصی. آن‌ها هم‌چنین به‌منظور ذکر تفاوت میان توانایی‌های هوش هیجانی و استعدادها و یا مشخصه‌های اجتماعی، مدلی با تأکید بر بررسی توانایی‌های ذهنی ارائه دادند. هدف اصلی این مدل بررسی استعدادهای ذهنی خاص برای شناختن و نظم بخشیدن به عواطف است.