کتاب هفت پله رو به پایین

کتاب هفت پله رو به پایین نوشته حسن احمدی و روایتی داستانی درمورد زندگی امام رضا (ع) است که نشر مهرک آن را منتشر کرده است. این کتاب بخشی از مجموعه‌ی قصه‌ی نیکان است و با تمرکز بر روزها و ساعت‌های منتهی به شهادت امام رضا (ع) زندگی، سفر به خراسان و رویارویی او با مأمون را از زاویه‌ی نگاه یاران و دوستداران این امام روایت کرده است. شخصیت‌هایی مانند اباصلت و یک جوان خراسانی محور داستان قرار گرفته‌اند و مخاطب همراه با آن‌ها قدم‌به‌قدم وارد فضای پراضطراب و پررنج روزهای پایانی زندگی امام رضا (ع) می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هفت پله رو به پایین اثر حسن احمدی

کتاب هفت پله رو به پایین داستانی بلند از حسن احمدی است که زندگی امام رضا (ع) را در بستر تاریخی خلافت مأمون عباسی بازآفرینی کرده است. نویسنده به‌جای روایت مستقیم و گزارشی، از زاویه‌ی دید نزدیک به یاران امام رضا (ع)، به‌ویژه اباصلت و نیز یک جوان خراسانی، فضای عاطفی و ذهنی اطراف این امام را تصویر کرده است. کتاب حاضر با تمرکز بر روزها و شب‌های منتهی به شهادت امام رضا (ع) اضطراب، امید، دعا و کشمکش درونی شخصیت‌ها را در برابر تقدیری که می‌دانند تغییرناپذیر است، نشان داده است.

با مطالعه‌ی داستان هفت پله رو به پایین روبه‌رو می‌شوید با وداع تلخ امام رضا (ع) با مدینه و خانواده، سفر طولانی به خراسان در ایران، استقبال مردم شهرهای مختلف از این امام، ماجرای حدیث سلسله‌الذهب در نیشابور، مناظره‌های علمی با دانشمندان ادیان و مذاهب گوناگون، ماجرای طلب باران و در نهایت ولیعهدی اجباری و توطئه‌ی مأمون برای مسموم‌کردن امام رضا (ع). نویسنده در خلال این رویدادها به گذشته‌ی امام رضا (ع) نیز نگاه کرده است؛ از تولد در مدینه، ویژگی‌های شگفت‌انگیز دوران جنینی و کودکی، معرفی امام جواد (ع) به‌عنوان جانشین و روایت‌هایی درباره‌ی مادر امام رضا (ع) و زادگاه او.

هفت پله رو به پایین علاوه‌بر بازگویی حوادث تاریخی به احساسات و پرسش‌های شخصیت‌ها هم پرداخته است؛ پرسش‌هایی درباره‌ی معنای امامت، حکمت شهادت امامان، نسبت تقدیر و دعا و جایگاه امام به‌عنوان نماینده‌ی خدا در زمین. ترکیب روایت تاریخی با دغدغه‌های عاطفی و اعتقادی، فضای این داستان را از بازگویی صرف وقایع فراتر برده است.

خلاصه داستان هفت پله رو به پایین

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

اباصلت، یار نزدیک امام رضا (ع)، شبی پراضطراب را تا صبح بیدار می‌ماند و در ذهنش همه‌ی گفته‌های امام، از سفر مدینه تا خراسان و سرانجام شهادت، مرور می‌شود. او می‌داند که مأمون قصد جان امام را دارد و خود امام نیز زمان و شیوه‌ی شهادتش را پیشاپیش برایش شرح داده است. در کنار او، جوانی خراسانی و مادر نابینایش حضور دارند که آرزوی دیدار امام و شفای چشم‌ها را دارند و در عین حال از سنگینی سایه‌ی توطئه‌ی مأمون می‌ترسند.

داستان هفت پله رو به پایین در رفت‌وبرگشت میان حال و گذشته، صحنه‌هایی مانند وداع امام رضا (ع) با قبر پیامبر (ص)، معرفی امام جواد (ع) به‌عنوان جانشین، سفر از مسیرهای دور از شهرهای شیعه‌نشین، ماجرای شفای بیمار در حمام بغداد، حدیث نیشابور، مناظره‌های علمی و ماجرای نماز باران را روایت کرده است و در نهایت لحظه‌ی مسموم‌شدن امام با انگور زهرآلود و بازگشت غمگین او به خانه را به تصویر کشیده است.

چرا باید کتاب هفت پله رو به پایین را بخوانیم؟

داستان هفت پله رو به پایین تصویری از زندگی امام رضا (ع) ارائه کرده است که در آن وقایع تاریخی در دل تجربه‌های شخصی یاران و دوستداران امام قرار گرفته است. این کتاب امکان همراهی با اضطراب، عشق و پرسش‌های اباصلت و جوان خراسانی را فراهم کرده است و در خلال روایت، مخاطب را با بخش‌های مهمی از سیره‌ی امام، از سفر به خراسان تا مناظره‌ها و ماجرای ولایتعهدی، آشنا می‌کند.

خواندن کتاب هفت پله رو به پایین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران زندگی و سیره‌ی امام رضا (ع)، نوجوانان و جوانانی که دوست دارند وقایع تاریخی را در قالب داستان دنبال کنند و کسانی که به روایت‌های دینی علاقه‌مند هستند، پیشنهاد می‌شود.

درباره حسن احمدی

حسن احمدی نویسنده‌ی نام‌آشنای حوزه‌ی ادبیات کودک و نوجوان در سال ۱۳۳۸ دیده به جهان گشود. او که تحصیلات خود را در رشته‌ی فیلم‌سازی دانشکده‌ی صدا و سیما به پایان رسانده، در زمره‌ی اولین هنرمندانی قرار دارد که در سال‌های آغازین تأسیس حوزه‌ی هنری قدم به این نهاد گذاشتند و جریان داستان‌نویسی خود را از همان دوران کلید زدند. بخش عمده‌ای از کارنامه‌ی حرفه‌ای او به فعالیت‌های مطبوعاتی و رسانه‌ای اختصاص یافته است.

این نویسنده از سال ۱۳۷۳ تا اردیبهشت ۱۳۸۶ سکان سردبیری ماهنامه‌ی «باران» (ویژه نوجوانان) را در دست داشت و به موازات آن به‌عنوان نویسنده و تهیه‌کننده در سیمای جمهوری اسلامی ایران به خدمت پرداخت. پیش از آن نیز از بدو راه‌اندازی ماهنامه‌ی «سروش نوجوان» تا سال ۱۳۷۳ به همکاری با این نشریه ادامه داد و در فاصله‌ی سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۳ عهده‌دار مسئولیت بخش داستان در هفته‌نامه‌ی «سروش هفتگی» بود؛ گزیده‌ای از داستان‌های منتشرشده در این هفته‌نامه بعدها در قالب سه مجموعه داستان (شامل تألیف و ترجمه) به کوشش او گردآوری و روانه‌ی بازار نشر شد.

از دیگر تجربیات مطبوعاتی حسن احمدی می‌توان به سردبیری ۱۴ شماره از دوهفته‌نامه‌ی «احسان»، ۱۶ شماره از ماهنامه‌ی «سیب سفید» تا سال ۱۳۸۸ و ۱۶ شماره از دوهفته‌نامه‌ی «دوست نوجوان» در همان سال اشاره کرد. احمدی همچنین قلم خود را در همکاری با نشریات گوناگون ادبی و هنری به کار گرفته است. او در حوزه‌ی مدیریت شهری و فرهنگی در سال ۱۳۷۳ طرحی را برای انتشار ۲۰ دوهفته‌نامه تحت‌عنوان «محله‌ی ما» جهت پوشش مناطق ۲۰گانه‌ی آن زمانِ شهرداری تهران پیاده‌سازی کرد و پس از شکل‌گیری هفته‌نامه‌های «همشهری محله»، مدتی در نقش سردبیر ارشد چهار منطقه‌ی جنوب تهران با این رسانه همراه شد.

حسن احمدی افزون بر این‌ها دوره‌ای را به‌عنوان مسئول بخش ادبیات بنیاد شهید سپری کرد که دستاورد آن سال‌ها، گردآوری و انتشار مجموعه‌های «غنچه»، دو جلد از «بچه‌های شاهد» و همچنین مجموعه‌ی بزرگسال «شقایق» تحت‌عنوان «احسان الف» بوده است. کتاب «هفت پله رو به پایین؛ روایت داستانی از زندگی امام رضا (ع)» نیز نوشته‌ی حسن احمدی است.

بخشی از کتاب هفت پله رو به پایین

«شب از نیمه گذشته بود. در آن وقت شب، اباصلت در خانهٔ خودش و جوان خراسانی در خانهٔ خود بی‌خوابی به سرشان زده بود. غمِ سنگینی سینهٔ اباصلت و جوان خراسانی را پر کرده بود. جوان خراسانی هنوز چیزی از آن ماجرا نمی‌دانست، اما اباصلت همه‌چیز را از امام شنیده بود و دلش می‌خواست وقتی خوابید، دیگر بیدار نشود. آرزو می‌کرد شب سحر نشود و صبح خورشید طلوع نکند. دوست نداشت فردا را ببیند. اما مأموریت بزرگی داشت. باید آنچه را که امام از او خواسته بود انجام می‌داد.

نگرانی‌های اباصلت به جوان خراسانی منتقل شده بود. بار آخر که اباصلت به همراه امام از خانهٔ مأمون بیرون آمده بود، نگاه‌ها و رفتار امام او را به فکر برده بود. امام گفته بود مأمون فکرهایی در سر دارد و نزدیک است آن‌ها را عملی کند. اباصلت ابتدا متوجه ماجرا نشده بود تا زمانی که راهش از راه امام جدا شده بود. او به خانهٔ خودش رفته بود و امام به خانهٔ خود. نگاه‌های امام زمان خداحافظی حالتی عجیب داشت. اباصلت خواسته بود دلیلش را بپرسد. امام گفته بود: «خیلی طول نمی‌کشد! خیلی زود چیزهایی را به تو می‌گویم.»»