کتاب هفت پله رو به پایین

کتاب هفت پله رو به پایین نوشته‌ی حسن احمدی روایتی داستانی از زندگی امام رضا (ع) است که نشر مهرک آن را منتشر کرده است. این کتاب بخشی از مجموعه‌ی قصه‌ی نیکان است و با تمرکز بر روزها و ساعت‌های منتهی به شهادت امام رضا (ع)، زندگی، سفر به خراسان و رویارویی ایشان با مأمون را از زاویه‌ی نگاه یاران و دوست‌داران امام روایت کرده است. در این اثر، شخصیت‌هایی مانند اباصلت و یک جوان خراسانی محور روایت قرار گرفته‌اند و مخاطب همراه با آن‌ها قدم‌به‌قدم وارد فضای پراضطراب و پررنج روزهای پایانی زندگی امام می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هفت پله رو به پایین

کتاب هفت پله رو به پایین داستانی بلند از حسن احمدی است که زندگی امام رضا (ع) را در بستر تاریخی خلافت مأمون عباسی بازآفرینی کرده است. در این کتاب، نویسنده به‌جای روایت مستقیم و گزارشی، از زاویه‌ی دید نزدیک به یاران امام، به‌ویژه اباصلت، و نیز یک جوان خراسانی، فضای عاطفی و ذهنی اطراف امام را تصویر کرده است. کتاب هفت پله رو به پایین با تمرکز بر روزها و شب‌های منتهی به شهادت امام رضا (ع)، اضطراب، امید، دعا، و کشمکش درونی شخصیت‌ها را در برابر تقدیری که می‌دانند تغییرناپذیر است، نشان داده است. در کتاب هفت پله رو به پایین، زندگی امام رضا (ع) در قالب صحنه‌ها و اپیزودهای متعدد مرور شده است: از وداع تلخ با مدینه و خانواده، تا سفر طولانی به خراسان، استقبال مردم شهرهای مختلف، ماجرای حدیث سلسله‌الذهب در نیشابور، مناظره‌های علمی با دانشمندان ادیان و مذاهب گوناگون، ماجرای طلب باران، و در نهایت، ولیعهدی اجباری و توطئه‌ی مأمون برای مسموم‌کردن امام. نویسنده در خلال این رویدادها، به گذشته‌ی امام نیز بازگشته است؛ از تولد در مدینه، ویژگی‌های شگفت‌انگیز دوران جنینی و کودکی، معرفی امام جواد (ع) به‌عنوان جانشین، و روایت‌هایی درباره‌ی مادر امام و زادگاه او. کتاب هفت پله رو به پایین علاوه‌بر بازگویی حوادث تاریخی، به احساسات و پرسش‌های شخصیت‌ها هم پرداخته است؛ پرسش‌هایی درباره‌ی معنای امامت، حکمت شهادت امامان، نسبت تقدیر و دعا، و جایگاه امام به‌عنوان نماینده‌ی خدا در زمین. این ترکیب روایت تاریخی با دغدغه‌های عاطفی و اعتقادی، فضای کتاب را از یک بازگویی صرف وقایع فراتر برده است.

خلاصه کتاب هفت پله رو به پایین

در هفت پله رو به پایین، محور روایت اباصلت است؛ یار نزدیک امام رضا (ع) که شبی پراضطراب را تا صبح بیدار می‌ماند و در ذهنش همه‌ی گفته‌های امام، از سفر مدینه تا خراسان و سرانجام شهادت، مرور می‌شود. او می‌داند مأمون قصد جان امام را دارد و خود امام نیز زمان و شیوه‌ی شهادتش را پیشاپیش برایش شرح داده است. در کنار او، جوانی خراسانی و مادر نابینایش حضور دارند که آرزوی دیدار امام و شفای چشم‌ها را دارند و در عین حال از سنگینی سایه‌ی توطئه‌ی مأمون می‌ترسند. کتاب هفت پله رو به پایین در رفت‌وبرگشت میان حال و گذشته، صحنه‌هایی مانند وداع امام با قبر پیامبر (ص)، معرفی امام جواد (ع) به‌عنوان جانشین، سفر از مسیرهای دور از شهرهای شیعه‌نشین، ماجرای شفای بیمار در حمام بغداد، حدیث نیشابور، مناظره‌های علمی و ماجرای نماز باران را روایت کرده است و در نهایت، لحظه‌ی مسموم‌شدن امام با انگور زهرآلود و بازگشت غمگین او به خانه را به تصویر کشیده است، بی‌آنکه از چارچوب نگاه مؤمنانه‌ی شخصیت‌ها فاصله بگیرد.

چرا باید کتاب هفت پله رو به پایین را بخوانیم؟

هفت پله رو به پایین تصویری داستانی و عاطفی از زندگی امام رضا (ع) ارائه کرده است که در آن، وقایع تاریخی در دل تجربه‌های شخصی یاران و دوست‌داران امام قرار گرفته است. این کتاب امکان همراهی با اضطراب، عشق و پرسش‌های اباصلت و جوان خراسانی را فراهم کرده است و در خلال روایت، مخاطب را با بخش‌های مهمی از سیره‌ی امام، از سفر به خراسان تا مناظره‌ها و ماجرای ولایتعهدی، آشنا می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن هفت پله رو به پایین به علاقه‌مندان زندگی و سیره‌ی امام رضا (ع)، نوجوانان و جوانانی که دوست دارند وقایع تاریخی را در قالب داستان دنبال کنند، و کسانی که به روایت‌های دینی با محوریت شخصیت‌پردازی و فضای احساسی علاقه‌مندند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هفت پله رو به پایین

«اباصلت مرتب حرف‌هایی را که از امام شنیده بود به یاد می‌آورد و غصه می‌خورد. آهسته با آستین پیراهنش گونه‌اش را پاک کرد. دلش می‌خواست خواب بود و خواب می‌دید و کسی او را از این خواب پراضطراب و دردآور بیدار می‌کرد، اما خواب نبود. سؤالی در ذهن اباصلت بود. یادش آمد امام سؤال‌های گفته‌نشدهٔ آدم‌ها را می‌دانست. خیلی وقت‌ها شاهد بود امام سؤال‌های فراموش‌شدهٔ بعضی‌ها را به آن‌ها یادآوری کرده بود: «برو این کار را انجام بده.» امام جواب سؤال‌های به‌زبان‌نیامدهٔ آن‌ها را می‌داد. مردم از این گفته‌ها تعجب می‌کردند. امام لبخندی از سرِ مهربانی و لطف می‌زد و جوری به آسمان نگاه می‌کرد که یعنی او کاره‌ای نیست و همه‌چیز به خواست و ارادهٔ خداست. اباصلت خواسته بود دربارهٔ غسل دادن امام بپرسد اما دلش نیامده بود، چون دوست نداشت امام از رفتن و نبودن و مرگ بگوید. امام سؤال نپرسیدهٔ او را جواب داده بود: «درست است! امام را فقط امام غسل می‌دهد.» اباصلت به مأمون فکر می‌کرد که هم قصد کشتن امام را داشت و هم می‌خواست او را غسل دهد و کفن کند! امام گفته بود: «این‌طور نیست...» امام می‌دانست فرزندش، حضرت جواد، برای غسل و کفن می‌آید. اباصلت می‌دانست فرزند امام در مدینه است. فاصلهٔ مدینه تا آنجا بسیار زیاد بود. ماه‌ها طول می‌کشید تا او برسد. این را هم می‌دانست که امام‌ها، بی‌آنکه وسیله‌ای برای رفتن به مکان‌های دور داشته باشند، به ارادهٔ خدا در چشم برهم زدنی می‌توانستند در آن نقطه حاضر شوند. باز بی‌آنکه اباصلت سؤالش را بر زبان بیاورد، امام گفته بود: «نگران نباش! راهی برای آمدن و رفتن امام‌ها هست.»»