کتاب هزار طیف آبی

کتاب هزار طیف آبی نوشته‌ی چون سون ران با ترجمه‌ی مریم نعمت‌الهی داستانی است درهم‌تنیده از ربات‌ها، اسب‌های مسابقه و انسان‌هایی که هرکدام در جست‌وجوی معنای زندگی و بقا هستند. روایت از دل پیست اسبدوانی، سوپرمارکت‌های کوچک و خانه‌ای معمولی آغاز می‌شود و به‌تدریج به پرسش‌هایی درباره‌ی درد، شادی، آزادی و آینده‌ی کار و تکنولوژی می‌رسد. در این اثر، ربات سوارکار، دختر نوجوان و کارگر پاره‌وقت سوپرمارکت در جهانی نزدیک به آینده‌ی ما با هم روبه‌رو می‌شوند. نشر دانش‌آفرین آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هزار طیف آبی

کتاب هزار طیف آبی داستانی است که در آینده‌ای نه‌چندان دور در کره می‌گذرد؛ جایی که ربات‌های انسان‌نما جای سوارکاران اسب‌های مسابقه و کارمندان پاره‌وقت را گرفته‌اند و پیست اسبدوانی به «سرزمین رؤیاهای دیگر» تبدیل شده است. چون سون ران در این کتاب از دل یک پیست، رستوران خانوادگی و سوپرمارکت محلی، جهانی را ترسیم کرده است که در آن مرز میان انسان و ماشین، کار و سرگرمی و زندگی و مصرف مدام جابه‌جا می‌شود. در کتاب هزار طیف آبی چند خط روایی در کنار هم پیش می‌روند: ربات سوارکاری به نام سی ۲۷ که به‌خاطر یک تراشه‌ی اشتباه توانایی یادگیری و پرسیدن سؤال‌های عجیب را پیدا کرده و بعداً نام کُلی را می‌گیرد؛ مادیان سیاهی به نام تودی که از اسبِ در آستانه‌ی حذف‌شدن به قهرمان پیست تبدیل می‌شود؛ و دختر نوجوانی به نام وو یون‌جه که بین درس، کار پاره‌وقت، رؤیای محقق‌ شدن در حوزه‌ی رباتیک نرم و واقعیت بی‌رحم بازار کار سرگردان است. کتاب هزار طیف آبی در فصل‌های متعدد پیش می‌رود و هر فصل بخشی از زندگی این شخصیت‌ها را باز می‌کند؛ از «پرده‌ی اول زندگی سی ۲۷» و ماجرای تولد اشتباهی‌اش در خط تولید، تا فصل‌هایی که به کودکی یون‌جه، فرار او از مسابقه‌ی دوی امدادی، کار در سوپرمارکت، اخراج به‌خاطر ورود ربات خدماتی بِتی و رفت‌وآمدهایش به پیست اسبدوانی می‌پردازد. در خلال این فصل‌ها، گفت‌وگوهای سی ۲۷ با مربی‌اش مین‌جو، رابطه‌ی او با تودی، و پرسش‌هایش درباره‌ی درد، شادی، نفس کشیدن و زنده‌بودن، لایه‌ی فلسفی و احساسی داستان را شکل می‌دهد.

خلاصه داستان هزار طیف آبی

هزار طیف آبی داستان ربات سوارکاری به نام سی ۲۷ است که به‌دلیل نصب اشتباهی یک تراشه‌ی یادگیرنده، فراتر از یک ماشین مسابقه عمل می‌کند. او در کامیون حمل، نخستین طلوع خورشید و هزار واژه را کشف می‌کند، در پیست اسبدوانی با مادیانی به نام تودی هم‌نفس می‌شود و کم‌کم می‌فهمد شادی، درد و ترس برای اسب چه معنایی دارد. سی ۲۷ باور می‌کند فقط وقتی سوار تودی است «زنده» است و نفس می‌کشد. در خطی موازی، یون‌جه، نوجوانی که از مسابقه‌ی دوی مدرسه فرار کرده و حالا بین کار در سوپرمارکت، اخراج به‌خاطر جایگزینی با ربات بِتی، و رؤیای کار در رباتیک نرم گیر افتاده، مدام به پیست اسبدوانی و اصطبل‌ها برمی‌گردد. آنجا، کنار اسب‌ها و ربات‌ها، او و خواهرش اون‌هه با سی ۲۷ روبه‌رو می‌شوند؛ رباتی که برای نجات تودی خودش را فدا کرده و قرار است اوراق شود. از این نقطه، پرده‌ی دوم زندگی سی ۲۷ با نام تازه‌ی کُلی و در خانه‌ی یون‌جه آغاز می‌شود.

چرا باید کتاب هزار طیف آبی را بخوانیم؟

هزار طیف آبی از دل یک داستان پرتحرک درباره‌ی اسب‌های مسابقه و ربات‌های سوارکار، به پرسش‌هایی درباره‌ی درد، شادی، آزادی و معنای «زنده بودن» می‌رسد. این کتاب نشان می‌دهد تکنولوژی چگونه بر کار، رؤیاها و روابط انسانی اثر می‌گذارد و در عین حال رابطه‌ی ظریف میان انسان، حیوان و ماشین را به تصویر می‌کشد. ترکیب فضای آینده‌نگر، شخصیت‌های نوجوان و رباتی کنجکاو، خواندن آن را جذاب و فکرانگیز کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان‌های آینده‌نگر، دوست‌داران ربات‌ها و هوش مصنوعی، کسانی که به موضوع کار، حداقل دستمزد و جایگزینی انسان با ماشین فکر می‌کنند و همچنین نوجوانان و جوانانی که درگیر انتخاب مسیر زندگی و شغل آینده هستند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هزار طیف آبی

«حالا به آخر داستان رسیده‌ایم. به پایان وجود من. دارم سقوط می‌کنم. با سرعت عادی، کمتر از سه ثانیه طول می‌کشد تا به زمین برخورد کنم. اما من ذره‌ذره، اینچ به اینچ از آسمان فاصله می‌گیرم، در حالی که زمان کش می‌آید و به بازه‌ای طولانی‌تر تبدیل می‌شود. حتی وقتی بدنم به زمین برخورد می‌کند هیچ دردی احساس نمی‌کنم، اما آنقدر هم خوش‌شانس نیستم که تکه‌تکه شوم. یک بار کسی گفت که ناتوانی‌ام در احساس درد، دلیل وجودم است و همین بی‌حسی بهترین ویژگی‌ام به حساب می‌آید، اما به نظر من خیلی هم درست نیست. اگر درد را احساس می‌کردم کارم به اینجا نمی‌کشید. به این نتیجه رسیده‌ام که درد بهترین مکانیزم دفاعیِ موجود است که فقط به موجودات ارگانیک بخشیده شده. درد انسان را زنده نگه می‌دارد؛ این درد است که باعث رشد انسان می‌شود. من این حقیقت را هم فیزیکی یاد گرفتم هم نظری. آیا آنقدر زمان دارم که تمام داستانم را تعریف کنم؟ می‌دانم که از نظر عملی امکان‌پذیر نیست اما شاید هم شدنی باشد. زمان برایم تا آخرین لحظه کُند و کش‌دار می‌گذرد. تا سه ثانیه پیش سوار تودی بودم، مادیانی با پوستی زیبا به رنگ سیاه که مانند بازتاب نور از سطح آب می‌درخشید. امیدوارم بعداً فرصت این را داشته باشم که بیشتر از تودی تعریف کنم. چیزی که در حال حاضر اهمیت دارد، این است که تودی یک اسب مسابقه است که با من هم‌نفس شده. این یعنی من سوارکاری هستم که با تودی هم‌نفس شده است. ما شش ماه پیش، در ماه مارس و در پی یک سری اشتباهات و فرصت‌های استثنایی با هم آشنا شدیم.»