کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن

کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن نوشته محیا یاراحمدی، مجموعه‌ای از شعرهای عاشقانه و اندوهگین است که میان میل به زندگی و احساس فرورفتن در ناامیدی حرکت می‌کنند. شاعر از تصویرهای طبیعت برای بیان دلبستگی، تنهایی، خاطره و آرزو کمک گرفته است؛ خورشید و پروانه گاهی نشانه‌ی حضور محبوب‌اند و گاهی غیبتشان از خاموشی جهان درون خبر می‌دهد. نشر سنجاق این مجموعه را منتشر کرده است. شعرها در دو بخش زنده ماندن و مدام غرق شدن جای گرفته‌اند؛ دو عنوانی که کشمکش عاطفی مجموعه را نیز نشان می‌دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن

کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن مجموعه‌ای شامل ۳۸ شعر در دو بخش زنده ماندن و مدام غرق شدن است. محیا یاراحمدی در این شعرها احساس کافی‌نبودن، اشتیاق به دوست‌داشتن، فرسودگی و نیاز به تکیه‌گاه را کنار یکدیگر قرار داده است. بخش نخست ۱۳ شعر دارد و بیشتر با حضور معشوق، گرمای آفتاب، شکفتن گل‌ها و امکان دوباره زیستن همراه است. بااین‌حال، اندوه از همان آغاز حضور دارد؛ آرزوی کافی‌بودن برای خود، پیش از تصویر بنفشه‌های شکوفا مطرح می‌شود. همین هم‌نشینی نشان می‌دهد که امید در این مجموعه به معنای نبود رنج نیست. شاعر سطرها را کوتاه می‌کند، عبارت‌ها را تکرار می‌کند و گاهی خطاب به محبوب یا خود سخن می‌گوید. این شیوه، شعرها را به گفت‌وگویی عاطفی نزدیک کرده است؛ گفت‌وگویی که گاه شکل ستایش می‌گیرد و گاه به پرسش یا گلایه تبدیل می‌شود. تصویرهای حسی نیز سهم مهمی دارند: گرمای آفتاب روی گونه، بوی زمین پس از باران و صدای کتری، احساس را به تجربه‌های ملموس پیوند می‌دهند. این جزئیات، فاصله‌ی میان خیال‌های دور و لحظه‌های آشنای زندگی را کم می‌کنند.
کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن در بخش دوم، طی ۲۵ شعر، فضای تیره‌تری پیدا می‌کند. تصویر دریا دیگر فقط گستردگی و زیبایی را تداعی نمی‌کند؛ آب می‌تواند محل فرورفتن در ناگفته‌ها و دل‌شکستگی باشد. پرنده، پنجره، فصل‌ها و رنگ آبی نیز متناسب با حال گوینده معنای متفاوتی می‌گیرند. شاعر از این تغییرها برای نشان‌دادن جهانی استفاده کرده است که احساس درونی بر چهره‌ی بیرونی‌اش اثر می‌گذارد. دامنه‌ی موضوع‌ها به رابطه‌ی عاشقانه محدود نمی‌ماند؛ رنج جمعی، آرزوهای جوانان و تجربه‌ی زنانگی نیز به شعرها راه پیدا کرده‌اند. گوینده گاهی از «من» فاصله می‌گیرد و از «ما» سخن می‌گوید؛ این جابه‌جایی، تنهایی را در کنار تجربه‌ی مشترک محرومیت و اعتراض قرار می‌دهد. عنوان‌های دو بخش نیز مرزی کاملاً قطعی نمی‌سازند. شعرهای تیره هنوز امکان برخاستن یا یافتن تکیه‌گاه را حفظ می‌کنند و شعرهای روشن از ترس فقدان خالی نیستند. تجربه‌ی خواندن این مجموعه بر همین رفت‌وبرگشت استوار است: ماندن میان نیروی دلبستگی و سنگینی اندوه، بدون آنکه یکی همیشه دیگری را کنار بزند.

چرا باید کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• شعرها امکان دنبال‌کردن تغییر معنای تصویرهای طبیعت، از نشانه‌های دلبستگی تا نشانه‌های فقدان، را فراهم می‌کنند.
• دو بخش مجموعه، هم‌زیستی امید و فرسودگی را در موقعیت‌های عاطفی مختلف نشان می‌دهند.
• حضور خاطره‌های روزمره در کنار خیال‌های عاشقانه، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی تکیه‌گاه‌های کوچک زندگی فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعرهای عاشقانه و اندوهگین با تصویرهای برگرفته از طبیعت.
• خوانندگانی که به بیان شاعرانه‌ی تنهایی، فقدان و امید علاقه دارند.
• مخاطبانی که پیوند احساس شخصی، رنج جمعی و تجربه‌ی زنانگی را در شعر دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب مدام غرق شدن و زنده ماندن

«در رویاهای شبانه‌ام با ستارگان
آسمان و ابرها،
پروانه،
برگ‌های ریخته شده
از شاخه‌ای خشکیده؛
زندگی‌ها کردم
و تنها یک چیز آموختم،
رویاها جاودانه‌اند
و هرگز رنگ خاموشی نمی‌گیرند،
آموختم،
رویاها از جنس فردای آزادی‌اند
و زنده است قلب پرتپش آزاده‌ای
با امید و رویا.
۶
رقص باد در موهایم،
سخاوتمندی آسمان،
در پیشکش تکه کوچکی از ابرهایش؛
پچ‌پچ زنبورهای عسل و سنجاقک کنار گوش‌هایم،
بال زدن پروانه‌ای بازیگوش و عاشق بر سر انگشتانم،
سقوط قاصدکی از آسمان بر سینه‌ام،
گرمای تابش آفتاب بر گونه‌هایم،
و زمزمهٔ نوازشگر باد در گوش‌هایم،
که می‌گوید؛
امروز روز دیگری‌ست،
زندگی را کمی دیرتر از موعدش
اما در هرحال می‌آورند،
به یادم،
همین حالا و همین جا؛
برفراز تپه‌های دوردست.
۷
ورد هرشب من،
دستانت را باز
در دستانم بگذار،
تا تو را با خود ببرم؛
به سرزمین‌هایی جادویی،
جایی‌که زمان معنایی ندارد
مکان معنایی ندارد
حرف‌ها فارغ از معنا و مفهومی،
انسان‌گونه؛
همه به یک زبان سخن می‌گویند،
زبان عشق و احساس
*
جایی‌که ایستادن
یا معلق بودن در هوا
هم معنایی ندارد،
جایی‌که همه چیز ایستاده از حرکت است
و تنها من و تو در حرکت هستیم،
*
تو را با خود به سرزمینی
خواهم برد که در هوایش،
گرد ستارگان پاشیده‌اند
و موهایت درخشان‌تر از
هر وقت دیگری‌ست،
جایی‌که ماه نورانی‌تر و باشکوه‌تر از
هر زمانی در چشمانت آشکار شده،
جایی‌که بیکرانی آسمان و وسعت دشت‌ها،
عظمت دریاها و بی‌انتهایی گندم‌زارها؛
ما را گم می‌کنند،
به تنهایی در خود
و زمانی دوباره همدیگر را پیدا خواهیم کرد،
که زبان عشق را بلد باشیم.»