کتاب وقتی نیچه گریست

کتاب وقتی نیچه گریست (When Nietzsche Wept) نوشته‌ی اروین د. یالوم، در فضایی تاریخی و فلسفی در اروپای قرن نوزدهم می‌گذرد و بر محور دیدار خیالی میان پزشک نامدار وینی، یوزف برویر و فیلسوف آلمانی، فردریش نیچه شکل گرفته است. متن کتاب با جزئیات فراوان به روابط فکری و عاطفی شخصیت‌ها و فضای فکری آن دوران پرداخته و در دل روایت خود موضوعاتی مانند ناامیدی، خودکشی، عشق، قدرت و درمان ذهن را مطرح می‌کند. نشر الینا این داستان را با ترجمه فرشته مهری منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب وقتی نیچه گریست

کتاب وقتی نیچه گریست داستان خود را با صدای ناقوس سن سالواتور و قدم‌زدن یوزف برویر در ونیز آغاز می‌کند و به‌تدریج خواننده را وارد شبکه‌ای از روابط پیچیده‌ی فکری و عاطفی می‌کند. اروین د. یالوم در این کتاب برویر را در اوج خستگی حرفه‌ای و درگیر با خاطره‌ی بیمار جوانی به نام برتا نشان داده است؛ پزشکی مشهور که برای فرار از فشار بیماران و وسواس‌های ذهنی‌اش به ونیز آمده اما در همان‌جا با زنی جوان و مرموز به نام لو سالومه روبه‌رو می‌شود. 

کتاب از خلال گفت‌وگوهای طولانی، نامه‌ها و دیدارها، شخصیت نیچه را وارد صحنه می‌کند؛ فیلسوفی بیمار، منزوی و مغرور که از سردرد، تهوع، ضعف بینایی، بی‌خوابی و ناامیدی عمیق رنج می‌برد و مدام از خودکشی سخن می‌گوید. لو سالومه که خود را در ناامیدی نیچه سهیم می‌داند، به سراغ برویر می‌آید تا برای ناامیدی او درمانی بیابد نه برای بیماری جسمی‌اش. در این میان، گذشته‌ی برویر با برتا، تجربه‌ی او با بیماری به نام آنا و شکل‌گیری ایده‌ی سخن‌درمانی نیز وارد داستان می‌شود. 

کتاب وقتی نیچه گریست در فصل‌های متعدد، از ونیز تا وین، از کافه سورنتو تا مطب خیابان بکر، پیش می‌رود و هر فصل بخشی از رابطه‌ی سه‌گانه‌ی لو، نیچه و پل ری و نیز کشمکش درونی برویر را روشن می‌کند. اروین د. یالوم به نامه‌های نیچه، واگنر و دیگران، ماجرای «سه‌گانه‌ی غیر مقدس»، نقش خواهر نیچه، الیزابت و تنش‌های فکری و عاطفی میان شخصیت‌ها پرداخته و پرسش‌هایی درباره‌ی آزادی، وظیفه، عشق، قدرت و امکان درمان روح انسان طرح می‌کند.

خلاصه داستان وقتی نیچه گریست

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

کتاب وقتی نیچه گریست بر محور تلاقی سه خط اصلی پیش می‌رود: ناامیدی نیچه، بحران درونی برویر و حضور برهم‌زننده‌ی لو سالومه. در آغاز، لو با یادداشتی جسورانه برویر را به کافه سورنتو می‌کشاند و آن‌جا از دوستی می‌گوید که در آستانه‌ی خودکشی است و مرگش را تراژدی‌ای برای فرهنگ اروپایی می‌داند. او نامه‌ای از ریچارد واگنر به برویر نشان می‌دهد تا اهمیت این دوست را آشکار کند و سپس نام او را فاش می‌کند: فردریش نیچه. 

لو سالومه در ادامه، زندگی آواره‌وار نیچه، بیماری‌های جسمی او و ناامیدی عمیقش را شرح می‌دهد و از برویر نمی‌خواهد جسم نیچه را درمان کند بلکه از او می‌خواهد ناامیدی او را مداوا کند. همزمان، گذشته‌ی برویر با برتا و تجربه‌ی او با بیماری به نام آنا و شکل‌گیری نوعی درمان مبتنی بر گفت‌وگو و تداعی آزاد، وارد داستان می‌شود. 

به‌تدریج، طرحی شکل می‌گیرد تا نیچه بدون آگاهی از نقش لو، به وین بیاید و در پوشش درمان جسمی، وارد گفت‌وگویی عمیق درباره‌ی رنج، آزادی، عشق و معنای ادامه‌دادن زندگی شود.

چرا باید کتاب وقتی نیچه گریست را بخوانیم؟

این کتاب تصویری زنده از برخورد پزشکی، فلسفه و زندگی روزمره در اروپای قرن نوزدهم ارائه کرده است. در این اثر، گفت‌وگوهای طولانی درباره‌ی ناامیدی، خودکشی، عشق، قدرت و آزادی در دل موقعیت‌های عاطفی و شخصی روایت شده است. خواننده در کنار تعقیب سرنوشت نیچه، برویر و لو سالومه، با شکل‌گیری ایده‌هایی درباره‌ی درمان از راه گفت‌وگو و نگاه تازه‌ای به رنج و انتخاب‌های فردی روبه‌رو می‌شود.

خواندن کتاب وقتی نیچه گریست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب وقتی نیچه گریست به کسانی پیشنهاد می‌شود که به فلسفه، روان و ذهن انسان، تاریخ اندیشه‌ی اروپایی و داستان‌هایی با محور گفت‌وگوهای عمیق علاقه‌مند هستند. این داستان همچنین به خوانندگانی توصیه می‌شود که درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی ناامیدی، معنای زندگی و رابطه‌ی عشق و آزادی‌اند و دوست دارند این پرسش‌ها را در قالب یک روایت پی‌گیرند.

درباره اروین د. یالوم

اروین دیوید د. یالوم (Irvin D. Yalom) (متولد ۱۹۳۱) روان‌پزشک اگزیستانسیالیست، استاد افتخاری دانشگاه استنفورد و نویسنده‌ی آمریکایی است که به سبب پایه‌گذاری و گسترش روان‌درمانی اگزیستانسیال و پیوند زدن آن با ادبیات داستانی شهرت دارد. او پس از اتمام تحصیلات پزشکی و روان‌پزشکی و گذراندن خدمت سربازی، در سال ۱۹۶۳ به عضویت هیئت‌علمی استنفورد درآمد و با تمرکز بر چهار دغدغه‌ی بنیادین انسان یعنی مرگ، تنهایی، آزادی و معنای زندگی، بستری نو در روان‌درمانی بالینی گشود که جایزه‌ی انجمن روان‌پزشکی آمریکا در سال ۲۰۰۲ را برایش به ارمغان آورد. 

یالوم با هدف تبیین تجربه‌های درمانی خود، با نگارش کتاب «هر روز کمی به هم نزدیک‌تر» وارد عرصه‌ی داستان‌نویسی شد و با تلفیق فلسفه و روان‌شناسی، آثاری چون «وقتی نیچه گریست»، «درمان شوپنهاور»، «مسئله‌ی اسپینوزا»، «جلاد عشق»، «دروغگویی روی مبل» و «مامان و معنی زندگی» را خلق کرد. او در بخش آثار غیرداستانی و علمی نیز کتاب‌های مرجع و دانشگاهی‌ای همچون «روان‌درمانی اگزیستانسیال» و «تئوری و عمل در روان‌درمانی گروهی» را به نگارش درآورده و در کنار آن‌ها با خلق آثاری نظیر «هنر درمان»، «خیره به خورشید نگریستن»، خودزندگی‌نامه‌ی «من چگونه اروین یالوم شدم» و کتاب مشترک «مسئله‌ی مرگ و زندگی»، به ساده‌سازی مفاهیم عمیق روان‌شناختی برای مخاطبان عمومی پرداخته است.

جوایز و افتخارات کتاب وقتی نیچه گریست

• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب کالیفرنیا (سال ۱۹۹۲)

اقتباس‌ها از کتاب وقتی نیچه گریست

در سال ۲۰۰۷ فیلمی با همین عنوان بر اساس این رمان یالوم ساخته شد که در آن آرماند آسانته، بن کراس و کاترین وینیک بازی می‌کردند. پینچس پری کارگردان این اثر بود.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب وقتی نیچه گریست منتشر شده است؟

• کتاب وقتی نیچه گریست، ترجمه‌ی سپیده حبیب، نشر قطره
• کتاب و نیچه گریه کرد، ترجمه‌ی مهشید میرمعزی، نشر نی
• کتاب وقتی نیچه گریست، ترجمه‌ی اسماعیل اریب، نشر نگاه
• کتاب هنگامی که نیچه گریست، ترجمه‌ی کیومرث پارسای، نشر جامی
• کتاب وقتی نیچه گریست، ترجمه‌ی ساناز علمی، نشر علم
• و...

بخشی از کتاب وقتی نیچه گریست

«۲۱ اکتبر ۱۸۸۲
دکتر برویر
باید در مورد موضوع بسیار مهمی ملاقاتتان کنم. آینده‌ی فلسفه‌ی آلمان در وضعیتی بحرانی قرار دارد. دیدار ما، ساعت نه صبح فردا در کافه سورنتو.
لو سالومه

این یادداشت بسیار جسورانه بود. سال‌ها بود که کسی چنین گستاخانه او را مورد خطاب قرار نداده بود. وی کسی به نام لو سالومه را نمی‌شناخت. هیچ آدرسی روی پاکت نبود. هیچ راهی هم نبود که به این شخص بگوید ساعت نه صبح زمان مناسبی برای ملاقات نیست؛ چون خانم برویر دوست ندارد تنهایی صبحانه بخورد، چون دکتر برویر در تعطیلات به سر می‌برد و این موضوع حیاتی برای او هیچ اهمیتی ندارد؛ در واقع دکتر برای خلاص شدن از شر همین موضوعات حیاتی به ونیز آمده بود.

با این حال، ساعت نه صبح، در کافه سورنتو، چهره‌ی اطرافیان را بررسی می‌کرد و از خود می‌پرسید که کدام یک از افراد می‌تواند لو سالومه‌ی گستاخ باشد.»