کتاب اعترافات یک یاکوزا

کتاب اعترافات یک یاکوزا (Confessions of a Yakuza) نوشته جونیچی ساگا، روایتی بلند از زندگی رئیس یکی از باندهای یاکوزا در ژاپن است و در قالب خاطرات او، تصویری زنده از ژاپن نیمه‌ی نخست قرن بیستم، از محله‌های فقیرنشین و قمارخانه‌ها تا زلزله‌ی بزرگ کانتو و سال‌های جنگ را پیش چشم خواننده می‌آورد. این کتاب حاصل گفت‌وگوهای طولانی نویسنده با یاکوزای سالخورده‌ای است که گذشته‌ای پر از خشونت، قمار، فقر، عشق، بیماری و بقا در حاشیه‌ی جامعه داشته است. نشر ستاک این زندگی‌نامه را با ترجمه مژگان رنجبر منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اعترافات یک یاکوزا

کتاب اعترافات یک یاکوزا با تکیه‌ بر گفت‌وگوهای بیش از صدساعته‌ی جونیچی ساگا با یکی از بیمارانش شکل گرفته است؛ مردی هفتادوسه‌ساله، پر از خالکوبی، با گذشته‌ای طولانی در باندهای یاکوزا که در آستانه‌ی مرگ تصمیم گرفته زندگی خود را بی‌پرده تعریف کند. روایت به‌تدریج وارد خاطرات این مرد، یعنی ایجی‌چی ایجی می‌شود و شروع یاغی‌گری او را نشان می‌دهد؛ او پسری پانزده‌ساله از خانواده‌ای مرفه در اوتسونومیا بود که رابطه‌ی پنهانی‌اش با معشوقه‌ی قاضی شهر، از مسیر معمول زندگی جدایش می‌کند.

جونیچی ساگا در کتاب اعترافات یک یاکوزا، ماجراهایی از قمار، کارگری سخت و روابط عاشقانه‌ی ایجی‌چی ایجی روایت کرده است. در خلال این خاطرات، تصویر گسترده‌تری از ژاپن نیمه‌ی نخست قرن بیستم شکل می‌گیرد؛ کشوری گرفتار فقر، نابرابری، زلزله، جنگ و شبکه‌های تبهکاری که در آن، یاکوزاها همزمان هم عامل خشونت‌اند و هم بخشی از نظم نانوشته‌ی شهرها.

خلاصه داستان اعترافات یک یاکوزا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

کتاب اعترافات یک یاکوزا بر محور زندگی ایجی‌چی ایجی پیش می‌رود؛ پسری از خانواده‌ای ثروتمند که در نوجوانی با معشوقه‌ی قاضی شهر درگیر رابطه‌ای پنهانی می‌شود و از همان‌جا مسیرش به‌ سوی قمار، محله‌های فقیرنشین و جهان زیرزمینی ژاپن کج می‌شود. او از کار در انبار زغال‌سنگ و حمل کک تا آشنایی با کارگران ژولیده، قماربازها، روسپی‌ها و قایقرانان را قدم‌به‌قدم روایت کرده است. 

 کتاب در ادامه، از عشق‌های ناپایدار، جراحی خشن، فقر، زندگی در مهمان‌خانه‌های ارزان، کارگران روزمزدِ محله‌ی بی‌خانمان‌ها و سازوکار پلیس و چای‌خانه‌ها می‌گوید. در پسِ این روایت شخصی، تصویری از جامعه‌ای شکل می‌گیرد که در آن قانون رسمی، پلیس، یاکوزا، فقر و رؤیای صعود طبقاتی درهم تنیده شده‌اند و راوی، هم شاهد و هم بازیگر این صحنه است.

چرا باید کتاب اعترافات یک یاکوزا را بخوانیم؟

این کتاب فرصتی فراهم کرده تا زندگی یک رئیس باند یاکوزا از زبان خودش شنیده شود؛ نه در قالب کلیشه‌های سینمایی، بلکه در جزئیات روزمره‌ی کار، قمار، خشونت، فقر و بیماری. این خاطرات هم تصویری نزدیک از سازوکار یاکوزاها و رابطه‌شان با پلیس و مردم ارائه کرده و هم ژاپن پرآشوب نیمه‌ی نخست قرن بیستم را از زاویه‌ی حاشیه‌نشینان نشان می‌دهد.

خواندن کتاب اعترافات یک یاکوزا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب اعترافات یک یاکوزا به کسانی پیشنهاد می‌شود که به روایت‌های زندگی در حاشیه، تاریخ اجتماعی ژاپن، گروه‌های تبهکاری سازمان‌یافته و تصویر کمتر دیده‌شده‌ی شهرهای بزرگ علاقه‌مندند.

بخشی از کتاب اعترافات یک یاکوزا

«پانزده‌ساله بودم که وضعیتم برای نخستین بار به سمت‌وسویی بیراهه رفت.

هنگامی‌که مرد شروع کرد به حرف زدن، صدایش آهسته بود اما با دقت صحبت می‌کرد، ازاین‌رو مشکلی برای فهمیدن آنچه می‌گفت نداشتم.

در آن زمان پدرم صاحب یکی از بهترین فروشگاه‌های همگانی در اوتسونومیا بود و نمک، شکر، پارچه، و وسایل خواب و اجناسی از این‌دست می‌فروخت. کشاورزان از روستایی واقع در همان حوالی، درحالی‌که چرخ‌دستی خود را می‌کشیدند، می‌آمدند و هر آنچه را نیاز داشتند از آنجا می‌خریدند؛ از مایحتاج متداول خانه گرفته تا هدیه برای مردم در موقعیت‌های خاص. او دست‌کم پانزده مستخدم داشت؛ زیردستانی جوان که به‌سرعت در میان توده‌های اجناس حرکت می‌کردند، و منشی‌هایی که چرتکه می‌انداختند. ما به بهترین مشتری‌هایمان در اتاقی جداگانه ناهار می‌دادیم. خدمتکاران دیگ برنج بسیار بزرگی را برای چنین منظوری آماده نگه می‌داشتند. از آن زمان سال‌ها گذشته، اما همه‌اش را می‌توانم طوری ببینم که انگار همین چند روز پیش بود.

درهرحال، پول فراوان بود و ما مطابق مد روز زندگی می‌کردیم. پدرم عاشق خریدن ساعت بود. می‌گفت ساعت‌ها را از توکیو برایش بفرستند و کل آن‌ها را در گوشه‌ای بخصوص برای نمایش نگه می‌داشت. بعد، در جشنوارهٔ تابستانی بُن و سال نو، به منشی‌ها و زیردستانی که خوب کار کرده بودند هدیه می‌دادشان. آن دوران با حالا فرق داشت، نمی‌شد به‌راحتی ساعت گیر آورد. علاوه‌برآن، جنس این ساعت‌ها طلا بود و ساخت سوئیس، پس ارزشمند بودند. پدرم مثل یک ارباب فئودال آنجا می‌نشست، پشت به چیدمان زیبایی از گل‌ها. کارکنان مقابلش می‌نشستند و چهره‌هایشان به خاطر تعظیم کردن سرخ می‌شد، تا اینکه پیشانی‌شان به کف زمین می‌سایید. وقتی سرمنشی نامشان را صدا می‌زد، مردی که قرار بود ساعت را دریافت کند چهاردست‌وپا پیش می‌آمد، و پدرم می‌گفت: «شما حسابی کار کردین.» یا چیزی شبیه به این را به زبان می‌آورد. سپس، با صبر و حوصله، ساعت را به او می‌داد. افراد جوان‌تر چنان هیجان‌زده می‌شدند که سرتاپا به لرزه می‌افتادند، با یک نگاه هم می‌شد فهمید که چقدر راضی و خشنودند. به گمانم، پدرم انجام این کارِ همیشگی را صرفاً به دلیل لذتی ادامه می‌داد که از دیدن چهرهٔ آن‌ها می‌برد.»