کتاب توجه

کتاب توجه، نوشته علی داودی، مجموعه‌ای از شعرهای سپید است که انتشارات سوره مهر آن را منتشر کرده است. شاعر در این کتاب، با زبانی امروزی و تصویرهایی سرشار از جزئیات روزمره، به رابطه‌ی عاشقانه، زندگی شهری، فرسودگی عاطفی و تنهایی انسان معاصر پرداخته است. فضای شعرها میان خانه، خیابان، مترو، اداره و آشپزخانه در رفت‌وآمد است و در قلب همین موقعیت‌های عادی، لحظه‌های عاطفی و تأمل‌برانگیز شکل می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب توجه اثر علی داودی

کتاب توجه مجموعه‌ای از شعرهای سپید علی داودی است که در آن، صدای یک «منِ شاعر» پیگیر، در هر شعر امتداد یافته است. این صدا در موقعیت‌های مختلف ظاهر می‌شود؛ از آشپزخانه و اتاق گرفته تا مترو، اتوبوس، اداره، بیمارستان و سفرهای خیالی به آسمان و کهکشان. در کتاب توجه، شاعر باتکیه‌بر جزئیات زندگی شهری، اشیای خانه، ابزارهای تکنولوژیک و خبرهای تلخ، جهانی می‌سازد که در آن عشق، فرسودگی، خستگی و امید در هم تنیده‌اند.

علی داودی در این کتاب، به وضعیت انسان امروز نزدیک شده است؛ انسانی که در آپارتمان‌های کوچک، میان صدای ماشین لباس‌شویی، زنگ ساعت، اخبار سقوط هواپیما و ازدحام مترو، دنبال معنایی برای بودن می‌گردد. در کتاب توجه، اشیای ساده به نشانه‌هایی از عشق، غیبت، مرگ، دلتنگی و ایمان تبدیل شده‌اند. کتاب در عین وفاداری به فضای معاصر، پیوندی پنهان با متون و اسطوره‌های کهن نیز دارد؛ از اشاره به منطق‌الطیر و شاهنامه تا سعدی و کربلا. این پیوندْ شعرها را در مرزی میان زیست روزمره و حافظه‌ی جمعی قرار می‌دهد.

چرا باید کتاب توجه را بخوانیم؟

کتاب توجه تصویری نزدیک از زندگی عاطفی انسان امروز در شهر ارائه می‌کند؛ با همه‌ی خستگی‌ها، دل‌بریدن‌ها و دلتنگی‌هایش. علی داودی در این کتاب نشان می‌دهد که چگونه جزئیات ساده‌ی خانه و خیابان می‌تواند حامل عشق، رنج و امید باشد و خواننده را به توجه دوباره به روابط و روزمرگی‌هایش دعوت می‌کند.

خواندن کتاب توجه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دوستداران شعر سپید معاصر، علاقه‌مندان به شعرهای رابطه‌محور و به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی تنهایی، فرسودگی عاطفی و معنای زندگی در جهان امروز را دارند.

بخشی از کتاب توجه

«پیش‌ترها کارم این بود

که به تو فکر کنم

اما حالا

کاری ندارم

جز اینکه به تو فکر کنم

چتر برمی‌دارم

و فرومی‌ریزم

بر خیابان‌هایی که تو از آن‌ها رفته‌ای

به روزهایی فکر می‌کنم که تو را نمی‌شناختم

اما از آن روزها چیزی به یادم نمی‌آید»