کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند (What they forgot to teach you at school) نوشته آلن دوباتن و ترجمه گلناز بارونی و مجموعه‌ای از درس‌ها درباره‌ی بخش‌هایی از زندگی است که معمولاً در نظام آموزشی جایی نداشته است. نویسنده با تکیه‌ بر تجربه‌ی مدرسه‌ی زندگی، از مهارت‌های عاطفی، روابط، کار، خودشناسی و ترس‌های عمیق انسان سخن گفته است. نشر کتاب مرو اثر حاضر را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند (ذهن زیبا؛ ۴۶) با نقد جدی نظام آموزشی شروع می‌شود و نشان می‌دهد که مدرسه چگونه بر مهارت‌های فنی و دانشی تأکید کرده، اما مهم‌ترین چالش‌های عاطفی و وجودی بزرگسالی را نادیده گرفته است. آلن دوباتن از فصل‌های آغازین در باب «بدگمانی به مدرسه» سخن می‌گوید و توضیح می‌دهد که چگونه برنامه‌های درسی بدون توجه به واقعیت زندگی بزرگسالان و نیازهای عاطفی آن‌ها شکل گرفته است.

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند به موضوعاتی مثل اجازه‌نگرفتن برای زندگی دلخواه، رهاشدن از ترس قضاوت دیگران، فهم این نکته که «هیچ‌کس واقعاً همه‌چیز را نمی‌داند»، درک نقش کودکی در شکل‌گیری شخصیت، یادگرفتن دوست‌داشتن خود، دیدن شباهت‌های عمیق میان انسان‌ها و اهمیت مهربانی پرداخته است. هر فصل با مثال‌ها، روایت‌های کوتاه و تحلیل‌های روان‌شناختی و فلسفیْ یک عادت ذهنی یا باور ریشه‌دار را زیر سؤال برده و جایگزینی واقع‌بینانه‌تر و مهربانانه‌تر را پیشنهاد کرده است.

آلن دوباتن در کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند از مفاهیمی مثل مدرسه‌ی درونی، نیاز به تأیید، خودانتقادی افراطی، اثر تجربه‌های کودکی و نقش روابط نزدیک استفاده کرده است تا نشان دهد آموزش واقعی زندگیْ اغلب بعد از پایان مدرسه و با بازنگری در گذشته و حال آغاز می‌شود.

خلاصه کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

چرا با وجود سال‌ها تحصیل، در مهم‌ترین بخش‌های زندگی مثل عشق، کار، خانواده، اعتمادبه‌نفس و مواجهه با ترس‌ها این‌همه سردرگمی وجود دارد؟ آلن دوباتن توضیح می‌دهد که مدرسه ما را برای امتحان‌ها آماده کرده است و نه برای واقعیت‌های عاطفی بزرگسالی. این نویسنده درمورد رهاشدن از اقتدار درونی مدرسه و جرئت انتخاب مسیر شخصی، کنارگذاشتن عادت همیشگی اجازه‌گرفتن، درک این نکته که دیگران کمتر از آنچه تصور می‌شود به ما توجه می‌کنند، فهم تأثیر عمیق کودکی بر الگوهای امروز، یادگیری مهربانی با خود به‌جای نفرت از خود و دیدن انسان‌های دیگر به‌عنوان موجوداتی شبیه خودمان سخن می‌گوید. هدف او ارائه‌ی نوعی «آموزش عاطفی» است که در مدرسه غایب بوده است.

چرا باید کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند را بخوانیم؟

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند کمک می‌کند نگاه تازه‌ای به تجربه‌ی تحصیل، کودکی و بزرگسالی شکل بگیرد و ریشه‌ی بسیاری از احساس‌ها مانند شرم، ترس، ناتوانی و خودسرزنشی روشن شود. خواننده با کمک مفاهیم ساده اما دقیق این اثر می‌تواند رابطه‌اش با خود، دیگران، کار و رؤیاهای شخصی را بازتعریف و برای ساختن زندگی دلخواهش احساس اختیار بیشتری پیدا کند.

خواندن کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که از نظام آموزشی ناامید شده‌اند، در بزرگسالی با اعتمادبه‌نفس پایین، روابط پیچیده یا سردرگمی شغلی روبه‌رو هستند یا می‌خواهند گذشته‌ی خود به‌ویژه کودکی‌شان را بهتر بفهمند و رابطه‌ی مهربانانه‌تری را با خود و دیگران بسازند.

درباره آلن دوباتن

آلن دوباتن (Alain De Botton)، متولد سال ۱۹۶۹ در سوئیس، نویسنده، فیلسوف و مجری تلویزیونی است که رسالت حرفه‌ای خود را بر تحلیل فلسفی زیست روزمره‌ی انسان‌ها استوار کرده و همواره در آثارش کوشیده است مفاهیم فلسفی را با زندگی عادی بشر پیوند بزند. او که مدیریت مؤسسه‌ی خویش با عنوان «مدرسه‌ی زندگی» را بر عهده داشته و به‌عنوان نویسنده‌ی فلسفه‌ی روزانه شهرت یافته است، به واکاوی دغدغه‌های همگانی نظیر عشق، سفر، هنر، معماری و ادبیات می‌پردازد. 

این نویسنده مقطع دکتری فلسفه را در دانشگاه هاروارد کلید زد، اما به‌منظور نگارش کتب فلسفی به زبانی ساده از ادامه‌ی تحصیل چشم‌پوشی کرد. در کارنامه‌ی ادبی آلن دوباتن رمان «جستارهایی در باب عشق» به‌عنوان نخستین اثرش در سال ۱۹۹۳ به چشم می‌خورد که با استقبالی گسترده به لیست کتاب‌های پرفروش راه یافت و فروش افزون‌بر دو میلیون نسخه را تجربه کرد. اصول آموزشی «مدرسه‌ی زندگی» دوباتن بر پایه‌ی این باور استوار بوده است که دستیابی به زندگی برتر و رضایت‌بخش‌تر صرفاً از مسیر خودشناسی عبور می‌کند و بر همین اساس آموزه‌های متنوع این مرکز با همکاری نویسندگان و فیلسوفان باسابقه در شش محور اصلی شامل خودشناسی، ارتباطات، کار، آرامش، رفتارهای اجتماعی و فرهنگ و فراغت دسته‌بندی شده‌اند.

مؤسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی با درنظرگرفتن تفاوت در شیوه‌های یادگیری افراد، محصولات و خدمات خود را در قالب‌های گوناگونی چون کتاب، کارگاه، ویدئو و جلسات روانکاوی عرضه می‌کند. از میان سایر آثار مکتوب آلن دوباتن می‌توان به عناوین نام‌آشنایی همچون «تار عنکبوت والدین و رهایی از آن»، «معماری خوشبختی»، «شغل موردعلاقه»، «خودشناسی»، «تسلی‌بخشی‌های فلسفه»، «هنر سیر و سفر»، «اضطراب منزلت»، «دین برای خداناباوران»، «سیر عشق»، «آرامش» و «هنر همچون درمان» اشاره کرد.

بخشی از کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

«۱۵. شریک‌تان را با دقت انتخاب کنید

سریع‌ترین، ساده‌ترین و سهوی‌ترین تکنیک برای به‌هم ریختن زندگی‌تان، برقراری رابطه‌ای جدی با فردی نامناسب است. با تلاش بسیار اندک و بدون تمایل ذاتی برای فاجعه‌آفرینی، می‌توان درنهایت در میان‌سالی یا زودتر، درگیر ویرانی مالی گسترده، از دست دادن حقوق والدین، ظلم اجتماعی، بی‌خانمانی، خستگی عصبی و از بین رفتن عزت شد، و فهرستی طولانی از عوارض جانبی جان‌آزار تهیه کرد.

تماشای زوج‌ها در اولین قرار ملاقات‌هایشان، با لباس‌های زیبا، کوکتل‌های نوشیدنی، درحالی‌که در یک عصر تابستانی دل‌انگیز بیرون از خانه هستند، قایق‌ها کنارشان حرکت می‌کنند و موسیقی پخش می‌شود، ممکن است بسیار سرگرم‌کننده و به‌نوعی شیرین باشد، اما در اصل بیشتر شبیه بازی کودکی نوپا با تفنگ پرشده یا چاقوی سرامیکی استیک است.

انتخاب شریک زندگی، مهم‌ترین مصاحبهٔ کاری عمرمان است. تقریباً نیمی از ما این مصاحبه را به‌خوبی پشت سر نمی‌گذاریم، نه به این دلیل که نادان هستیم، بلکه به این دلیل که زخمی شده‌ایم. شاید فکر کنیم که حداقل چند چراغ خطر و مهارتی وجود دارد که ما را راهنمایی کند. درواقع، وقتی بحث جلسات آشنایی می‌شود، ما دیگر تعهدی به امنیت عمومی‌مان نداریم. قرار است به‌خاطر پیروی از غرایز (نادرست) خود به‌شدت تنها بمانیم. به دلیل ترس عجیب‌مان از تجاوز به آزادی‌هایمان، رها شده‌ایم تا سیاه‌بختی‌های زیبای‌مان را نسل‌به‌نسل بسازیم، بدون اینکه از رنج‌ها و دانسته‌های دوران پیری دیگران کوچک‌ترین بهره‌ای ببریم.»