کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند نوشته‌ی آلن دوباتن با ترجمه‌ی گلناز بارونی مجموعه‌ای از درس‌ها و تأمل‌ها درباره‌ی بخش‌هایی از زندگی است که معمولاً در نظام آموزشی جایی ندارند. نویسنده با تکیه‌بر تجربه‌ی مدرسه‌ی زندگی، از مهارت‌های عاطفی، روابط، کار، خودشناسی و ترس‌های عمیق انسان سخن گفته است. نشر کتاب مرو آن را منتشر کرده است و متن ترجمه‌شده، فصل‌به‌فصل خواننده را از نقد مدرسه تا فهم کودکی، خوددوستی، جرئت خواستن و مهربانی با خود و دیگران پیش می‌برد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند با نقد جدی نظام آموزشی شروع می‌شود و نشان می‌دهد چگونه مدرسه بر مهارت‌های فنی و دانشی تأکید کرده است اما مهم‌ترین چالش‌های عاطفی و وجودی بزرگسالی را نادیده گرفته است. آلن دوباتن در همان فصل‌های آغازین، از «بدگمانی به مدرسه» می‌گوید و توضیح می‌دهد که چگونه برنامه‌های درسی، بدون توجه به واقعیت زندگی بزرگسالان و نیازهای عاطفی آن‌ها شکل گرفته‌اند. در ادامه، کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند در قالب فصل‌های متعدد به موضوعاتی مثل اجازه نگرفتن برای زندگی دلخواه، رهاشدن از ترس قضاوت دیگران، فهم این نکته که «هیچ‌کس واقعاً همه‌چیز را نمی‌داند»، درک نقش کودکی در شکل‌گیری شخصیت، یادگرفتن دوست‌داشتن خود، دیدن شباهت‌های عمیق میان انسان‌ها و اهمیت مهربانی می‌پردازد. هر فصل با مثال‌ها، روایت‌های کوتاه و تحلیل‌های روان‌شناختی و فلسفی، یک عادت ذهنی یا باور ریشه‌دار را زیر سؤال می‌برد و جایگزینی واقع‌بینانه‌تر و مهربان‌تر پیشنهاد کرده است. نویسنده در کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند از مفاهیمی مثل مدرسه‌ی درونی، نیاز به تأیید، خودانتقادی افراطی، اثر تجربه‌های کودکی و نقش روابط نزدیک استفاده کرده است تا نشان دهد آموزش واقعی زندگی، اغلب بعد از پایان مدرسه و با بازنگری در گذشته و حال آغاز می‌شود.

خلاصه کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند به این سؤال پاسخ می‌دهد که چرا با وجود سال‌ها تحصیل، در مهم‌ترین بخش‌های زندگی مثل عشق، کار، خانواده، اعتمادبه‌نفس و مواجهه با ترس‌ها این‌همه سردرگمی وجود دارد. آلن دوباتن توضیح می‌دهد که مدرسه ما را برای امتحان‌ها آماده کرده است نه برای واقعیت‌های عاطفی بزرگسالی. نویسنده در کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند از چند محور اصلی حرف می‌زند: رهاشدن از اقتدار درونی مدرسه و جرئت انتخاب مسیر شخصی، کنارگذاشتن عادت همیشگی اجازه گرفتن، درک این نکته که دیگران کمتر از آنچه تصور می‌شود به ما توجه می‌کنند، فهم تأثیر عمیق کودکی بر الگوهای امروز، یادگیری مهربانی با خود به‌جای نفرت از خود و دیدن انسان‌های دیگر به‌عنوان موجوداتی شبیه خودمان. هدف، ساختن نوعی «آموزش عاطفی» است که در مدرسه غایب بوده است.

چرا باید کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند را بخوانیم؟

کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند کمک می‌کند نگاه تازه‌ای به تجربه‌ی تحصیل، کودکی و بزرگسالی شکل بگیرد و ریشه‌ی بسیاری از احساس‌های شرم، ترس، ناتوانی و خودسرزنشی روشن شود. خواننده با مفاهیم ساده اما دقیق، می‌تواند رابطه‌اش با خود، دیگران، کار و رؤیاهای شخصی را بازتعریف کند و برای ساختن زندگی دلخواه، احساس اختیار بیشتری پیدا کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند به کسانی پیشنهاد می‌شود که از نظام آموزشی ناامید شده‌اند، در بزرگسالی با اعتمادبه‌نفس پایین، روابط پیچیده یا سردرگمی شغلی روبه‌رو هستند یا می‌خواهند گذشته‌ی خود، به‌ویژه کودکی‌شان را بهتر بفهمند و رابطه‌ی مهربان‌تری با خود و دیگران بسازند.

بخشی از کتاب چیزهایی که فراموش کردند در مدرسه به شما یاد بدهند

«واقعیت غم‌انگیز این است که ممکن است وقتی نمره‌های خوبی کسب نکنیم، احساس کنیم که دیگر دلیلی برای زندگی وجود ندارد! البته در موارد بسیار نادر. باوجوداین، به‌ندرت پیش می‌آید بزرگسال متفکری را پیدا کنید که در میان‌سالی یا حتی زودتر، در برخی از لحظات بحرانی، به دوران تحصیل خود نگاه کند و متعجب نشود که چرا در میان این‌همه مطالعه، نظم و انضباط و تعهد جدی، خیلی چیزها نادیده گرفته شد و چرا در تمام آن ساعت‌هایی که در کلاس‌های درس نشستیم، برخی مفاهیم بنیادی که برای یک زندگی آبرومندانه مهم هستند آموزش داده نشد؟ چرا زمان زیادی برای حساب دیفرانسیل و انتگرال، فرسایش لایهٔ فوقانی یخبندان، سیاست ایالت‌های بورگوندی در دههٔ ۱۴۰۰، شعر امیلی دیکنسون و معادلات مثلثاتی وجود داشت، اما برای بررسی مجموعه مسائل و مشکلاتی که موجب دشواری زندگی بزرگسالان می‌شود، کوچک‌ترین زمانی اختصاص داده نشد؟ چرا کسی حتی کوچک‌ترین چیزی به ما نگفت؟ در حال حاضر، کمتر جایی وجود دارد که این عقیده‌ها بتواند به آن نفوذ کند و عمده اختلاف‌ها درمورد این است که چگونه می‌توان آموزش را به بهترین نحو به کودکان ارائه کرد نه آنکه چه چیزی را باید به آن‌ها آموزش داد؛ درصورتی که برنامه‌های درسی مدرسه اصلاً متناسب با معضلات واقعی زندگی بزرگسالان مهندسی نشده‌اند.»