کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی (Maybe You Should Talk to Someone) نوشته لاری گاتلیب، ترجمه پریسا غریبی و روایتی صمیمی درمورد جهان روان‌درمانی، بیماران و خودِ درمانگر است. نویسنده که خود درمانگر است، در کنار روایت جلسات درمانی بیمارانش، از تجربه‌های شخصی، شکست عاطفی، ترس‌ها و دیوهای درونی خودش می‌گوید و مرز میان «کسی که کمک می‌کند» و «کسی که کمک می‌گیرد» را به چالش می‌کشد. انتشارات کتاب مرو کتاب حاضر را منتشر کرده است. این کتاب در قالب روایت‌های داستان‌گونه، جستارهایی برای تأملات نظری و یادداشت‌های حرفه‌ای نوشته شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی (تا به عمق افکار و احساساتت سفر کنی) با تمرکز بر این پرسش شکل گرفته که انسان‌ها چگونه تغییر می‌کنند و این تغییر چه نسبتی با رابطه با دیگران دارد. لاری گاتلیب در مقام درمانگر و بیماری که خودش هم روی کاناپه‌ی درمان نشسته، نشان داده است که فرایند روان‌درمانی یک‌طرفه نیست و درمانگر و بیمار مدام در آینه‌ی هم دیده می‌شوند. این کتاب از یادداشت نویسنده و توضیح او درباره‌ی اصطلاح بیمار شروع می‌شود و سپس به پرونده‌های مختلف مثل جانِ خشمگین و «احمق‌ها»، جولیِ مبتلا به سرطان، و روایت شخصی نویسنده از جدایی و فروپاشی نامزدی‌اش می‌رسد.

هر فصل از این اثر حول یک «قضیه» یا مسئله‌ی محوری شکل گرفته است؛ مسئله‌ای که فرد را به آستانه‌ی درمان می‌کشاند؛ همچون شکست عاطفی، بیماری، بن‌بست شغلی، احساس گرفتاری یا حسی مبهم که «چیزی درست نیست». لاری گاتلیب در کتاب باید با یک نفر حرف بزنی هم از پشت میز درمانگر می‌نویسد و هم از جایگاه بیماری که خودش پیش درمانگر می‌رود. این نویسنده در خلال روایت‌ها به مفاهیمی مثل مکانیسم‌های دفاعی، مسئولیت‌پذیری، رابطه‌ی تغییر و فقدان، ترس از در معرض دیدبودن و انگِ مشکلات عاطفی می‌پردازد و نشان می‌دهد که حرف‌زدن با یک نفر چطور می‌تواند راهی برای دیدن جاهای تاریک و درعین‌حال زیبا در درون انسان باشد.

خلاصه کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

نویسنده، در اوج حرفه‌ای‌بودن به‌عنوان درمانگر، ناگهان با فروپاشی نامزدی خود و درد فقدان روبه‌رو می‌شود. او همزمان باید به بیمارانش کمک کند. نویسنده مفهوم «قضیه» را معرفی می‌کند؛ مسئله‌ای که هر فرد را به درمان می‌کشاند، از اضطراب و خشم جان نسبت به «احمق‌ها» تا مواجهه‌ی جولی با سرطان و ازدست‌دادن بارداری. او نشان می‌دهد که تغییر بدون نوعی ازدست‌دادن ممکن نیست و بسیاری از آدم‌ها می‌گویند می‌خواهند تغییر کنند، اما از بهای آن، یعنی دل‌کندن از الگوهای آشنا، می‌ترسند.

این کتاب میان اتاق درمان، زندگی شخصی نویسنده و اتاق درمانِ خودش در رفت‌وآمد است تا نشان دهد درمانگران هم انسان‌هایی با دیوهای درونی، ترس‌ها و سوگ‌های حل‌نشده هستند.

چرا باید کتاب باید با یک نفر حرف بزنی را بخوانیم؟

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی تصویری بی‌پرده از روان‌درمانی ارائه داده است؛ از جایی که هم بیماران و هم درمانگران با دیوهای مشترک، فقدان‌ها و مسئولیت‌های خود روبه‌رو می‌شوند. خواندن این کتاب کمک می‌کند سازوکار دفاع‌ها، چرخه‌ی تکرار خطاها و رابطه‌ی میان درد، تغییر و رشد عاطفی بهتر دیده شود و معنای حرف‌زدن با یک نفر از کلیشه فاصله بگیرد.

خواندن کتاب باید با یک نفر حرف بزنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که کنجکاوند بدانند در اتاق درمان چه می‌گذرد، به موضوعات روان‌شناختی و روابط عاطفی علاقه دارند یا درگیر سوگ، جدایی، خشم فروخورده و احساس گرفتاری هستند و می‌خواهند این تجربه‌ها را در آینه‌ی داستان زندگی دیگران و خودِ نویسنده تماشا کنند.

درباره لاری گاتلیب

لاری گاتلیب (Lori Gottlieb) متولد سال ۱۹۶۶، روان‌درمانگر و نویسنده‌ی پرفروش نیویورک تایمز است. او نویسنده‌ی کتاب باید با یک نفر حرف بزنی (Maybe You Should Talk to Someone) است. این نویسنده ستون هفتگی مشاوره با عنوان Dear Therapist را برای نشریه‌ی The Atlantic نوشته و به‌عنوان مجری پادکست محبوب Dear Therapists فعالیت داشته است؛ پادکستی که توسط Katie Couric تهیه شده است. سخنرانی TED از لاری گاتلیب در سال ۲۰۱۹ میلادی یکی از ده سخنرانی پربازدید آن سال بود. از دیگر کتاب‌های این نویسنده می‌توان به Marry Him و Stick Figure اشاره کرد.

بخشی از کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

«۴۳.ایمیل نامزدم

پشت میزم نشسته‌ام و دارم روی کتاب شادی کار می‌کنم، برای یک فصل دیگر از این کتاب جان می‌کَنم. با این فکر به خودم انگیزه می‌دهم: اگر این کار را تحویل بدهم، دفعهٔ بعد دربارهٔ موضوعی خواهم نوشت که برایم اهمیت دارد (هرچه باشد). هرچه زودتر این کتاب را تمام کنم، زودتر می‌توانم کار تازه‌ای را شروع کنم (هرچه باشد). تردید را پذیرفته‌ام. و واقعاً دارم کتاب می‌نویسم.

دوستم جن تلفن می‌کند، اما گوشی را برنمی‌دارم. اخیراً او را در جریان بخش‌های نامعلوم وضعیت پزشکی‌ام قرار داده‌ام و او هم به‌اندازهٔ وندل مفید و مؤثر بوده است- نه با تشخیص دادن، بلکه با کمک کردن به من در مواجهه با تشخیص ندادن. یاد گرفته‌ام چطور حالم را خوب کنم، وقتی کاملاً خوب نیستم و درعین‌حال از متخصصانی مشاوره بگیرم که احتمالاً وضعیتم را جدی‌تر می‌گیرند. دیگر نمی‌توانم پزشکان معتقد به رحم سرگردان را تحمل کنم.

هرچند، درحال‌حاضر، باید این فصل را تمام کنم- دو ساعت برای نوشتن آن درنظر گرفته‌ام. کلمه‌ها را تایپ می‌کنم و آن‌ها روی صفحه‌نمایش ظاهر می‌شوند و صفحه‌ها را یکی پس از دیگری پُر می‌کنند. آن فصل را باعجله می‌نویسم، همان‌طورکه پسرم گاه‌وبی‌گاه در مدرسه کارهایی برای وقت‌گذرانی می‌کند- استادانه، به‌صورت وسیله‌ای برای رسیدن به هدف. به نوشتن این فصل از کتاب ادامه می‌دهم، تااینکه به خط آخر فصل می‌رسم، بعد یک جایزه به خودم می‌دهم: می‌توانم ایمیلم را نگاه کنم و به جن تلفن کنم! قبل از شروع فصل بعد، پانزده دقیقه استراحت می‌کنم. پایان نزدیک است- فقط یک بخش دیگر مانده.»