کتاب شفای آب

کتاب شفای آب نوشته‌ی سوفی مکینتاش با ترجمه‌ی شکیلا نباخته روایتی است از زندگی سه خواهر در جزیره‌ای دورافتاده که زیر سلطه‌ی پدری سخت‌گیر و مادری وفادار به «درمان‌های» او بزرگ شده‌اند. انتشارات کتاب مرو آن را منتشر کرده است. این کتاب در دسته‌ی ادبیات داستانی قرار می‌گیرد و فضایی وهم‌آلود، بسته و سرشار از مناسک عجیب خانوادگی را تصویر می‌کند؛ جایی که آب، نمک، بدن و احساسات، هم‌زمان منبع خطر و نجات‌اند. روایت چندصدایی، تمرکز بر تجربه‌ی بدنی و عاطفی دختران و حضور دائمی دریا، فضای اثر را شکل داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شفای آب

کتاب شفای آب داستان سه خواهر به نام‌های گریس، لیا و اسکای است که در جزیره‌ای منزوی، زیر نظر پدر و مادری که خود را متولی «درمان» زنان می‌دانند، زندگی می‌کنند. سوفی مکینتاش در این کتاب جهانی می‌سازد که در آن هوای سرزمین اصلی آلوده و سمی است و جزیره به‌عنوان پناهگاهی برای زن‌های «آسیب‌دیده» معرفی شده که برای گذراندن دوره‌های درمانی به آنجا می‌آیند و می‌روند. کتاب شفای آب با تکیه‌بر روایت اول‌شخصِ متغیر میان سه خواهر، فضای بسته‌ی خانه، استخر نمک، جنگل و ساحل را به‌تدریج آشکار می‌کند و نشان می‌دهد چگونه بدن، احساسات و عشق در این محیط کنترل و سرکوب می‌شود. در کتاب شفای آب ساختار زندگی روزمره با فهرست کارهای خانه، تمرین‌های بدنی، بازی‌های خطرناک زیر آب، قرعه‌کشی‌های عجیب برای «عادلانه دوست‌داشتن» و درمان‌هایی مثل کیسه‌ی بیهوشی و سطل یخ تعریف شده است. پدر، کینگ، هر چند ماه یک‌بار برای تهیه‌ی مایحتاج به سرزمین اصلی می‌رود و بازمی‌گردد و مادر، با یادداشت‌ها و دستورهایش، مرزهای عشق و نفرت را برای دختران تعیین می‌کند. کتاب شفای آب در دو بخش اصلی پیش می‌رود و در بخش نخست، که متن حاضر از آن است، مرگ پدر، سوگواریِ مهار‌شده، بارداری گریس و تشدید جزرومد دریا، تنش‌های پنهان این خانواده را برجسته می‌کند. کتاب شفای آب با تمرکز بر جزئیات حسی، مناسک روزانه و درمان‌های بدنی، جهانی می‌سازد که در آن آب و نمک هم ابزار پاک‌سازی‌اند و هم یادآور خشونت. سوفی مکینتاش در این کتاب به‌جای روایت خطیِ حادثه‌محور، بر تجربه‌ی درونی سه خواهر، رابطه‌ی پیچیده‌ی آن‌ها با مادر و پدر غایب، و حضور دائمی دریا به‌عنوان نیرویی تهدیدکننده و وسوسه‌گر تمرکز کرده است.

خلاصه داستان شفای آب

کتاب شفای آب زندگی سه خواهر را در جزیره‌ای دورافتاده دنبال می‌کند؛ جایی که پدرشان، کینگ، و مادرشان سال‌ها آن را به مرکز «درمان» زن‌های آسیب‌دیده تبدیل کرده‌اند. پس از مرگ ناگهانی پدر، خانه در خلأیی عاطفی فرو می‌رود و مادر با قرص‌های خواب، مناسک دعا، بازی‌های قرعه‌کشی عشق و درمان‌های بدنی سعی می‌کند سوگ و احساسات دختران را مهار کند. در کتاب شفای آب بدن و آب در مرکز روایت قرار گرفته است: از بازی ماندن زیر آب و سطل‌های یخ تا کیسه‌های بیهوشی و نوشیدن آب شور و پاک. با پیش‌رفتن داستان، بارداری گریس، تشدید جزرومد و یادآوری زن‌هایی که برای درمان به جزیره آمده و رفته‌اند، شکاف میان تصویر «پناهگاه امن» و واقعیت کنترل‌گر و خشن این خانه را عمیق‌تر می‌کند و رابطه‌ی سه خواهر با یکدیگر و با والدین‌شان را در معرض پرسش قرار می‌دهد.

چرا باید کتاب شفای آب را بخوانیم؟

خواندن شفای آب فرصتی است برای ورود به جهانی بسته که در آن عشق، مراقبت و خشونت در هم تنیده شده‌اند. این کتاب با تمرکز بر بدن، آب و مناسک روزمره، تجربه‌ی زیستن در فضایی کنترل‌شده را از نگاه سه خواهر نشان می‌دهد و مرز میان محافظت و سلطه را به چالش می‌کشد. فضاسازی حسی و روایت چندصدایی، آن را به متنی تأمل‌برانگیز درباره‌ی خانواده، سوگ و بقا تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن شفای آب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های فضامحور، روایت‌های خانوادگی تیره، و داستان‌هایی درباره‌ی کنترل بدن و احساسات علاقه‌مندند. همچنین به خوانندگانی که از متن‌های پرجزئیات، کندپیش‌رونده و متمرکز بر تجربه‌ی درونی شخصیت‌ها لذت می‌برند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب شفای آب

«چون اولین بار است که عزاداری را تجربه می‌کنیم، مادر دستپاچه است. هیچ درمانی برای این بحران عاطفی وجود ندارد. اما او زنی ا‌ست که چارهٔ هر کاری را پیدا می‌کند؛ در تمام زندگی‌اش با عشق و امید، شکسته‌ها را مرمت کرده. ورای این‌ها، این زن طرفِ پدرمان بود، شیفتهٔ نظریه‌هایش بود و آن‌ها را تصحیح می‌کرد. وقتی دستانش را روی ما می‌گذارد، جان ندارند. خیلی زود راه‌حلی پیدا می‌شود. یک هفته، من و اسکای روی تختخواب گریس می‌خوابیم. یک هفته، مادر سه تا چهار مرتبه در روز قرص‌‌‌های کوچک آبیِ خواب‌‌آور روی زبان‌مان می‌گذارد. مادر با سیلی‌زدن به صورت‌هایمان، وقفه‌هایی کوتاه و گنگ در خواب‌مان می‌اندازد؛ از خواب می‌پریم تا یک لیوان آب ـ روی‌‌ میز کنار تخت پر از این لیوان‌هاست ـ بنوشیم و شیرینی‌هایی را بخوریم که مادر با کرهٔ بادام‌زمینی درست می‌کند، تا چهار دست‌وپا به حمام برویم، چون از روز سوم دیگر پاهایمان برای سرپا نگه داشتن‌مان قابل‌اعتماد نیستند. پرده‌‌‌های ضخیم بسته می‌مانند تا نور به داخل نیاید، تا دمای داخل پایین بماند. مادر وقتی که ما را از ورطهٔ گیجی و پریشانی به بیداری می‌کشاند، از ما می‌پرسد: «چه احساسی دارین؟ خوبه یا بد؟ آه، ‌‌ای کاش من هم می‌تونستم تمام این روزها رو توی خواب بگذرونم. شماها خیلی خوش‌شانسید.» او تنفس و ضربان قلب‌مان را کنترل می‌کند. اسکای استفراغ می‌کند و مادر فوری سر می‌رسد و با ملایمت انگشت اشاره و شستش را توی دهانش می‌برد تا کمکش کند بالا بیاورد. وقتی مادر او را توی وان حمام می‌نشاند تا بدنش را تمیز کند، ما به‌طور مبهمی می‌دانیم که آب روان دوش حمام، مثل طوفانی در دوردست است.»