کتاب ما را ببخش غزه!

کتاب ما را ببخش غزه! به قلم علی خلخالی و به همت نشر آکادمی علوم منتشر شده است. این اثر در دسته‌‌ی آثار سیاسی و اجتماعی قرار می‌گیرد و به بررسی ابعاد مختلف مناقشه‌ی غزه، نسل‌کشی، سیاست‌های آموزشی و فرهنگی رژیم صهیونیستی و نقش قدرت‌های جهانی در این بحران می‌پردازد. نویسنده با رویکردی تحلیلی، روایت‌هایی را از فجایع انسانی و فرهنگی در نوار غزه ارائه داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ما را ببخش غزه!

کتاب ما را ببخش غزه! (پاره روایت‌هایی از حاصل کار کثیف، اما دقیق مثلث شیطانی آمریکا، اروپا، صهیونیسم) اثری تحلیلی است که با ساختاری مبتنی‌بر روایت‌های مستند، به بررسی لایه‌های پنهان و آشکار بحران غزه می‌پردازد. علی خلخالی در این کتاب، باتکیه‌بر اسناد، پژوهش‌ها و روایت‌ها تلاش کرده است تصویری چندبعدی از سیاست‌های تخریب فرهنگی، آموزشی و اجتماعی در نوار غزه ارائه دهد. کتاب در قالب مجموعه‌ای از روایت‌های پیوسته، موضوعات مهمی را از نسل‌کشی تا نقش دانشگاه‌ها و کتاب‌های درسی در بازتولید خشونت و حذف هویت فلسطینیان بررسی می‌کند. 

ساختار کتاب به‌گونه‌ای است که هر روایت آن، بخشی از پازل بزرگتر سیاست‌های استعماری و اشغال‌گرانه را روشن می‌سازد. علی خلخالی با بهره‌گیری از منابع معتبر و پژوهش‌های میدانی، به نقش قدرت‌های جهانی، به‌ویژه آمریکا و اروپا در تثبیت و تئوریزه‌کردن خشونت و نسل‌کشی می‌پردازد. این کتاب نه‌تنها گزارشی از فجایع انسانی، بلکه تحلیلی از سازوکارهای فرهنگی و آموزشی ارائه می‌دهد که در خدمت پروژه‌های استعماری قرار گرفته‌اند. اثر حاضر خواننده را به بازاندیشی درباره‌ی نسبت علم، آموزش، دیپلماسی و مقاومت در بستر بحران غزه دعوت می‌کند.

خلاصه کتاب ما را ببخش غزه!

این اثر با مجموعه‌ای از روایت‌های مستند، به بررسی ابعاد مختلف بحران غزه و سیاست‌های رژیم صهیونیستی در حذف سیستماتیک هویت و فرهنگ فلسطینیان می‌پردازد. علی خلخالی ابتدا مفهوم مدرسه‌کشی را به‌عنوان بخشی از پروژه‌ی نسل‌کشی معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تخریب ساختاری آموزش‌ و‌ پرورش، آینده‌ی یک ملت را هدف قرار می‌دهد. روایت‌ها از بمباران مدارس و دانشگاه‌ها، غارت کتابخانه‌ها و حذف فرهنگی آغاز می‌شود و به تحلیل نقش کتاب‌های درسی اسرائیل در مهندسی افکار و انسانیت‌زدایی از فلسطینیان می‌رسد. 

در ادامه، کتاب به نقش دانشگاه‌ها و اندیشکده‌های اسرائیلی و غربی در تئوریزه‌کردن خشونت و مشروعیت‌بخشی به اشغال و آپارتاید می‌پردازد. روایت‌هایی از سرکوب دانشجویان و استادان فلسطینی، تعطیلی دانشگاه‌ها و استفاده از مراکز علمی به‌عنوان ابزار نظامی و امنیتی، بخش دیگری از این تحلیل است. کتاب حاضر به سیاست‌های جهانی و دیپلماسی پسافاجعه می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه بیانیه‌های جهانی و نمایش‌های همدردی، عملاً به تثبیت وضعیت موجود کمک می‌کنند. 

در بخش‌هایی از کتاب، به پروژه‌ی گرسنگی‌کشی و استفاده از قحطی به‌عنوان سلاح مدرن کشتار جمعی اشاره شده است. در نهایت، نویسنده غزه را نه‌تنها به‌عنوان یک مکان جغرافیایی، بلکه به‌عنوان مفهومی برای سنجش حق و باطل زمانه معرفی می‌کند و بر ضرورت مقاومت فرهنگی و معرفتی در برابر پروژه‌های استعماری تأکید می‌کند.

چرا باید کتاب ما را ببخش غزه! را بخوانیم؟

این اثر ابعاد کمتر دیده‌شده‌ای بحران غزه و سیاست‌های فرهنگی و آموزشی رژیم صهیونیستی را آشکار می‌کند. خواندن این کتاب فرصتی است برای آشنایی با سازوکارهای پنهان حذف هویت و فرهنگ یک ملت و نقش قدرت‌های جهانی در تداوم این وضعیت. کتاب ما را ببخش غزه! با ارائه‌ی روایت‌هایی از دل فاجعه، مخاطب را به بازاندیشی درباره‌ی مسئولیت فردی و جمعی در قبال فجایع انسانی و فرهنگی دعوت می‌کند. این اثر برای کسانی که به‌دنبال فهم عمیق‌تر ریشه‌های بحران فلسطین و نقش علم، آموزش و رسانه در شکل‌دهی به افکار عمومی هستند، منبعی ارزشمند به‌شمار می‌آید.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این کتاب برای علاقه‌مندان مسائل خاورمیانه، پژوهشگران حوزه‌ی علوم سیاسی، مطالعات فرهنگی و اجتماعی، فعالان حقوق بشر و کسانی که دغدغه‌ی عدالت و مقاومت در برابر پروژه‌های استعماری را دارند، مفید است؛ همچنین به دانشجویان و استادان رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی که به‌دنبال تحلیل‌های عمیق‌تر درباره‌ی نقش آموزش و فرهنگ در مناقشات بین‌المللی هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ما را ببخش غزه!

«مدرسه کشی اصطلاحی است که برای اولین بار توسط پروفسور کارما نابلسی، عضو ارشد آکسفورد و متخصص فلسطینی در مورد قوانین جنگ ابداع شد. او این اصطلاح را در سال ۲۰۰۹ و در چارچوب حمله اسرائیل به غزه، و نیز با اشاره به الگوی حملات استعماری اسرائیل به دانشمندان، دانش‌آموزان و موسسات آموزشی فلسطینی که به روز نکبت ۱۹۴۸ برمی‌گردد و پس از سال ۱۹۶۷ در جنگ علیه فلسطین و تهاجم ۱۹۸۲ به لبنان، گسترش می‌یابد، مفهوم‌سازی کرد. این اصطلاح ترکیبی از پیشوند لاتین به معنی مدرسه و پسوند لاتین به معنی کشتن است. نابلسی از این ترکیب برای توصیف "تخریب سیستماتیک آموزش و پرورش فلسطین توسط اسرائیل" برای مقابله با سنت یادگیری فلسطینی استفاده کرد.»