کتاب زیر ستاره پاییزی

کتاب زیر ستاره پاییزی نوشته کنوت هامسون و ترجمه قاسم صنعوی توسط نشر گل‌ آذین منتشر شده است. این اثر از جمله رمان‌های برجسته‌ی ادبیات نروژ در قرن ۲۰ به‌ شمار می‌آید و نویسنده‌ی آن، کنوت هامسون، از برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات است. داستان کتاب حول محور زندگی مردی به نام کنوت پدرسن می‌چرخد که از شهر به روستا و طبیعت پناه می‌برد و در جست‌وجوی آرامش و معنای زندگی، به پرسه‌زنی و کارگری در مزرعه‌ها می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زیر ستاره پاییزی

کتاب زیر ستاره‌ی پاییزی از آثار مهم کنوت هامسون است که در قالب رمان و با نگاهی به زندگی روستایی و طبیعت نروژ نوشته شده است. این کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۰۶ منتشر شد و در دوره‌ای نوشته شده که کنوت هامسون پس از چند اثر موفق، در آستانه‌ی تغییرات مهمی در زندگی شخصی خود قرار داشت. ساختار کتاب بر پایه‌ی روایت اول‌شخص است و شخصیت اصلی، کنوت پدرسن، با نام واقعی نویسنده معرفی می‌شود. 

او مردی است که گذشته‌اش در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و با دل‌زدگی از زندگی شهری، به‌سوی روستا و طبیعت می‌گریزد. روایت کتاب با پرسه‌زنی‌های این مرد در مزرعه‌ها و برخورد با آدم‌هایی از طبقات مختلف اجتماعی پیش می‌رود. هامسون در این اثر، همانند دیگر آثارش، به زندگی دهقانان و کارگران نزدیک می‌شود، اما از ایده‌آل‌سازی آن‌ها پرهیز می‌کند. فضای کتاب سرشار از توصیف‌های طبیعت، روابط انسانی و دغدغه‌های درونی شخصیت‌هاست و درعین‌حال نوعی معمای عاشقانه و جست‌وجوی آرامش در بطن داستان جریان دارد.

خلاصه داستان زیر ستاره پاییزی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان زیر ستاره‌ی پاییزی با روایت مردی به نام کنوت پدرسن آغاز می‌شود که پس از دل‌ز‌دگی از زندگی شهری، لباس کارگری به تن می‌کند و به روستاها و مزرعه‌های نروژ پناه می‌برد. او گذشته‌ای مبهم دارد و در هر مزرعه‌ای که کار می‌کند، با آدم‌هایی از طبقات مختلف روبه‌رو می‌شود. کنوت پدرسن در جست‌وجوی آرامش و شاید درمان زخمی عاطفی، مدام از جایی به جایی دیگر می‌رود و هربار با آدم‌هایی تازه آشنا می‌شود؛ از پیرزنی به نام گونهیلد تا کارگرانی مانند گریندهوزن و خانواده‌ی کشیش. در این میان، رابطه‌ای پیچیده و ناتمام با دختری جوان به نام الیزابت شکل می‌گیرد که در بطن آن، نوعی معمای عاشقانه و تمنای خوشبختی نهفته است. 

هامسون با توصیف‌های دقیق از طبیعت، کار روزمره و روابط انسانی، فضای روستا و زندگی کارگری را به تصویر می‌کشد. شخصیت اصلی، در عین تلاش برای یافتن آرامش، با احساسات متناقض، خاطرات گذشته و میل به آزادی دست‌وپنجه نرم می‌کند. داستان با پرسه‌زنی‌های قهرمان در طبیعت، کار در مزرعه‌ها و مواجهه با آدم‌هایی که هرکدام بخشی از زندگی روستایی را نمایندگی می‌کنند، پیش می‌رود و در پس‌زمینه‌ی آن، دغدغه‌های وجودی و جست‌وجوی معنای زندگی جریان دارد.

چرا باید کتاب زیر ستاره پاییزی را بخوانیم؟

این کتاب با نگاهی موشکافانه به زندگی روستایی و طبیعت نروژ، تجربه‌ای متفاوت از مواجهه با دغدغه‌های انسانی، تنهایی، عشق و جست‌وجوی آرامش را ارائه می‌دهد. روایت اول‌شخص و توصیف‌های دقیق هامسون، خواننده را به دل فضای روستا و زندگی کارگری می‌برد و امکان هم‌ذات‌پنداری با شخصیت‌هایی را فراهم می‌کند که در جست‌وجوی معنا و هویت‌ هستند. کتاب ‌زیر ستاره‌ی پاییزی نه‌تنها تصویری از زندگی در آغاز قرن ۲۰ را نشان می‌دهد، بلکه به پرسش‌های عمیق درباره‌ی انسان، طبیعت و روابط انسانی می‌پردازد. این اثر برای کسانی که به ادبیات کلاسیک و رمان‌های شخصیت‌محور علاقه دارند، تجربه‌ای ارزشمند خواهد بود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این کتاب به علاقه‌مندان ادبیات کلاسیک، دوستداران رمان‌های شخصیت‌محور و کسانی که دغدغه‌ی تنهایی، جست‌وجوی هویت و معنای زندگی را دارند پیشنهاد می‌شود؛ همچنین این اثر برای کسانی که به توصیف‌های طبیعت و زندگی روستایی علاقه‌مند هستند، جذاب خواهد بود.

بخشی از کتاب زیر ستاره پاییزی

«سالیان درازی است که چنین آرامشی نداشته‌ام، بیست سال، شاید هم سی سال، شاید هم از زندگی پیشینم. ولی فکر می‌کنم که پیش از این هم باید یک بار طعم این آرامش را چشیده باشم، زیرا اینک، خرسند آواز می‌خوانم؛ هر پاره سنگی، هر پرگیاهی را به جا می‌آورم و آنها نیز گویی به من توجه دارند. ما آشنایانی قدیمی هستیم. وقتی از جاده‌ای که گیاه بر آن می‌روید قدم به جنگل می‌گذارم قلبم بر اثر نوعی شادی که زمینی نیست به لرزه در می‌آید. نقطه‌ای از ساحل شرقی دریای خزر را که زمانی در آن به سر می‌بردم به خاطر می‌آورم. آنجا همچون اینجا دریا آرام و سنگین بود، چون این زمان خاکستری دودی بود. قدم به جنگل گذاشتم. به حدی که اشک به دیدگان آوردم به هیجان آمدم، خرسند بودم، هر دم با خود می‌گفتم: «ای خدای آسمان‌ها! فکرش را هم نمی‌کردم که به این دریا بازگردم!» مگر قبلا به آنجا آمده بودم؟ ولی به طور حتم می‌باید در زمانی دیگر و مکانی دیگر که جنگل و راه‌ها به همین شکل بوده‌اند به چنین جایی آمده باشم، هر چه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید. و اکنون من اینجایم. شاید برای پیمودن این راه دراز پرواز کرده باشم، نمی‌دانم.»