کتاب نامو دختر آفریقا

کتاب نامو دختر آفریقا نوشته نانسی فارمر با ترجمه شهلا طهماسبی داستان دختری از قبیله شونا در موزامبیک است که در دل جنگل‌ها، رودخانه‌ها و باورهای کهن آفریقایی بزرگ می‌شود. این کتاب که نشر گل‌آذین آن را منتشر کرده است، خواننده را با زندگی روزمره، اسطوره‌ها، ترس‌ها و امیدهای مردم روستایی در جنوب شرقی آفریقا همراه می‌کند و از خلال ماجرای نامو، تصویری زنده از برخورد سنت، مذهب بومی، مسیحیت و دنیای مدرن نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نامو دختر آفریقا

کتاب نامو دختر آفریقا روایت رشد و دگرگونی دختری به نام نامو است که در دهکده‌ای دورافتاده در موزامبیک، میان جنگل، رودخانه و خطر پلنگ‌ها زندگی می‌کند. نانسی فارمر در این کتاب فضای قبیله شونا را با جزئیات دقیق باورهای دینی، نقش ارواح، توتم‌ها، نگانگاها و نجوزوها ترسیم کرده است و نشان می‌دهد چگونه زندگی روزمره مردم با اسطوره و ترس از جادوگری درهم تنیده است. کتاب نامو دختر آفریقا در فصل‌های پیوسته، ابتدا زندگی دهکده، کارهای روزانه دخترها، مناسک بلوغ، تقسیم کار میان زن‌ها و مردها و جایگاه مادربزرگ و نگانگا را نشان می‌دهد. سپس با ورود بیماری وبا، مرگ‌های پی‌درپی، شایعه جادوگری و بحث بر سر موووکی، فضای داستان تیره‌تر می‌شود و نامو ناچار است میان ترس از ارواح و جادوگرها و عقل و توصیه‌های مادربزرگ تعادل پیدا کند. در ادامه، پای بازار روز، تاجر پرتغالی، مبلغان مسیحی، محققان سفیدپوست و شهرهایی مثل متوروشانگا و افیفی به میان می‌آید و کتاب به‌تدریج از محدوده دهکده به دنیای بزرگ‌تر، استعمار، جنگ و علم نزدیک می‌شود. کتاب نامو دختر آفریقا با تمرکز بر رابطه نامو با مادر مرده‌اش، پدر غایب، مادربزرگ، خاله‌ها و دخترخاله‌اش ماسویتا، تصویری از هویت، تعلق خانوادگی و کشمکش میان سرنوشت ازپیش‌نوشته و انتخاب فردی ارائه کرده است.

خلاصه داستان نامو دختر آفریقا

کتاب نامو دختر آفریقا سرگذشت دختری است که در کودکی مادرش را بر اثر حمله پلنگ از دست داده و پدرش او را ترک کرده است. نامو در دهکده‌ای شونایی، زیر سایه مادربزرگ و خاله‌ها، میان کارهای سنگین روزانه، قصه‌های مواری و تومبال و ترس از پلنگ و جادوگرها بزرگ می‌شود. با شیوع وبا، مرگ خویشاوندان، ضعف ماسویتا و مرگ کروکودیل گوتز، دهکده در وحشت فرو می‌رود و بحث جادوگری و موووکی بالا می‌گیرد. نامو که همیشه «مصیبت» نامیده شده، کم‌کم از دل ترس‌ها و اسطوره‌ها عبور می‌کند، به توان خودش پی می‌برد، با تصویر مادر درونی‌اش گفت‌وگو می‌کند و در جهانی که میان ارواح، علم، مذهب مسیحی و سنت قبیله‌ای تکه‌تکه شده، راهی برای بقا و تعریف دوباره خودش پیدا می‌کند.

چرا باید کتاب نامو دختر آفریقا را بخوانیم؟

کتاب نامو دختر آفریقا تصویری زنده و جزئی‌نگر از زندگی قبیله‌ای در آفریقا، باورهای شونایی، مناسک بلوغ، ترس از جادوگری و برخورد سنت با دنیای مدرن ارائه کرده است. این کتاب از خلال ماجراهای پرتنش نامو، موضوعاتی مثل هویت، خانواده، مرگ، بیماری، استعمار و علم را در قالب روایتی پرجزئیات و پرشخصیت پیش می‌برد و امکان هم‌ذات‌پنداری با دختری را فراهم می‌کند که میان ترس و شجاعت در نوسان است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب نامو دختر آفریقا به علاقه‌مندان ادبیات نوجوان، داستان‌های رشد شخصیت، فرهنگ‌ها و اسطوره‌های آفریقایی و کسانی که به موضوعاتی مثل جادوگری، مذهب بومی، استعمار و برخورد سنت و علم علاقه‌مندند پیشنهاد می‌شود. همچنین به خوانندگانی که دنبال داستانی پرشخصیت و فضاسازی دقیق هستند توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب نامو دختر آفریقا

«نامو با خودش فکر کرد، همیشه نوبت من است. خاله چیپو پشت چند بوته از چشمش دور شد. با خودش گفت دلم می‌خواهد توی سایه بنشینم و انجیر جمع کنم. بی‌هوا نگاهش به زمین زیر پایش افتاد، جای پاهای خاله چیپو کوتاه و پهن بود، انگشت کوچکش خم داشت. نامو جای پاهای همۀ اهالی دهکده را تشخیص می‌داد. خودش هم نمی‌دانست چطور این را یاد گرفته بود. این به روح او آرامش می‌بخشید. جسمش تمام روز می‌کاشت، وجین می‌کرد، بچه‌داری می‌کرد و می‌شست ـ آه چقدر کار! ـ اما روح او از همۀ این‌ها فارغ بود و بی‌قراری می‌کرد، برای همین او آن را نیز به کار می‌گرفت. روحش آموخته بود که مورچه‌های ماتابِل بچه‌هاشان را در یک خط مستقیم پیش می‌برند، در حالی که مورچه‌های سرباز بیرون خط می‌دوند. آموخته بود، عمو کوفا اگر موقع غذا خوردن لب‌هایش را به‌هم فشار می‌داد، یعنی از دست خاله چیپو عصبانی بود. آموخته بود که باد هنگامی‌که از سوی نهر می‌وزید بویی داشت و هنگامی‌که از سوی جنگل می‌وزید، بویی دیگر. روح نامو به مشغولیت زیاد نیاز داشت تا آرامش پیدا کند. دخترهای دیگر هرگز بی‌قرار نمی‌شدند. نامو به یک دیگ آبِ جوش می‌مانست. با خودش زمزمه می‌کرد: «می‌خواهم ... می‌خواهم ...» اما نمی‌دانست که چه چیز می‌خواهد، در نتیجه نمی‌دانست که چطور پیدایش کند.»