کتاب کابوس های وسواسی

کتاب کابوس های وسواسی نوشته تیرداد پورفرد، با ساختاری واگویه‌محور به روایت ذهنی و تکه‌تکه‌ی شخصیت‌هایی می‌پردازد که در مرز واقعیت و خیال، هویت و خاطره و مرگ و زندگی سرگردان‌اند. رمان با زبانی تجربی و فضایی وهم‌آلود، تجربه‌های روانی و کابوس‌گونه‌ی شخصیت‌هایش را بازتاب می‌دهد و با ارجاعات فراوان به ادبیات، سینما و موسیقی، فضای وهم‌برانگیز و تکرارشونده‌ای می‌سازد که در آن هیچ حقیقت قطعی‌ای وجود ندارد و هویت شخصیت‌ها مدام در حال فروپاشی و بازسازی است. این داستان توسط نشر خزه منتشر شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کابوس های وسواسی

کتاب کابوس های وسواسی نوشته‌ی تیرداد پورفرد نه یک رمان کلاسیک است و نه‌صرفاً مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه؛ بلکه بیشتر به شکل واگویه‌هایی درهم‌تنیده و ذهنی پیش می‌رود که مرز میان واقعیت و خیال را بارها جابه‌جا می‌کند. 

تیرداد پورفرد با الهام از آثار و شخصیت‌های ادبی و سینمایی مختلف، فضایی خلق کرده که در آن شخصیت‌ها با هویت، خاطره، عشق، مرگ و اضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کنند. روایت‌ها اغلب از زاویه‌ی دید شخصیت‌هایی چون کتایون، فرزانه، رویا و کاوه شکل می‌گیرد و در فضایی کابوس‌وار، تکرارشونده و گاه بی‌زمان، تجربه‌های روانی و عاطفی آن‌ها را به تصویر می‌کشد. 

کتاب کابوس های وسواسی به‌ نوعی گفت‌وگو با ادبیات و سینمای جهان نیز هست و ارجاعات فراوانی به آثار و چهره‌های شاخص دارد. ساختار کتاب، خطی و سرراست نیست و با تکه‌تکه‌کردن روایت و جابه‌جایی میان خاطره، کابوس، بازجویی و صحنه‌های تئاتری، تجربه‌ای متفاوت از خواندن داستان فارسی ارائه می‌دهد.

خلاصه داستان کابوس های وسواسی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان کابوس های وسواسی با فضایی آشفته و ذهنی آغاز می‌شود؛ جایی که شخصیت‌هایی چون کتایون، فرزانه، رؤیا و کاوه درگیر رویدادی تراژیک و رازآلود هستند: مرگ یا قتل فریدون کاوه، روان‌پزشک و نمایش‌نامه‌نویس. 

روایت‌ها از زاویه‌های مختلف و در قالب بازجویی، واگویه، خاطره و صحنه‌های تئاتری پیش می‌روند. هر شخصیت درگیر نوعی اضطراب، وسواس، احساس گناه و بی‌هویتی است و مرز میان خواب و بیداری، واقعیت و توهم، بارها در هم می‌شکند. بازجویی‌های احمدی، پلیس یا بازجو، با پرسش‌های مکرر درباره‌ی قتل کاوه، شخصیت‌ها را به مرور خاطرات و اعتراف‌های مبهم وادار می‌کند. در این میان، عشق‌های ناکام، حسرت‌های گذشته، ترس از مرگ و میل به فراموشی، در لایه‌های مختلف روایت تکرار می‌شوند.

چرا باید کتاب کابوس های وسواسی را بخوانیم؟

این کتاب برای کسانی که به روایت‌های تجربی، ذهنی و ساختارشکن علاقه دارند، تجربه‌ای متفاوت فراهم می‌کند. کابوس های وسواسی با جابه‌جایی میان خاطره، کابوس، بازجویی و صحنه‌های تئاتری، مرز میان واقعیت و خیال را به چالش می‌کشد و دغدغه‌هایی چون هویت، اضطراب، مرگ و عشق را در بستری ادبی و هنری بازتاب می‌دهد. ارجاعات فراوان به آثار ادبی و سینمایی و بازی با فرم و زبان، این اثر را به گزینه‌ای مناسب برای علاقه‌مندان به ادبیات معاصر و روایت‌های غیرمتعارف تبدیل می‌کند.

خواندن کتاب کابوس های وسواسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کابوس های وسواسی برای علاقه‌مندان به داستان‌های معاصر فارسی، روایت‌های ذهنی و تجربی و کسانی که دغدغه‌هایی چون هویت، اضطراب، مرگ و خاطره را دارند، مناسب است. این رمان همچنین برای مخاطبانی که به ادبیات و سینمای جهان علاقه‌مندند و از ارجاعات میان‌متنی لذت می‌برند، جذاب خواهد بود.

بخشی از کتاب کابوس های وسواسی

«همه‌ی آب دریا بالا آمده بود. مثل غواصی که ماسک اکسیژنش سوراخ شده باشد مدام دست و پا می‌زد. شب بود اما عکس هیچ ماهی در آب نیفتاده بود. رگ‌های دو دستش شکافته شده بود و شبیه سیم‌های لخت برق از پوست بیرون افتاده بودند. از داخلی‌ترین لایه‌ی چشم‌هایش, کرم بیرون می‌زد. و همه‌ی تنش را پیله دوخته بودند. پیله‌های سنگین. پیله‌های لزج. پیله‌های بدبو. پیله‌هایی که هرگز پروانه نخواهند شد. که هرگز ساخته نخواهند شد. که هرگز آزاد نخواهند شد.

از خواب پرید. دیوارهای خطخطی اتاق اجازه نمی‌داد آخرین سایه‌ی چندوجهی را ببیند. آینه شکافته بود و از جز به جز ترک‌ها خون بیرون می‌زد. و هر قطره پروانه‌ای را متولد می‌کرد که هنوز از پیله عبور نکرده بود. نسیمی که از لای پنجره داخل می‌شد. سوز آخرین زمستانی بود که چندسالی از آن می‌گذشت. از جا بلند شد. موهایش را تکان داد تا پسماندهای کابوس را از لای آن‌ها تکانده باشد. از میز بالا رفت. درست شبیه همان بچه‌ای که در آخرین فیلمی که دیده بود برف را نگاه می‌کرد. به خیابان زل زد. درست از پنجره‌ی طبقه‌ی بیستم و سوم. خودش را خم کرد. درست مثل پرنده‌ای که سال‌ها نپریده باشد. دست‌هایش را دو طرفش باز کرد. خواست بپرد که

- آهای خانم دارین چیکار می کنین؟!»