کتاب راسل کرک

کتاب راسل کرک نوشتهٔ جان ام. پافورد و ترجمهٔ علی تدین است. انتشارات هوما این کتاب را منتشر کرده است. این اثر جزو مجموعهٔ «اندیشمندان بزرگ محافظه‌کار و آزادانگار» (Major Conservative and Libertarian Thinkers) است.

درباره کتاب راسل کرک

کتاب راسل کرک (Russell Kirk) نوشتهٔ یک استاد بازنشستهٔ تاریخ و فلسفه در دانشگاه نورث وود در میدلند در میشیگان است. این کتاب شما را با «راسل کرک» آشنا می‌کند. گفته شده است که راسل کرک یکی از مهم‌ترین معماران فکری جنبش محافظه‌کاری آمریکایی در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم و پس از آن است. او در آثار پرشمار فلسفی و داستانی که طی پنج دهه منتشر کرد، تصویری از ایالات‌متحده به‌طور خاص و تمدن غربی به‌طور عام ارائه داد که در آن نظم اجتماعی، مبتنی بر سنت موروثی ارزش‌هایی بود که در آن الهیات مسیحی نقشی حیاتی داشت؛ همچنین از نظمی اخلاقی نوشت که شعور و هوش بشری را ارتقا می‌داد. او را بیشتر بشناسید.

خواندن کتاب راسل کرک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ علوم اجتماعی و سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب راسل کرک

«دیدگاه کرک دربارهٔ موفقیت احتمالی نظراتی که مطرح می‌کرد جالب است؛ او انسان پیچیده‌ای بود و در سطوح متفاوت وجودش، ویژگی‌های متفاوتی از خود نشان می‌داد. هرکه او را می‌دید، از روحیهٔ خوش‌بینانه‌اش به شگفت می‌آمد. در برخورد با آدم‌ها، کم‌وبیش خجالتی، خرسند، همواره خوش‌رو، و بشاش به نظر می‌رسید. در اندرون اما، این‌گونه سرخوش و سبُک‌دل نبود. از تی. اس. الیوت نقل می‌کرد که «همان‌گونه که هیچ مقصود بزرگی هرگز کاملاً از دست نمی‌رود، هیچ مقصود بزرگی نیز هرگز کاملاً به دست نمی‌آید.» او این جمله را در اواخر کتاب تیغ تخیل، که نگارش آن در چند هفتهٔ پایانی عمرش به انجام رسید، نیز آورده است (تیغ تخیل: ۴۶۹). موانعْ بخشی از زندگی‌اند؛ شر قدرت دارد. انتخاب اولیهٔ او، برای عنوان کتاب ذهن محافظه‌کار، هزیمت محافظه‌کارانه بود، اما ناشر این عنوان را بیش‌ازحد تیره‌وتار انگاشت. اما در ژرف‌ترین سطح، کرک به‌عنوان فردی مسیحیْ خوش‌بین بود، چراکه می‌دانست پیروزی انجامین از آنِ خداوند است. این اعتقاد، در دورهٔ میانی و پایانی کار فکری‌اش، بیشتر و بیشتر در آثار غیرداستانی و داستانی‌اش نمودار شد.

هنگام نوشتن ذهن محافظه‌کار، محافظه‌کاریِ سنتیِ کرک بسط یافت، اما بنیاد مسیحی آن ناپرداخته ماند؛ او هنوز در مرحله‌ای بود که می‌توان آن را «مسیحیت تمدنی» خواند، یعنی می‌دانست که بنیاد مذهبی لازمهٔ تمدن نیک و استوار است، اما هنوز مانده بود که به ایمان قلبی به مسیحیت برسد. کرک از جوانی گرایش شدیدی به محافظه‌کاری سنتی داشت؛ عشقش به تاریخ و خانواده موجب شد اجتماع و تمدن ریشه‌دار را بستاید. اما در نیمه‌راهِ جوانی، شیفتهٔ مواضع آزاداندیشانه و فردگرایانهٔ آلبرت جی ناک شد و در میانهٔ دههٔ ۱۹۴۰ با او مکاتبه کرد. برخلاف کرک که در فضایی عاری از اعتقادات سفت‌وسخت دینی رشد یافته بود، ناک پیش‌تر کشیش کلیسای اسقفی بود که حالا دین و ایمان باخته بود و مسیری عکس کرک طی می‌کرد. کرک که روزبه‌روز بیشتر به این نتیجه می‌رسید که تمدن باید بنیادی دینی داشته باشد اندک‌اندک به‌سوی باور مسیحی گام برمی‌داشت و حمایت سنت‌گرایانه‌اش از اجتماع و استمرار، بر فردگرایی‌اش می‌چربید. انتقادات تند بعدی‌اش به آزادانگاریْ نشان از عقاید راسخ او و شاید آزرده‌خاطری‌اش از این داشت که چرا پیش‌تر مجذوب این اندیشه بوده است.»