کتاب به عشق جامعه پزشکی

کتاب به عشق جامعه پزشکی نوشتهٔ علیرضا هاشمی نیا (دلنشین شالی) است. انتشارات نظری این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب به عشق جامعه پزشکی

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب به عشق جامعه پزشکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب به عشق جامعه پزشکی

«درون گلشن عشقم تو لاله زارم باش

در این هوای بد و پر تب کرونایی

کنار قلب پر از سوز و بی قرارم باش

تمام جسم مرا درد و غم گرفت ای وای

بیا و از کرم و لطف خویش یارم باش

چو شمع خوش بدرخشی به نور رخشانت

محبتی بنما یار شام تارم باش

ز عطر ناب تو مستم به عشق زیبایت

نظر کن و گل ناز و بدون خارم باش

در این سراچه ی عشق ومحبت ای جانم

بیا و دلبر رسوای آشکارم باش

طبیب حاذق و عاشق! عزیز پر شورم

به اشک پاک وخوشت مرهم شرارم باش

تو قلب نیک مرا صید کرده ای جانم

کنون نظاره کن و همدم شکارم باش

به چارفصل دل من تو سرزدی زیباست

ولی همیشه به عطر خوشت بهارم باش

چه (دلنشینی) و لبریز شور و زیبایی

پزشک خوب و عزیزم بیا کنارم باش

عشق اطبا

تقدیم به جامعه ی شریف پزشکی

این روزها عشق اطبا سخت پیداست

احساس پاک و نابشان بسیار زیباست

دنیای زیبا و پر از شوق پزشکی

با شورش جانانه درگیر کروناست

جان عزیز خود به دست عشق داده

اینگونه دل دادن پر از احساس و غوغاست

جمع پر از شور پزشکی کرده غوغا

ای وای من دنیا کنون محو اطباست

ما عاشق و سرگشته چون مجنون بیدل

جمع پزشکی جملگی مانند لیلاست

حیف است کام خود نپوشانیم ای وای

هی می رسد مرگ بدی ازماست برماست

بی شیوه نامه زندگی جانم حرام است

از هر پزشکی بر همه اینگونه فتواست

جان خوش و شیرین اهل طب و درمان

از بهر قربانی شدن هر دم مهیاست

ای وارثان (دلنشین) عرصه‌ی طب

عالم به سوز عشقتان غرق تمناست»