کتاب روزی که نمی دانم

کتاب روزی که نمی دانم سرودهٔ راضیه مظفری است. انتشارات سوره مهر این مجموعه شعر معاصر را منتشر کرده است.

درباره کتاب روزی که نمی دانم

کتاب روزی که نمی دانم برابر با یک مجموعه شعر معاصر در قالب‌های غزل و مثنوی و اشعار کوتاه است.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است. غزل در ادبیات فارسی به قالبی از شعر سنتی فارسی گفته می‌شود. غزل‌ها معمولاً بین ۴ تا ۱۲ بیت دارند. مصراع اول بیت نخست با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است. موضوع اصلی غزل بیان عواطف و احساسات، ذکر زیبایی و کمال معشوق و شکوه از روزگار است. بیت‌های غزل فارسی از لحاظ مضمون دارای استقلال هستند. در آخرین بیت غزل، شاعر نام شعری یا تخلص خود را می‌آورد و بهترین بیت آن را شاه‌بیت یا بیت‌الغزل می‌گویند.

خواندن کتاب روزی که نمی دانم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب روزی که نمی دانم

«سخت‌تر از کوه کندن، بی‌گمان، دل کندن است

من زنم، آیا گمان کردی دلم از آهن است؟

این لباس گُل‌گُلی را دوست‌تر می‌داشتی...

انتخابم از کمد هر بار این پیراهن است

چشم می‌دوزم به این باران نم‌نم از تراس

تا بشوید ردپایی را که فکر رفتن است

می‌نویسم شعرها را روی بال قاصدک

می‌رساند دست تو، آری! دل من روشن است!

بار دیگر هم قسم خوردم فراموشت کنم

آه از این باری که از کفاره بر دوش من است!»

*

«هرکس به سراغ مقصدی دیگر رفت

دنبال مسیرهای راحت‌تر رفت

ای پای شکسته‌ام! ببین راه اینجاست!

راهی که حسین بن علی با سر رفت...»