کتاب بازی زن و مرد

کتاب بازی زن و مرد (رهایی از رنج کودکی) نوشته معصومه وارسته، رابطه‌ی زوجی را بررسی می‌کند که علاقه‌ی آغاز زندگی مشترک‌شان جای خود را به دلخوری و سرزنش داده است. نویسنده از نامه‌های نسترن و روزبه کمک گرفته تا مفهوم «بازی» در تحلیل رفتار متقابل را در موقعیت‌های روزمره نشان دهد. مسئله فقط اختلاف زن و شوهر نیست؛ برداشت‌های کودکی و نیاز به تأیید نیز در رفتارهای این دو حضور دارند. انتشارات کتاب خوانا این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بازی زن و مرد

کتاب بازی زن و مرد نوشته‌ی معصومه وارسته، مفاهیم روان‌شناسی رابطه را از مسیر مکاتبه‌ی دو همسر توضیح می‌دهد. نسترن و روزبه، هر یک از زاویه‌ی خود، درباره‌ی زندگی مشترک‌شان حرف می‌زنند؛ زندگی‌ای که ظاهر آشنای کار، خانه و فرزند، تنش‌های پنهانش را پوشانده است. نویسنده با تکیه‌ بر مفهوم «بازی» نزد اریک برن، فاصله‌ی میان خواسته‌های بیان‌شده و پیام‌های پنهان را بررسی کرده است. «بازی» در این بحث، سرگرمی یا لزوماً فریب آگاهانه نیست؛ زنجیره‌ای از برخوردهاست که نزدیکی اولیه را به تغییر نقش و احساس ناخوشایند می‌رساند. قالب مکاتبه فرصت می‌دهد که یک رفتار، پس از بیان گلایه‌ی یکی از طرفین، از دید دیگری نیز بررسی شود. این جابه‌جایی، قضاوت اولیه درباره‌ی مقصر و قربانی را به پرسش می‌کشد.

کتاب بازی زن و مرد، خانه را فضایی نشان می‌دهد که در آن مسئولیت، محبت، قدرت و نیاز به دیده‌شدن به هم گره خورده‌اند. اختلاف شخصیت‌ها فقط بر سر اتفاق‌های بزرگ نیست؛ شیوه‌ی پاسخ‌دادن، سکوت، شوخی، مشورت‌نکردن یا نپذیرفتن مسئولیت تصمیم‌ها نیز به دلخوری دامن می‌زند. نامه‌ها میان خاطره، اعتراض و بازبینی رفتار حرکت می‌کنند. نسترن گاهی توضیح می‌دهد و گاهی سرزنش می‌کند؛ روزبه نیز پشت ظاهر همراه خود، از خشم و نیازهای نادیده‌گرفته‌شده سخن می‌گوید. معصومه وارسته از همین ناهمخوانی‌ها برای طرح مسئله‌ی خودشناسی استفاده کرده است.

پرسش‌های پس از نامه‌ها، توجه را از داوری درباره‌ی شخصیت‌ها به سهم هر کس در رابطه برمی‌گردانند. حضور فرزندان نیز موضوع مهمی است: کودکان شنونده و تماشاگر رابطه‌اند و ممکن است از کشمکش بزرگ‌ترها درباره‌ی ارزش خود نتیجه‌گیری کنند. تجربه‌ی مطالعه بر مکث و بازاندیشی تکیه دارد؛ نویسنده پیشنهاد کرده نامه‌ها با فاصله خوانده شوند تا فرصت فکرکردن و گفت‌وگو درباره‌ی پاسخ‌ها باقی بماند.

خلاصه کتاب بازی زن و مرد

کتاب بازی زن و مرد از رابطه‌ای آغاز می‌شود که دو طرفش احساس تنهایی می‌کنند اما هر یک دلیل این وضعیت را بیشتر در رفتار دیگری می‌بیند. نسترن نامه می‌نویسد تا روزبه را به بازنگری در زندگی مشترک دعوت کند. پاسخ روزبه نشان می‌دهد که برداشت این دو از حمایت، مسئولیت و همراهی یکسان نیست. نامه‌ها به‌تدریج گذشته را وارد بحث می‌کنند: کودکی که برای پذیرفته‌شدن دیگران را راضی نگه داشته است، ممکن است در بزرگسالی نیز خواسته‌هایش را پنهان کند و بعد خشمگین شود. نویسنده این چرخه را به نیاز به نوازش و تأیید پیوند می‌دهد.

حرف اصلی، شناخت سهم خود در رابطه است؛ صرف تغییر شریک یا اثبات خطای دیگری، الگوی تکرارشونده را روشن نمی‌کند. صمیمیت در برابر بازی قرار می‌گیرد: بیان احساس واقعی و خواسته‌ی مشخص، به‌ جای پیام‌های دوپهلو و انتظار برای مچ‌گیری.

چرا باید کتاب بازی زن و مرد را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بازی زن و مرد را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نامه‌ها نمونه‌هایی مشخص از پیام‌های پنهان در اختلاف‌های زناشویی ارائه می‌کنند.
• پرسش‌های هر نامه، فرصت بررسی قضاوت اولیه درباره‌ی رفتار دو طرف را فراهم می‌کنند.
• بحث نوازش، تفاوت توجه منفی و صمیمیت را روشن می‌کند.
• خاطرات شخصیت‌ها، پیوند میان تجربه‌های کودکی و انتظارهای بزرگسالی را نشان می‌دهند.

خواندن کتاب بازی زن و مرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب بازی زن و مرد به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• زوج‌هایی که با چرخه‌ی تکراری سکوت و سرزنش روبه‌رو هستند.
• علاقه‌مندان به آشنایی مقدماتی با بازی‌های روانی در تحلیل رفتار متقابل.
• والدینی که درباره‌ی برداشت کودکان از اختلاف‌های زناشویی دغدغه دارند.

بخشی از کتاب بازی زن و مرد

«سلام روزبه!

بالاخره پس از چند روز که با خودم کلنجار رفتم تصمیم گرفتم به تو نامه بنویسم و مشکلاتم را با تو در میان بگذارم، و از تو بخواهم قبل از این‌که زندگی مشترک ما به انتها برسد، به هم کمک کنیم تا نگاه دیگری به خود و رفتارمان در سال‌های گذشته داشته باشیم، و برای ادامهٔ زندگی مشترک به همراه عشق و علاقه تلاش کنیم.

یادت می‌آید با چه ذوق و شوقی برای شروع زندگی مشترکمان کوشیدیم، و زمانی عشق و علاقهٔ ما زبانزد دوستانمان بود؟ نتیجهٔ این عشق و علاقه و ازدواج، فرزندان ماست که وظیفه داریم برای سعادت و خوشبختی آن‌ها تلاش کنیم؛ اما امروز رابطهٔ صمیمی و سالمی نداریم. قبول دارم که هر دو مقصریم، ولی وظیفه داریم برای سلامت روح و روان فرزندانمان هم که شده، نگاه دیگری به خود و رفتارمان در سال‌های اخیر داشته باشیم.

زمان ازدواج با تو باور داشتم که مردی مجرّب و بالغی! دورهٔ پرشور نوجوانی و ندانم‌کاری را پشت سر گذاشته‌ای، و تکلیفت با خودت روشن است. فکر می‌کردم پنهان‌کاری نداری، صاحب‌نظری، و انتقادپذیری.

ولی پس از سال‌ها زندگی مشترک متوجه شده‌ام که تو را نمی‌شناسم. تو با روزبه روزهای اول کاملاً فرق می‌کنی.»