کتاب منتوری برای والدین

و برای پرورش متفکر انتقادی، باید بتوانیم به فرزندانمان بیاموزیم تا تعصب را از باور و حقیقت را از تفسیر تفکیک کنند.

تفکر انتقادی فراتر از نقد ایده‌های دیگری، درواقع توانایی زیر سؤال بردن خود است.

«کودکْ پدرِ انسان است.»

روابط والدین و فرزند نه فقط ذهن، که مغز کودک را نیز تغییر می‌دهد واین یعنی روش‌های ارتباطی ما با فرزندمان تأثیرات منفی یا مثبت بنیادینی بر سلامت جسم و روان آن‌ها در بزرگسالی دارد،

بین مغز شما و مغز فرزندتان و جسم شما و جسم او جریان احساسی حیرت‌انگیزی وجود دارد. این نکته در مورد افراد دیگری که نقش مهمی را در زندگی فرزندتان ایفا می‌کنند هم صدق می‌کند. وضعیت احساسی شما و آنچه در لُب‌های جلویی مغزتان می‌گذرد تأثیری مستقیم و قدرتمند بر سیستم‌های احساسی مغز فرزندتان و سیستم‌های انگیزشی در جسم او دارد.

توجه والدین به احساس فرزندشان باعث شکل‌گیری سیستم‌های مؤثر کنترل استرس در مغز کودک می‌شود. با تسکین کودک، مسیرهایی در مغز او ایجاد می‌شوند که به طور طبیعی استرس او را تسکین می‌دهند. تحقیقات متعددی نشان داده‌اند که فقدان سیستم‌های کارآمد کنترل استرس عامل اصلی ایجاد بیماری‌های روانی و بخش عمده‌ای از خشونتی است که امروز در جوامعمان شاهد هستیم. مردم برای تغییر شیمی دردناک حالات

مغز کودک شما شبیه کامپیوتری است که هنوز سیم‌کشی نشده است. رابطهٔ شما با فرزندتان می‌تواند کامپیوتر مغز او را در وضعیت «آرامش» یا «هشدار» سیم‌کشی کند.

شاید فکر کنید این ژن‌ها هستند که مؤثرند نه روش تربیت. از لحاظ سلامت روانی و جسمی پاسخ مثبت است. ما ژن‌های آسیب‌پذیری و محافظتی زیادی داریم؛ ولی مسئله دیگر به‌سادگی مقایسهٔ پرورش فرزند با طبیعت او نیست. در سال‌های اخیر، دانشمندان با کشف علم اپی‌ژنتیک به این نتیجه رسیده‌اند که عوامل بیرونی و محیطی می‌توانند ژن‌ها را روشن یا خاموش کنند -و این شامل روش‌های تربیتی هم می‌شود. نحوهٔ صحیح تربیت فرزند ژن‌های آسیب‌پذیری را خاموش و ژن‌های محافظتی را روشن می‌کند و روش‌های غلط تربیتی عکس این عمل را انجام می‌دهد.

چه عاملی باعث ایجاد مشکلات روانی می‌شود؟ دو عامل اصلی در ایجاد مشکلات روانی عبارت‌اند از: ضربه‌های روانی در زندگی و روش‌های تربیتی استرس‌زا.

تحقیقات نشان می‌دهند هرچه در کودکی بیشتر در معرض تجربه‌های سخت دوران کودکی قرار گرفته باشید، احتمال بیماری روانی، بیماری جسمی و مرگ زودهنگام شما بیشتر خواهد بود، مگر این‌که از حمایت احساسی فرد بزرگسالی که همیشه در کنارتان هست برخوردار باشید و از این طریق از خود محافظت کنید که برای این کار هرگز دیر نیست (مثلاً مشاوره یا روان‌درمانی).

شاخهٔ سمپاتیک سیستم عصبی غیرارادی یا اِی‌ان‌اس در هنگام تولد تقریباً رشد کامل خود را کرده است و عوامل استرس‌زای جزئی به‌راحتی آن را تحریک می‌کنند. شاخهٔ پاراسمپاتیک در هنگام تولد کمتر رشد کرده است؛ به همین دلیل است که نوزادان خیلی آسان برانگیخته می‌شوند و در ماه‌های اول باید مدام آرامشان کنیم.