کتاب برقراری آرامش در کلاس درس

کتاب برقراری آرامش در کلاس درس نوشتهٔ سو کولی و ترجمهٔ افسانه محمدی شاهرخ است. نشر قطره این کتاب در حوزهٔ نظریه‌های آموزش و پرورش را منتشر کرده است.

درباره کتاب برقراری آرامش در کلاس درس

برخی بر این عقیده هستند که دانش‌آموزان به دو دلیل بدرفتاری می‌کنند: یا خسته شده‌اند یا درس را نمی‌فهمند. سو کولی در کتاب برقراری آرامش در کلاس درس (Getting the Buggers to: Behave) بیان کرده است که اگرچه این نوعی ساده‌سازی است، اما به دو حیطه‌ای که تحت کنترل مستقیم معلمان است اشاره دارد. به عقیدهٔ نویسنده می‌توانیم برای این‌که دانش‌آموزان کلاس را بیش‌تر درگیر کنیم، به تدریس خود هیجان بیش‌تری ببخشیم. تفریح را به کلاس بازگردانیم و به کودکان نشان دهیم که یادگیری تا چه اندازه می‌تواند جالب و هیجان‌انگیز باشد. همچنین می‌توانیم کاری کنیم که درس ما برای بچه‌های کلاس، قابل فهم و قابل دستیابی باشد. آن‌چه ما نمی‌توانیم انجام دهیم، این است که بچه‌ها را وادار کنیم رفتارشان را تغییر دهند (با وجود این‌که ما به‌طور قطع می‌توانیم آن‌ها را تشویق کنیم که در طول زمان تصمیمات بهتری بگیرند). آن‌چه ما می‌توانیم انجام دهیم، تغییر رفتارمان در جهت بهتر و راحت‌تر کردن زندگی برای خود و دانش‌آموزان‌مان است.

خواندن کتاب برقراری آرامش در کلاس درس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دبیران و معلمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب برقراری آرامش در کلاس درس

«کادر مدرسه باید دقیقا بدانند چه رفتاری قابل قبول و چه رفتاری غیرقابل پذیرش است تا محدوده‌ای تعیین شود که معلم بتواند در آن کار کند. این کار احتمالاً باعث شکل‌گیری فهرستی از قوانین می‌شود که به‌وسیلهٔ آن دانش‌آموزان (و والدین آن‌ها) به‌طور دقیق می‌فهمند از آن‌ها چه انتظاری می‌رود. این قوانین می‌توانند مربوط به طرز کار کردن آن‌ها، رفتارشان در کلاس و ساختمان مدرسه باشند و هم‌چنین می‌توانند دربرگیرندهٔ جزئیات اونیفورم آن‌ها، طرز رفتارشان با یک‌دیگر و معلم و به‌طور کلی با محیط مدرسه باشند. خوب است که معلمان مجموعهٔ خلاصه‌شده‌ای از این قوانین را به دیوار کلاس بزنند تا در زمان مجازات به آن رجوع کنند. قوانین مدرسه برای تأثیر گذاشتن، باید کوتاه، واضح و واقع گرایانه باشند. این قوانین باید با جملات مثبت (این کار را انجام دهید) بیان شوند نه جملات منفی (این کار را نکنید).

مجموعه‌ای از قوانین خوب، زندگی معلم را آسان‌تر می‌کند. معلمان می‌توانند هنگام تعیین مجازات، دانش‌آموزان را به آن‌ها ارجاع دهند تا برای‌شان روشن شود که معلمان تنها از قوانین مدرسه پیروی می‌کنند، نه این‌که شخصا به دانش‌آموزی «حمله کنند». بعضی از مدارس با تعیین قوانینی که به‌طور قطع منجر به برخورد می‌شوند، زندگی را بر کارکنان خود سخت می‌کنند. بعضی از قوانینی که اعمال آن‌ها از معلمان خواسته می‌شود، هم به‌نظر معلمان و هم به‌نظر دانش‌آموزان بسیار کوچک و جزئی می‌رسند. وقتی معلمی در چنین شرایطی قرار بگیرد، این مشخصا به عهدهٔ شخص اوست که با چه شدتی آن قانون خاص را اعمال کند. متأسفانه، وقتی تصمیم می‌گیریم و انتخاب می‌کنیم که چه قوانینی را اجرا کنیم، یک‌نواختی سیاست رفتاری کل مدرسه آسیب می‌بیند. مطمئنا برای مدارس بسیار بهتر است که از طریق مشورت با کارکنان خود (و با دانش‌آموزان)، از معقول بودن قوانین‌شان در وهلهٔ اول اطمینان حاصل کنند.»