کتاب سوژه گی

کتاب سوژه گی نوشتهٔ دونالد یوجین هال و ترجمهٔ هادی شاهی است. بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. ما چه کسی یا چه چیزی هستیم؟

درباره کتاب سوژه گی

ما چه کسی یا چه چیزی هستیم؟ کتاب سوژه گی دور از اینکه یک رسالهٔ دانشگاهی متراکم باشد، به‌سبکی روشن و جذاب نوشته شده است؛ چه یک محقق باتجربه یا یک مبتدی کنجکاو باشید، نثر شفاف و بینش‌های متفکرانهٔ نویسندهٔ این اثر حتی انتزاعی‌ترین مفاهیم را در دسترس و مرتبط می‌کند. در جهانی که با تقسیم و قطبی‌شدن مشخص شده است، «سوژه‌گی» یادآور اهمیت همدلی، تفاهم و گفت‌وگو در پل‌زدن تفاوت‌هایمان است. دونالد یوجین هال از طریق تحلیل بینش‌گر و رویکرد دلسوزانه‌اش به ما یادآوری کرده است که اگرچه ذهنیت ممکن است متنوع و چندوجهی باشد، منبع ارتباط و انسانیت مشترک است و در‌ نهایت از طریق پذیرش ذهنیت‌های خود و درگیرشدن با ذهنیت‌های دیگران است که می‌توانیم واقعاً شروع به ساختن جهانی عادلانه‌تر، منصفانه‌تر و دلسوزانه‌تر کنیم. با این نویسنده همراه شوید با کتابی در باب جنبه‌ای پویا و همیشه در‌ حال تکامل از آگاهی انسان.

خواندن کتاب سوژه گی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب جنبه‌ای پویا و همیشه در‌ حالِ تکامل از آگاهی انسان تحت‌عنوان «سوژه‌گی» پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سوژه گی

«جان سرل فیلسوف خودآگاهی، سؤالات بسیار جالبی دربارهٔ معنای تعامل تکنولوژی و فردیت انسان مطرح کرده است. در کتاب کشف دوبارهٔ ذهن، او دربارهٔ حدود خودآگاهی و قصد خودآگاه تأمل می‌کند و می‌پرسد چه اتفاقی می‌افتد اگر مغز یک فرد به‌تدریج با ورود تراشه‌های سیلیکونی عوض شود. آزمایش فکری سرل سه امکان را در نظر می‌گیرد: اول، رفتارهای بیرونی و خودآگاهی سوژه ممکن است به‌کلی بدون تغییر باقی بمانند؛ دوم، رفتارهای سوژه ممکن است به همان‌گونه باقی بمانند اما خودآگاهی فرد به‌تدریج محو شود؛ و سوم نهایتاً، خودآگاهی سوژه ممکن است همان‌گونه باقی بماند اما کنش‌های بیرونی به‌تدریج متوقف شوند. نکتهٔ اصلی سرل این است که خودآگاهی، یا سوژه‌گی، باید همیشه از لحاظ مفهومی متمایز از رفتار بیرونی در نظر گرفته شود؛ او این نکته را با مورد فرضی دیگری تکرار می‌کند که در آن این کار به ربات‌های کاملاً آگاه و ماهر موکول می‌شود تا المثنای خودشان را دقیقاً با همان مهارت‌ها ولی بدون خودآگاهی تولید کنند. نتیجهٔ این عمل، موجوداتی خواهند بود که رفتارهای بیرونی‌شان دقیقاً شبیه هم است، اما خودآگاهی وجود ندارد. بنابراین سرل استدلال می‌کند که هرگز نمی‌توانیم رفتار بیرونی را بررسی کنیم و نظر قطعی دربارهٔ خودآگاهی صادر کنیم. سرل حتی آشکارا نسبت دادن "قصد" به رفتار را زیر سؤال می‌برد، و بیان می‌کند که رفتارهای بیرونی لزوماً از قصد نشئت نمی‌گیرند و قصدِ خودآگاه نیز لزوماً و مستقیماً منجر به رفتار نمی‌شود (سرل ۱۹۹۴: ۶۵-۷۱). امروزه اهمیت این تأملات نظری و مسئله‌های فرضی را به وضوح می‌توان حس کرد چنان‌که با بسیاری از پیامدهای جدیدِ تعامل خودآگاه انسان و تکنولوژی، از جمله داروسازی درگیر هستیم. اگر برای کسی قانوناً دارویی تجویز شود که به‌طور غیرمنتظره‌ای باعث رفتار خشونت‌آمیز و یا حتی قتل شود، در آن صورت چه کسی مسئول آن خشونت خواهد بود؟ در عصر داروهای تغییر دهندهٔ ذهن، سوژه‌گی کجا شروع می‌شود و پایان می‌یابد؟»