کتاب پس از چهل سال

کتاب «پس از چهل سال» نوشتۀ حمید سبحانی صدر است و انتشارات واژه پرداز اندیشه آن را منتشر کرده است. کتاب پس از چهل سال، نگاهی نو به زمینه‌های صلح امام حسن (ع) در چهل سالگی حکومت اسلامی پیامبر (ص) ارائه داده است.

درباره کتاب پس از چهل سال

در شرایطی که بزرگان شیعه که سابقۀ چندین سال جهاد در راه امیرالمؤمنین را داشتند و حالا قرار است که همراه با امام حسن مجتبی (ع) حکومت علوی را ادامه دهند، با پذیرش صلح از سمت آن حضرت باید دست از آرمان‌های خود بردارند و بدون جنگ و خونریزی از صحنۀ سیاست خارج شوند. جای هیچ تردیدی نیست که پذیرش صلح از طرف امام حسن (ع) اقدامی هوشمندانه و خردمندانه بوده است؛ اما چه چیزی باعث شد که تا حجت خدا باید جامعه را از ولایت طاغوت دور کند با شخصیتی چون معاویه صلح کند و حکومت را به او واگذار نماید؟ 

صلح امام حسن (ع) قرارداد صلحی میان امام حسن (ع) دومین امام شیعیان و معاویه فرزند ابوسفیان که در سال ۴۱ قمری بسته شد. این قرارداد بعد از جنگی صورت گرفت که بر اثر زیاده‌خواهی معاویه و خودداری او از بیعت با امام حسن (ع) به‌عنوان خلیفه مسلمانان روی داد. بنا قرارداد، حکومت از امام حسن (ع) به معاویه واگذار شد. صلح چند شرط داشت که از مهم‌ترین آنها منع معاویه از تعیین جانشین پس از خود، خودداری از توطئه علیه امام حسن (ع) و حفظ جان مسلمانان بود. بااین‌حال، معاویه به هیچ‌یک از شرط‌ها عمل نکرد. کتاب پس از چهل سال به بررسی چرایی این صلح و ابعاد گستردۀ آن می‌پردازد.

کتاب پس از چهل سال در ۵ فصل تنظیم شده است. عناوین فصل‌های کتاب عبارت است از: «فصل اول: چهل‌سالگی حکومت اسلامی پیامبر»، «فصل دوم: جهاد با جبهۀ شیطان»، «فصل سوم: آزمودن مردم در فتنۀ صلح»، فصل چهارم: حاکمیت شیطان بزرگ و «فصل پنجم: آزمونی برای یاران انقلابی»

خواندن کتاب پس از چهل سال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستاران کتاب‌های تاریخی و مذهبی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پس از چهل سال

«مجاورت کوفه با مرزهای ایران سبب شد که اندک‌اندک جمعیتی از عجمان نیز به این شهر مهاجرت نمایند. همچنین در میان اسیران تعداد زیادی از زنان ایرانی بودند که بهره فاتحین عرب گردیده و برای آنان فرزندانی به دنیا آوردند. این امر سبب شد که در کمتر از بیست سال، نسل جدیدی از جوانان عرب در کوفه به وجود آیند که از طرف مادر ایرانی بودند و به آنها «موالی» می‌گفتند. برخی این موالیان را دارای گرایش‌های شیعی دانسته و برخی دیگر با دیدگاهی متفاوت، بخشی از این موالیان و جمعیت بردگان و مهاجران عجمی را تشکیل‌دهنده سپاهی بیست‌هزارنفری می‌دانند که با عنوان الحمراء وظيفه پاسبانی از کوفه را داشته و در قبال دریافت مزد به هرگونه جنایتی دست می‌زدند. عواملی چند باعث شده بود که فضای اجتماعی و روانی خاصی بر کوفه و روابط مردمی آن حاکم باشد. انگیزه‌های مادی در مهاجرت مسلمانان به این شهر جنگی که در حکم یک پادگان نظامی بود اهداف جهادی آنان را تا سرحد کسب غنیمت تنزل داده بود.»