کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸)

کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸) نوشتهٔ مظفر شاهدی است. پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸)

کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸) به روش بررسی تاریخی و در چارچوب دیسپلین علم تاریخ انجام شده است. مظفر شاهدی تلاش می‌کند، مسئله تحزب و سیاست‌ورزی حزبی را در سال‌های ۱۲۸۵- ۱۳۶۸ مورد داوری قرار دهد. در این کتاب مسئلهٔ تحزب در ایران، طی سال‌های ۱۲۸۵- ۱۳۶۸ به ‌مثابه سومین فرصت تاریخی بالقوه، برای نهادینه‌ شدن تحزب و سیاست‌ورزی رقابت‌آمیز حزبی در چارچوب یک نظام سیاسی تکثرگرا در نظر گرفته شده است. این کتاب در دو جلد و ده فصل تألیف و تدوین گردیده است: فصل اول تا ششم در جلد اول است.

• فصل اول: کلیات؛ 
• فصل دوم: پیشینة تحزب و سیاست‌ورزی حزبی در ایران(۱۲۸۵- ۱۳۵۷)؛ 
• فصل سوم: تبارشناسی تاریخی احزاب و تشکل‌های سیاسی به‌انقلاب‌پیوسته؛ تعاملات و تعارض‌ها (۱۳۲۰- ۱۳۵۷)؛ 
• فصل چهارم: یک اتحاد مصلحت‌جویانه؛ انقلاب تا پیروزی (۱۳۵۶- ۱۳۵۷)؛ 
• فصل پنجم: رابطة جریان‌های سیاسی به‌انقلاب‌پیوسته با تفکر حزبی، تکثرگرایی و سیاست‌ورزی حزبی در آستانة پیروزی انقلاب؛
• فصل ششم: تبیین حقوقی- قانونی جایگاه تحزب و حکمرانی حزبی ( از رفراندوم تعیین نوع نظام تا تصویب و تأیید نهایی قانون اساسی) دغدغه‌ها، مجادلات نظری و صف‌بندی‌های سیاسی جریان‌های سیاسی به‌انقلاب‌پیوسته؛

فصل هفتم تا دهم در جلد دوم آمده است: 

• فصل هفتم: تحزب و سیاست‌ورزی حزبی در مرحله گذار: از انتخابات ریاست‌جمهوری تا گشایش مجلس شورای ملی؛ 
• فصل هشتم: بحران دموکراسی در ایران؛ تکثرگرایی و سیاست‌ورزی حزبی از خرداد ۱۳۵۹ تا مهر ۱۳۶۰؛ 
• فصل نهم: عبور از تکثرگرایی؛‌ تحزب و سیاست‌ورزی حزبی در سال‌های ۱۳۶۰- ۱۳۶۸؛
• فصل دهم: یافته‌های پژوهش؛

خواندن کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تحزب و سیاست ورزی حزبی در ایران (جلد دوم؛ ۱۲۸۵ - ۱۳۶۸)

«این برهه با پیروزی انقلاب، در بهمن سال 1357 آغاز می‌شود و تا هنگام رحلت امام خمینی در خرداد سال 1368 ادامه می‌یابد. دربارۀ دلایل عبور جامعه ایرانی از تکثرگرایی دوره انقلاب به‌ وضعیت انسداد سیاسی دوره پساانقلابی، دیدگاه‌های مختلفی ارائه شده است؛ ازجمله اخوان‌کاظمی ضمن گردآوری و تلقیق دیدگاه‌های مختلف، علل ناکامی احزاب سیاسی در ایران را در ذیل پنج عامل کلی تاریخی- ساختاری، اقتصادی،‌ حقوقی- قضایی، فرهنگی و عملکردی صورت‌بندی کرده است. در این اثر از استبداد و ساختار مطلقه قدرت، حضور تعیین‌کننده ایلات و عشایر در عرصۀ سیاسی، تقابل سنت و مدرنیسم،‌ بدبینی عمومی نسبت به‌ اصل تحزب، ضعف جامعه مدنی، حضور احزاب حکومت‌ ساخته، وابستگی احزاب به‌کشورهای خارجی و ایدئولوژی‌های الحادی و جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، به عنوان مهم‌ترین عوامل تاریخی- ساختاری نهادینه نشدن سیاست‌ورزی حزبی در ایران سخن به‌ میان آمده است»