کتاب اندیشیدن به آینده

کتاب «اندیشیدن به آینده» نوشتۀ اندی هاینز، پیتر بیشاپ و ترجمۀ امیرحسین جنگی است و انتشارات دفتر پژوهش‌های فرهنگی آن را منتشر کرده است. این کتاب مرجعی کامل در حوزۀ آینده‌نگری است.

درباره کتاب اندیشیدن به آینده

آینده‌نگری استراتژیک یعنی مدیران بتوانند گسترۀ وسیعی از دیدگاه‌های عمیق به آینده را خلق یا نگهداری کنند و این دیدگاه‌ها را طوری کنار هم بگذارند که برای سازمان ارزش‌آفرین باشد. کتاب اندیشیدن به آینده یکی از کتاب‌های حوزۀ آینده‌پژوهی است که مجموعه‌ای از راهکارها را جهت ارتقای آینده‌نگری استراتژیک در برمی‌گیرد و به دغدغه‌های فعالان آینده‌پژوهی به شیوه‌ای قابل‌فهم پاسخ می‌دهد.

کتاب اندیشیدن به آینده شامل مجموعه‌ای از رهنمودهای متخصصان حوزۀ آینده‌نگری می‌شود؛ درواقع خرد جمعی ۳۶ نفر از صاحب‌نظران آینده نگری استراتژیک را در جهت رشد این حوزه به خوانندگان منتقل می‌کند. این صاحب‌نظران به زبان ساده دربارۀ تفکر بلندمدت و آینده‌نگری گفته‌اند و تجربه‌های مفید و کاربردی آینده‌نگری را تحلیل و سازماندهی کرده‌اند. کتاب اندیشیدن به آینده نکاتی را مطرح می‌کند که مدیران و تحلیلگران در زمینۀ آینده نگری استراتژیک به آن نیاز دارند، راهنمای جامع و کاملی که خوانندگان با مطالعۀ آن می‌توانند بهترین شیوۀ آینده نگری استراتژیک را به اجرا درآورند. این راهنمایی ها در قالب ۱۱۵ رهنمود ارائه شده اند که هرکدام نتیجۀ یک تجربۀ موفق است.

کتاب اندیشیدن به آینده فهرستی از رهنمودها را در اختیار مدیران و تحلیلگران آینده‌نگری استراتژیک سازمان قرار می‌دهد تا بدانند که باید برای چه چیزهایی تصمیم بگیرند و اقدامی بکنند. آن‌ها با مطالعۀ کتاب به این درک می‌رسند که چه موقعی باید برای اجرای دقیق تأکید داشته باشند و چه وقتی کوتاه بیایند و گزینشی عمل کنند. آن‌ها همچنین از طریق این کتاب به ایده‌هایی نو برای پرداختن به مسائل آینده‌نگری استراتژیک دست پیدا می‌کنند و روش‌های فعلی کار خودشان را محک زده و پرورش می‌دهند.

 خواندن کتاب اندیشیدن به آینده  را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به مدیران سازمان‌ها، مشاوران، تحلیل‌گران و همچنین علاقه‌مندان به حوزۀ کسب‌و‌کار پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اندیشیدن به آینده

«آینده‌نگری استراتژیک ازاین‌جهت در میان تمام فعالیت‌های مدیریتی منحصربه‌فرد است که با آینده‌ای دور سروکار دارد. به همین دلیل است که به طور ذاتی، فازی بودن و عدم قطعیت را به همراه دارد. مثلاً این سؤال را در نظر بیاورید که فلان فناوری به‌خصوص در دنیای کسب‌وکار ۱۰ سال بعد، چه معنایی خواهد داشت؟ مسئلۀ چارچوب‌بندی‌ای که بلافاصله با این سؤال به ذهن متبادر می‌شود آن است که ۱. حدود و ثغور آن فناوری تا کجا است و دنیای کسب‌وکار به چه گستره‌ای دلالت دارد؟ ۲. برای پاسخ‌دادن به این سؤال، عمق و گستردگی پژوهش را چقدر می‌توان افزایش داد و منابع موردنیاز برای تکمیل چنین پژوهشی چقدر در دسترس هستند؟ و ۳. چه سناریوها و تصویر ذهنی‌ای می‌توان برای پاسخ به این سؤال در نظر گرفت و کارفرما از این سؤال به دنبال چه نتیجه‌ای است؟»