کتاب اشعه نور

کتاب اشعه نور نوشتۀ علامه حسن مصطفوی و محمدهادی طهرانی نجفی است و موسسه نشر آثار علامه مصطفوی آن را منتشر کرده است. کتاب اشعه نور در تفسیر آیۀ نور (آیۀ ۳۶سورۀ نور) نوشته شده است.

درباره کتاب اشعه نور

آیۀ ۳۶ سورۀ نور به آیۀ نور معروف است و در این آیه بعد از بیان این حقیقت که خدا نور آسمان و زمین است، نور خداوند را در قالب مثال بیان می‌کند. در این مثال، نور خداوند به چراغ‌دانی تشبیه شده است که چراغی در آن است و آن چراغ در حبابی شفاف و درخشنده مانند یک ستاره قرار گرفته و با روغنی صاف و خالص از درخت پربرکت زیتون که نه شرقی و نه غربی است، افروخته شده است. مفسران در شرح و بیان این مثال، دیدگاه‌های مختلفی ارائه کرده‌اند. این کتاب حاصل تلاش ۲ عارف بزرگ علامه طهرانی و علامه مصطفوی است. علامه طهرانی در عصر خود از مشایخ و مشاهیر علمی بزرگ بوده و همچنین علامه مصطفوی نیز به درجات بالایی در تحقیق و علم و معرفت رسیده بودند. علامه مصطفوی اگرچه می‌توانست کتاب خود را در شرح و بیان آیۀ مبارکۀ نور به‌طور جداگانه و به‌عنوان کتابی مستقل ارائه دهد و معرفی کند اما به‌خاطر اینکه مخاطب بتواند از همۀ نظرات در یک مجموعه بهره‌مند گردد، با وجود اختلاف نظر در برخی موارد این کتاب را به‌صورت مشترک با علامه طهرانی منتشر کردند. این کتاب در سال ۱۳۳۰ هجری شمسی برای اولین مرتبه چاپ گردیده است. 

خواندن کتاب اشعه نور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب برای علاقه‌مندان به مطالعهٔ تفاسیر آیات قرآنی مفید است.

بخشی از کتاب اشعه نور

«مرحوم آقا شیخ هادی به نجف مراجعت کرده و تا آخر عمر شریفش در آنجا مشغول تألیف و تدریس شده، و عدۀ زیادی از علما و دانشمندان از مخضر او استفاده نموده‌اند، تا اینکه در سال 1321 هجری دهم شواب شب چهارشنبه یک ساعت باذان صبح مانده از این دنیا رحلت نمودند.

بموجب نوشتۀ مرحوم شیخ مصطفی مرتضوی خوئی: سن شریف مرحوم آقا شیخ هادی در حدود هشتاد و دو بوده، و خانۀ ایشان در محلۀ عمارۀ نجف بود، و اغلب اوقات درس صبح و عصر را در خانۀ خود می‌فرمودند، و درس شبرا در بالای کفش‌کن و زمستانها در حجرۀ گوشۀ صحن مقدس میگفتند: و دنیا برای آن بزرگوار زندانی بود و در آخر بواسطۀ ابتلای بمرض سل از این سجن راحت شدند

از آن مرحوم تنها یک دختری به‌نام فاطمه باقی مانده بود، و در زمان حیات خود او را به‌جناب آقای میرزا احمد طهرانی تزویج کرده بوده، و متأسفانه دختر و داماد پس از رحلت ایشان چندان عمری نکرده، و به فاصلۀ مدت کمی به رحمت ایزدی پیوستند...»