کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم

کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم نوشتهٔ نفیسه خدادادی و محمدرضا خدادادی در انتشارات برگ و باد به چاپ رسیده است. رویکرد مونته‌سوری به شکل کلی بر اهمیت یادگیری حسی، نظم، استقلال و توسعهٔ اجتماعی و عاطفی کودک تأکید دارد و در این کتاب این روش به‌صورت ویژه برای کودکان اوتیسم به‌کار گرفته می‌شود.

درباره کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم

 این کتاب به بررسی و ارائهٔ راهکارهای آموزشی مبتنی بر رویکرد مونته سوری برای کودکان مبتلا به اوتیسم می‌پردازد. مطالب ارائه‌شده در این کتاب به والدین، مربیان و متخصصان کمک می‌کند تا درک بهتری از نیازها و روش‌های آموزشی مناسب برای این کودکان داشته باشند.

روش آموزش مونته سوری که توسط ماریا مونته سوری، یک پزشک و معلم ایتالیایی، توسعه یافته است، بر خودرهبری و فعالیت‌های عملی در یک محیط آماده‌شده تمرکز دارد. این رویکرد آموزشی کودکان را تشویق می‌کند تا براساس علایق و توانایی‌های خود یاد بگیرند. در این مدل، نقش معلم بیشتر هدایت‌کننده است تا سخنران و این به کودکان اجازه می‌دهد تا از طریق کشف و تجربهٔ شخصی چیزهای جدید را بیاموزند.

کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم به مربیان، والدین و کارشناسانی که با کودکان اوتیسم کار می‌کنند یا به فراگیری روش‌های آموزشی مؤثر برای این کودکان علاقه‌مند هستند، پیشنهاد می‌شود​​.

بخشی از کتاب رویکرد مونته سوری در آموزش کودکان اوتیسم 

«در همان سال، مونته سوری نخستین کارش را به‌عنوان دستیار جراح در بیمارستان سان اسپریتو آغاز کرد. او در بیمارستان زنان و کودکان نیز به درمان بیماران کمک می‌کرد و مطب خصوصی هم داشت. مونته سوری در سده نوزدهم، مانند بسیاری از زنان طبقه اجتماعی که به آن وابسته بود، نسبت به تنگدستان احساس مسوولیت اجتماعی داشت و از آن‌ها بیش از وظیفه یک پزشک پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۸۹۷ از او خواسته شد که از نوا خانه‌های رم بازدید کند. این بازدید به دیدار با «کودکان کم‌توانی» انجامید که زندگی‌اش را تغییر دادند.

تجربه مونته سوری از دیدار این کودکان که پس از خوردن غذا، خرده‌های نان را از زمین جمع می‌کردند، او را به توجه به این واقعیت واداشت که شاید آن‌ها از شدت کسالت و بیکاری، این کار را انجام می‌دهند. آن‌ها هیچ‌چیز برای بازی نداشتند! مونته سوری به بررسی سرنوشت کودکان نوا خانه پرداخت و آشنایی با کارهای ژان مارک گاسپارد ایتارد و شاگردش ادوارد سگوئن به برخی از پرسش‌هایش پاسخ داد. ایتارد به‌خاطر پژوهش‌هایش درباره «پسر وحشی آویزان» شناخته شده بود و هست. «پسر وحشی آویزان» کودکی تربیت‌نشده [غیرمتمدن] بود.

او را درحالی‌که مانند جانوران وحشی در جنگل آویرون زندگی می‌کرد، یافتند. ایتارد تصمیم گرفت که این پسر جوان را متمدن کند، حواسش را رشد دهد و کم‌کم سخن گفتن به او بیاموزد. ایتارد، روش خود را که بر پایه تجربه‌های حسی و تطبیق، جفت کردن و مرتب‌سازی فعالیت‌ها و ابزارها استوار بود، برای ایجاد و گسترش مهارت‌های زبانی پسرک به کار برد. صدسال بعد، هنگامی‌که مونته سوری در نخستین خانه کودک در منطقه سان لورنز۳ و در رم به کار با کودکان پرداخت، از بسیاری از این ابزارهای آموزشی استفاده کرد و آن‌ها را تکامل بخشید. مونته سوری همچنین از کارهای ادوارد سگوئن۴ الهام گرفت. او بر این باور بود که «عقب‌ماندگی ذهنی بیش‌تر آسیبی آموزشی است و نه پزشکی». در بهار سال ۱۹۰۰ انجمن ملی کودکان کم‌توان، یک مؤسسه پزشکی - آموزشی باز کرد، مدرسه‌ای که امروزه مدرسه کودکان دارای نیازهای ویژه نامیده می‌شود. مونته سوری مدیریت مدرسه را که بیست و دو دانش‌آموز داشت، بر عهده گرفت.»