کتاب جان های شیفته

کتاب جان های شیفته به قلم علی مرادی مراغه ای تالیف شده و انتشارات اندیشه احسان آن را منتشر کرده است. نویسنده در این کتاب سعی کرده بدون جهت‌گیری یا تعصب به آغاز شکل‌گیری جنبش فدایی تا زمان انقلاب اسلامی بپردازد. این اثر نخستین پژوهش در این زمینه در ایران است. 

درباره کتاب جان های شیفته

سازمان چریک‌های فدایی ایران سازمانی سیاسی، نظامی و مارکسیستی بود که در سال ۱۳۵۰ با شعار و هدف مبارزه جهانی و نهایی با امپریالیسم با اتحاد دو گروه چپ‌گرا شکل گرفت. دربارۀ تاریخ جنبش چریکی مطالب بسیاری زیادی در کتاب‌ها و فضای مجازی وجود دارد اما اکثر آن‌ها از دیدی یک طرفه و بسیار افراطی نوشته شده‌اند. بخش اعظم این مطالب را خاطرات تشکیل می‌دهند. خاطرات افرادی که یا خود بخشی از همین جنبش بودند و یا برعکس، دشمن و مخالف آن بودند. به عبارت دیگر، این مطالب یا خاطرات ساواکی‌های شکنجه‌دهنده هستند یا خاطرات چریکی‌های مورد شکنجه قرار گرفته. پس واضح است که هردو گروه در تعریف خاطرات خود، احساسات و قضاوت‌های شخصی‌شان را دخالت می‌دهند و صحبت‌های آن‌ها خالی از اغراق یا تعصب نیست.

در حالی‌‌که چریکی‌های ایرانی از حب کوبا و پیروزی‌ها و موفقیت‌های آن به وجد آمده بودند، خود سیستم سرکوبگر و مستبد شاه هم از شکست باتیستا عبرت گرفته و بر سرکوب خود افزوده بود. اما عجیب این است که جنبش چریکی ایران هرگز به شکست‌های متعدد چنین جنبش‌هایی در آمریکای لاتین و دیگر نقاط دنیا توجهی نکرد تا از آن درس عبرت بگیرد. مسئله این است که وقتی عاشق یا شیفتۀ چیزی می‌شویم، دیدن نقص‌هایش برایمان دشوار می‌شود. اینجا به فرد دیگری نیاز است تا از دیدگاهی متفاوت به قضیه بنگرد و آن را نقد کند. کتاب جان های شیفته پژوهش و نقدی است بر تاریخ جنبش چریکی قبل از انقلاب و علی مرادی مراغه ای سعی کرده در نوشتن مطالب آن کاملا بی‌طرفانه عمل کند. 

خواندن کتاب جان های شیفته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به تمامی افرادی که به تاریخ سیاسی علاقه دارند پیشنهاد می‌کنیم.

درباره علی مرادی مراغه ای

 علی مرادی مراغه ای در سال 1346 در مراغه متولد شد. او تحصیل کرده رشته کتابداری و فلسفه غرب است اما عمده نوشته‌ها و پژوهش‌هایش در حوزه تاریخ معاصر ایران می باشد. 

بخشی از کتاب جان های شیفته

«چریک‌ها، بهترین انسان‌ها بودند، جزو بهترین‌های دانشگاه‌ها بودند، می‌توانستند زندگی مرفهی برای خویش فراهم کنند، ولی به لذت و رفاه فردی خود نیاندیشیدند. جوان‌های حساس و پر از آرزوهای نیک‌خواهانه برای مردم و میهن‌شان بودند، اما پر واضح است که تنها خوب بودن و خود را وقف مردم کردن کافی نیست. اگر شناخت و آگاهی در پشت آن نباشد، چه بسا هرگونه ایثار و از خودگذشتگی می‌تواند به نتایح مخرب بیانجامد! این نسل، گویی نه تنها کوچک‌ترین شباهتی به نسل روشنفکران انقلاب مشروطیت نداشتند، حتی عجیب این‌که در بسیاری موارد در تقابل با آن‌ها بودند. به جای روشنگری روشنفکران صدر مشروطیت و نقد خرافات موهوم و به قول فرانسیس بیکن «بت‌های ذهنی» مردم، عینک ایدئولوژیک بر چشم زده بودند و شیفتۀ توده مردمی بودند که آن را نمی‌شناختند.»