کتاب امیران دیلمی

کتاب امیران دیلمی نوشتۀ عباس سلیمانی امیری و ویراستۀ آزاد تیموری است و در انتشارات طلایه به انتشار رسیده است. این کتاب به روایت سرگذشت طایفۀ دیالمه و اوضاع منطقه، علی بویه، اوضاع بغداد در آن زمان، مردآویج، معزالدوله احمد، رکن الدوله و مسائلی از این قبیل می‌پردازد.

درباره کتاب امیران دیلمی

در طی سال‌هایی که قدرت بغداد رو به ضعف و انحطاط گذاشته بود، امرای کرد و ترک و دیلم و گیل، خلیفه را در محل خلافت خود، دست نشانده خود ساخته بودند و بر او تسلط زیادی داشتند. در همین اوضاع و احوال، ایجاد یک قدرت پایدار در اندیشۀ تعدادی از رادمردان و داعیه‌داران عصر در ایران از جمله: گیل، دیلم، سکزی و طبری شکفته شده بود. تحقق یافتن این اندیشه در مدت زمان کوتاه صرفا برای آل‌بویه میسر شده بود که این امر نیز به دلیل اختلافات داخلی و هم‌چنین در برخورد با موج انقلاب‌های خراسان واقع شد ولی خیلی زود و در طی مدت زمان کوتاهی به پایان رسید. با این‌حال بنیان‌گذار این سلسه، علی‌بن بویه دیلمی ملقب به عمادالدوله، و همچنین برادرزاده‌اش فناخسروبن حسن معروف به عضدالدوله بود.

آل‌بویه طی چندین دهه فرمانروایی خود، توانست قدرت مردان بیگانه چون: سعدبن ابی وقاص، مروان، معتصم و نفشی که آن‌ها در سرنوشت مردم داشتند را از بین ببرند. به این ترتیب طوایف ایرانی بار دیگر توانستند آن‌چه را که اعراب و ترکان سنی بر آن‌ها تحمیل کرده بودند از میان بردارند و برای مدت کوتاهی آن‌چه را که ایرانیان باخته بودند، آل‌بویه به دست آورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 خواندن کتاب امیران دیلمی را به افرادی که به خواندن کتاب‌های تاریخی، به‌خصوص تاریخ ایران و اسلام، علاقه‌مند هستند پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب امیران دیلمی

«اوضاع منطقه و دربار خلفای عباسی همزمان با ظهور آل‌بویه بدین ترتیب بیان می‌شود: بعد از آنکه در سال ۲۹۵ هجری قمری مکتفی خلیفه درگذشت، خلافت بغداد از طرق وزیر بر عهدۀ پسر ۱۳ ساله‌ای به نام معتضد گذاشته شد که او لقب المقتدر بالله گرفت و به این مقام منصوب گردید. از آن‌جا که مردم از انتخاب کودکی در مقام خلافت با این سن و سال ناراضی بودند و شخص وزیر نیز اندک زمانی بعد از انتخاب او پشیما شد، المقتدر خلیفه را در سال ۲۹۶ هجری عزل کردند و پسر معتز یعنی عبداله را با لقب المرتضی بالله به خلافت درآوردند و این عبدالله که به عنوان ابن المعتز معروف گردید، همان شاعر و منشی بسیار مشهور است که علم بدیع را وضع کرد و از گویندگان معروف عرب است.

آن شخصی که بیشتر از دیگران در خلع المقتدر و رساندن ابن المعتز به خلاف تلاش کرد، حسین بن حمدان از سرداران لشکر بود و این سردار برادر ابوالهیجان بن حمدان که در حدود ۳۱۷ هجری در موصل و حلب یعنی قسمت مهمی از الجزیره و شام سلسۀ آل حمدان را تشکیل داده بودند، دائما با آل‌بویه بر سر تصرف همان ولایات و تسلط بر بغداد، جنگ‌ها کرده بودند. خلافت ابن المعتز که به خلیفۀ یک روزه معروف شد، بیش از یک روز طول نکشید چرا که حسین بن حمدان صبح فردای آن روز از بغداد به موصل رفت و یاران المقتدر مخصوصا مونس خادم با همکاری گروهی از سپاهیان او را دوباره به خلافت آوردند و ابن المعتز را دستگیر کردند و در زندان دو روز بعد او را کشتند.»