کتاب نقش بازی بر آموزش و یادگیری کودکان

کتاب نقش بازی بر آموزش و یادگیری کودکان نوشتهٔ رقیه منحصر و ویراستهٔ محدثه طهماسبی فر است. این کتاب را انتشارات هورین منتشر کرده است.

درباره کتاب نقش بازی بر آموزش و یادگیری کودکان

هرگونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدف‌دار که در اوقات فراغت یا اشتغال و در جهت کسب لذت، تمدد اعصاب، آرام‌بخشی جسم یا ذهن بازیگر و اقناع نیازهای آنی یا درازمدت فرد یا گروه، چه به‌صورت انفرادی یا گروهی انجام گیرد، بازی نامیده می‌شود. به فعالیت‌هایی که کودکان با جنب‌وجوش و تحرک و از روی میل و رغبت و رضایت کامل انجام می‌دهند، بازی گفته می‌شود. بازی کودک را برای روبه‌روشدن با واقعیت‌های زندگی آماده می‌سازد و او را در تعدیل پرخاشگری، ستیزه‌جویی و کنترل احساسات همچون خشم و ترس کمک می‌کند. بازی وسیله‌ای است برای مهارت‌بخشیدن به حواس، بیان احساسات، برقراری روابط و همکاری با دیگران، یادگیری و آگاهی از قدرت و توانائی‌ها و آشنایی با خواص فیزیکی اشیا. کودکان از طریق بازی و فعالیت‌های ورزشی به اجتماع وارد می‌شوند و در تعامل با همسالان خود توان بالقوهٔ اجتماعی‌شدن را به فعل در می‌آورند؛ بنابراین نباید بازی را امری کم‌ارزش و تفننی و صرفاً وسیله‌ای برای تفریح، سرگرمی و گذران اوقات فراغت تلقی نمود؛ زیرا بازی یکی از عوامل مهم در سلامت و رشد جسمانی و روانی و عاطفی کودک است و اگر به‌خوبی طراحی و برنامه‌ریزی شود وسیله‌ای بسیار مناسب برای تربیت اجتماعی و تکوین شخصیت کودکان است.

در دنیای امروز اهمیت بازی به‌حدی است که در اکثر محافل تعلیم‌وتربیت دربارهٔ آن بحث به میان می‌آید. بسیاری از کشورها به‌خصوص در مدارس پیش‌دبستانی و دبستان برای تربیت شهروندانی مسئول و دانش‌آموزانی مشتاقِ آموختن، با بهره‌گیری از بازی موفقیت‌های چشمگیری را کسب کرده و توانسته‌اند فضای مدارس را جذاب، بانشاط و دلپذیر کنند و به توفیق‌های آموزشی زیادی نائل شوند.

خواندن کتاب نقش بازی بر آموزش و یادگیری کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌ کنیم

مطالعهٔ این کتاب به همه‌ٔ والدین، مربیان، و کسانی که با کودکان و نوجوانان ارتباط دارند، توصیه می‌شوند.

بخشی از کتاب نقش بازی بر آموزش و یادگیری کودکان

«تعریف بازی

بازی فعالیتی است که با میل و اختیار و باهدف سرگرمی و تفریح و معمولاً و به طور هنجاری در اوقات فراغت انجام می‌شود کارکرد، بازی‌ها تفریح و شادابی است. در تعریف، علمی، بازی فعالیتی مخصوص کودکان نیست؛ هر فعالیت اختیاری که بر اساس ایجاد لذت و خوشایندی باشد و کم یا زیاد دارای قواعد باشد بازی محسوب می‌شود. بازی‌ها غالباً اشکال شناخته شده‌ای دارند و در فرهنگ و اقلیم هر قوم می‌توان آن را سراغ گرفت؛ بنابراین بازی‌ها دارای زمینه‌های اجتماعی اقلیمی و خرده‌فرهنگی هستند. بازی‌ها عمدتاً توسط وسایلی انجام می‌شوند که بیشتر در مورد کودکان اسباب‌بازی نامیده می‌شود. اما می‌توان وسایل بازی؛ مثلاً ورزش بازی چوگان نیز به‌نوعی اسباب‌بازی است. امروزه بازی‌ها به شکل بازی‌های رایانه‌ای هستند و بازی‌های سنتی تقریباً مانند گذشته نیستند. بازی شامل مجموعه‌ای از بازیکنان مجموعه‌ای از حرکت‌ها یا راه بردها و نتیجه مشخصی برای هر ترکیب از راه بردها است پیروزی در هر بازی تنها تابع یاری شانس نیست؛ بلکه اصول و قوانین ویژه خود را دارد و هر بازیکن در طی بازی سعی می‌کند با به‌کارگیری آن اصول، خود را به برد نزدیک کند.

مفاهیمی که در بازی کودکان نهفته است بسیار فراتر از واژه‌هایی مانند تفریح و سرگرمی است بازی ممکن است باعث آموزش مفاهیم اصلی زندگی به کودک شود. امکان دارد بازی کودک را از خودمحوری در بیاورد و زندگی اجتماعی را به او آموزش دهد. هم چنین بازی باعث فراموشی شکست‌ها و ناکامی‌های روزانه می‌شود به همین علت امروزه از بازی به‌عنوان یک روش درمانی استفاده می‌شود. از طریق بازی می‌توان کودکان مضطرب پرخاشگر، خجالتی، عاطفی، مأیوس، افسرده بیش‌فعال بدبین ترسو و... را شناسایی کرد. کودکان به کمک بازی‌ها نیروی اضافی خود را تخلیه می‌کنند، رفع خستگی می‌کنند، مسائل و مشکلات عاطفی خود را حل می‌کنند هم چنین از لحاظ جسمی و ذهنی رشد می‌کنند و برای بهتر زیستن در محیط اجتماعی آماده می‌شوند در کل استفاده از بازی‌های خاص در به هیجان آوردن کودکان و تخلیه آنها و همچنین تقویت توجه و تمرکز کودک و هماهنگی چشم و دست او مفید است. بازی مؤثرترین و پرمعناترین راه یادگیری کودکان و مهم‌ترین فعالیت کودک است.»