کتاب استراتژی توسعه ایران

کتاب استراتژی توسعه ایران نوشتۀ مجتبی لشکربلوکی است و انتشارات پناه آن را منتشر کرده است. دغدغهٔ این کتاب این است که چرا ایران به‌اندازهٔ دیگر کشورها توسعه را تجربه نکرد و چگونه می‌توان آن را در مسیر توسعه قرار داد.

درباره کتاب استراتژی توسعه ایران:

کتاب‌ها، نوشته‌ها و سخنرانی‌های زیادی دربارهٔ دلایل عقب‌افتادن توسعه در ایران وجود دارد؛ اما به‌دلیل اهمیت موضوع، همچنان از بررسی‌ها و منابع جدید در این خصوص بی‌نیاز نیستیم. کتاب استراتژی توسعهٔ ایران رویکردی فراتحلیلی دارد؛ یعنی تحلیل‌ها و تجویزهای اندیشمندان مختلف را مرور می‌کند و سپس آ‌ن‌ها را در یک مدل ترکیبی کنار هم می‌گذارد. در این کتاب سعی شده ۳ اصل رعایت شود: اولی خلاصه‌گویی و گزیده‌گویی، دومی جامعیت‌نگری و توجه به دیدگاه‌های مختلف و سومی ساده‌نویسی و مدنظرقراردادن اصل ارتباط با مخاطب. نویسنده در پاسخ به سؤال «عقب‌ماندگی؛ چرا؟» دانش ۱۸‌سالۀ خود را به‌کارگرفته و مدل رستا (روایت سه لایۀ توسعه‌نیافتگی ایران) را در پاسخ به این سؤال توضیح می‌دهد. همین‌طور در پاسخ به سؤال «توسعه‌یافتگی؛ چگونه؟» ۴ استراتژی نیلوفر آبی، نتوکراسی، نسل آتی و مشق شب را مطرح می‌کند.

خواندن کتاب استراتژی توسعه ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای ۲ دسته از مخاطبان نوشته شده است: اول سیاست‌گذاران،دولت‌مردان، مجلسیان و نخبگان بر مسند قدرت که انگیزهٔ توسعه دارند و نه دغدغهٔ قدرت. کسانی که می‌خواهند از قدرتشان درجهت پیشرفت این مرز‌و‌بوم استفاده کنند و دومی عموم مردم که هر روز این سؤال‌ها در ذهنشان ایجاد می‌شود چرا ایران چنین وضعی دارد؟ چرا در عموم شاخص‌های توسعۀ جهانی جزو چارک سوم و چهارم هستیم؟ چرا پاسخگویی به نیازهای پایۀ ما نیز در ابهام است؟ ما برای توسعۀ ایران چه می‌توانیم بکنیم؟ آیا من هم می‌توانم کنشگر و مؤثر باشم؟ به این دلیل که همه می‌توانند مخاطب این کتاب باشند، سعی شده لحن کتاب ساده، صمیمی و روان باشد. اصل مورد توجه نویسنده ارتباط با مخاطب است و نه رعایت اصول نوشتارهای رسمی.

بخشی از کتاب استراتژی توسعه ایران:

«سؤالی که خوره روح است.

در بین پرسش‌های این جهانی این سؤال، سؤالی بسیار آزاردهنده است؛ چرا ایران عقب ماند؟ چرا ایران توسعه پیدا نکرد؟ چرا ما چنین هستیم؟ چرا فقر و فساد و ناامیدی و اعتیاد و ... فکر می‌کنم که همۀ ما دست کم به صورت جدی یک بار به این سؤال فکر کرده‌ایم 

فکر می‌کنم همین که شما دارید این نوشته را می‌خوانید این سؤال روح شما را نیز آزار داده است؛ چراکه به جای خواندن مطالب طنز و دیدن طنازی سلبریتی‌ها در فضای مجازی دارید این متن را می‌خوانید.

به عنوان کسی که حدود ۱۸ سال است به صورت مستمر نوشته‌ها و تحلیل‌های توسعه را می‌خوانم و خودم تحلیل می‌کنم به این نتیجه رسیده‌ام که هنوز ذهنیت منسجمی در مورد جواب این سؤال ندارم.

هنوز هم وقتی در جمع های خانوادگی و دوستانه هستیم می‌گوییم بزرگترین مشکل مملکت این است که ... ولی جالب است که این جمله در هر جمعی یک جور تکمیل می‌شود و حتی جالب‌تر اینکه در همان جمع، یک ربع ،بعد دوباره می‌گویید اصلاً بزرگترین مشکل ما این است که ... و بعد جمله را جور دیگری متفاوت از یک ربع پیش تکمیل می‌کنیم. می‌دانید این نشانه چیست؟ این نشان می‌دهد که ما حتی در تعیین ریشه‌های عقب ماندگی هم جمع بندی روشن و ذهن منسجم نداریم و آنگاه سودای رشد و پیشرفت داریم چه سودای خامی! چه ادعای گرافی!»