کتاب نگاه در سکوت

کتاب نگاه در سکوت نوشتهٔ کریشنا مورتی و ترجمهٔ محمدجعفر مصفا است. نشر قطره این کتاب را در حوزهٔ روان‌شناسی روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب نگاه در سکوت

کتاب نگاه در سکوت به موضوعاتی مانند لذت، خشم، نفرت، ترس، آزمندی، تضاد، تیرگی، آشفتگی ذهن و... پرداخته است. مترجم گفته است که کریشنا مورتی بارها این سؤال را مطرح می‌کند که «اگر من به تو بگویم عاشق تو هستم، آیا چنین عشقی واقعیت و اصالت دارد؟» و خودش پاسخ می‌دهد که نه؛ مولوی هم همین را می‌گوید. در این کتاب و همهٔ کتاب‌های کریشنا مورتی، تکیه بر بیهودگی حرکات جزئی مطرح است. محتوای این کتاب که در ۱۶ فصل نوشته شده، با آرا و اندیشه‌های مولانا شباهت دارد، ولی از نظر نحوهٔ ترسیم موضوعات شباهت بسیار کم است.

خواندن کتاب نگاه در سکوت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ روان‌شناسی عمومی و فلسفه و عرفان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نگاه در سکوت

«فکر می‌کنم دربارهٔ مسئلهٔ ترس به حد کافی صحبت کرده‌ایم. البته، می‌بایست موضوعات جزئی‌تر وابسته به ترس و عوارض نهفته در آن را نیز مورد بررسی قرار دهیم، ولی تا وقتی بنیاد ترس و ماهیت آن را کاملاً نشناخته‌ایم بحث از جزئیات مسئله‌ای را حل نمی‌کند. صرف علاقه به شناخت جزئیات ترس، حتی زمانی که در علاقهٔ خود جدی باشیم، دلیل آن نیست که ما واقعاً یک ذهن جدی داریم. جدی بودن نسبت به کل مسئلهٔ ترس، مکانیسم تشکیل آن و بررسی چگونگی رهایی از آن، بسیار مهم‌تر از پرداختن به جزئیات است، ولی با وجود بررسی چگونگی رهایی از آن، باز هم بسیاری از ما اسیر ترس هستیم. به‌هرحال، چون در جلسات گذشته راجع به این مسئله به حد کافی صحبت کرده‌ایم، بهتر است به موضوعات اساسی دیگر بپردازیم.

همان‌طور که گفتیم، یک ذهن کوچک، محدود و سطحی نسبت به جزئیات علاقه و جدیت دارد، ولی در برخورد با موضوعات اساسی  موضوعاتی که جدیت بیشتری می‌طلبند  وا می‌ماند و دچار تردید می‌گردد، زیرا یک ذهن محدود و کوچک نمی‌تواند وسعت چیزهای نهفته در یک موضوع اساسی را درک کند و ببیند. اگر مایل باشید امروز به بررسی ماهیت ذهن بپردازیم. در طریق بررسی این موضوع ممکن است به شناخت بدایت فکر  تمام فکرها  و نیز موضوعی بسیار عمیق‌تر، یعنی عشق، و همچنین درک مفهوم مراقبه نائل گردیم.

متخصصین روان و اعصاب، روان‌شناسان، تئوریسین‌ها، مذهبی‌ها و روشنفکران ذهن را کم‌وبیش این‌طور تعریف کرده‌اند: ذهن پدیده‌ای است که قدرت به‌خاطر سپردن دارد، قدرت اندیشیدن  خردمندانه یا غیرخردمندانه  دارد؛ عملکرد آن نه‌تنها قلمرو و امور علمی، مادی و تکنولوژی است، بلکه قابلیت دریافت اشارات و پیام‌هایی ورای ماده را نیز دارد. ذهن ظرف ضمیر آگاه و همچنین ضمیر ناآگاه است. مغز، که جزئی از ذهن است، انبار تمام خاطرات آدمی است؛ ذهن نمی‌تواند جدا از جسم باشد و غیره. صرف‌نظر از تعاریفی که به‌وسیلهٔ متخصصین و تئوریسین‌ها برای ذهن شده است، خود ما می‌خواهیم ببینیم ذهن چه پدیده‌ای است؛ می‌خواهیم واقعیت آن را مستقیماً  نه بر اساس فرضیات دیگران  بشناسیم. بعد هم می‌توانیم سؤال دیگری مطرح کنیم: بدایت فکر چیست؟ آیا می‌توانیم ببینیم فکر چگونه شروع می‌شود؟ کشف مسئلهٔ اخیر، خود منجر به کشف مسئله‌ای عمیق‌تر خواهد شد که بعداً به بررسی آن خواهیم پرداخت.»