کتاب تنها چیزی که می خواستیم

کتاب تنها چیزی که می خواستیم (All We Ever Wanted) نوشته امیلی گیفین، داستانی است درباره‌ی خانواده‌ها، امتیاز طبقاتی، شبکه‌های اجتماعی و پیامدهای تصمیم‌های لحظه‌ای که می‌توانند زندگی چند نسل را زیرورو کنند. روایت با چند صدای متفاوت پیش می‌رود و از دل یک شب به‌ظاهر معمولی و با یک عکس شروع می‌شود و به بحرانی اخلاقی و عاطفی می‌رسد که همه‌چیز را زیر سؤال می‌برد. این کتاب را فاطمه سادات موسوی کریمی ترجمه کرده و نشر ستاک آن را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تنها چیزی که می خواستیم

کتاب تنها چیزی که می خواستیم داستانی چندصدایی است که امیلی گیفین در آن از زاویه‌ی دید شخصیت‌های مختلف، به‌ویژه نینا و تام، ماجرایی واحد را روایت کرده است. در مرکز این ماجرا عکسی است که از دختری نیمه‌هوشیار در مهمانی گرفته شده و با متنی تمسخرآمیز و نژادگرایانه در اسنپ‌چت پخش شده است؛ عکسی که پای مدرسه‌ی خصوصی وینزور، خانواده‌های مرفه نشویل و پدری تنها را به میان می‌کشد. 

کتاب تنها چیزی که می خواستیم در فصل‌های متناوب بین نینا، زن طبقه‌ی مرفه نشویل و تام، نجار طبقه‌ی کارگر و پدر لایلا، جابه‌جا می‌شود و به‌تدریج لایه‌های پنهان زندگی هر دو را رو می‌کند. امیلی گیفین، گذشته‌ی عاطفی تام، شکل‌گیری رابطه‌اش با بئاتریز، ورود لایلا به مدرسه‌ی خصوصی و همزمان بحران اخلاقی خانواده‌ی براونینگ را دنبال کرده و نشان می‌دهد یک تصویر دیجیتال چگونه می‌تواند مرزهای قدرت، جنسیت، طبقه و والدگری را عیان کند.

خلاصه داستان تنها چیزی که می خواستیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

تنها چیزی که می خواستیم از شبی شروع می‌شود که نینا و کرک براونینگ در ضیافت خیریه‌ای مجلل برای فعالیت‌هایشان در حوزه‌ی پیشگیری از خودکشی تقدیر می‌شوند؛ همان شبی که فینچ، پسرشان، در مهمانی دوستی به نام بو، عکسی از لایلا، دختر نوجوانی مست و نیمه‌هوشیار، می‌گیرد و آن را با متنی نژادگرایانه در اسنپ‌چت پخش می‌کند. 

همزمان، تام، پدر تنها و نجار، با تماس مضطرب دوست لایلا به خانه‌ی او می‌شتابد و با دختری مواجه می‌شود که از مستی و شرم درهم شکسته است. از این نقطه، داستان به پیامدهای این عکس برای آینده‌ی تحصیلی فینچ، حیثیت لایلا، رابطه‌ی نینا و کرک و شکاف عمیق طبقاتی بین دو خانواده می‌پردازد و شخصیت‌ها را وادار می‌کند مرز میان عشق به فرزند، عدالت‌خواهی و حفظ امتیازهای طبقاتی را دوباره تعریف کنند.

چرا باید کتاب تنها چیزی که می خواستیم را بخوانیم؟

این کتاب تصویری نزدیک از تلاقی ثروت، امتیاز، جنسیت و شبکه‌های اجتماعی در زندگی روزمره ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد یک تصمیم چندثانیه‌ای نوجوانانه چگونه می‌تواند به بحرانی اخلاقی برای چند خانواده تبدیل شود. خواندن این داستان فرصتی است برای فکرکردن به والدگری، رضایت، شرم، نژادپرستی پنهان و مسئولیت‌پذیری در عصر رسانه‌های اجتماعی.

خواندن کتاب تنها چیزی که می خواستیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تنها چیزی که می خواستیم را به خوانندگانی پیشنهاد می‌کنیم که به داستان‌های معاصر درباره‌ی خانواده، نوجوانان، شبکه‌های اجتماعی و شکاف طبقاتی علاقه‌مند هستند. همچنین به والدین، معلمان و کسانی که دغدغه‌ی روابط قدرت، رضایت و امنیت نوجوانان در فضای مجازی را دارند توصیه می‌شود.

درباره امیلی گیفین

امیلی گیفین (Emily Giffin) (متولد ۱۹۷۲)، وکیل و رمان‌نویس آمریکایی و یکی از پرفروش‌ترین نویسندگان ژانرهای عامه‌پسند است. او پس از فارغ‌التحصیلی در رشته‌ی حقوق از دانشگاه ویرجینیا، چندین سال به عنوان وکیل تجاری در منهتن نیویورک مشغول به کار بود، اما اشتیاقش به نویسندگی سبب شد تا کار حقوقی را رها کند و به لندن مهاجرت کند تا به طور تمام‌وقت بنویسد. گیفین با انتشار اولین رمان خود به نام «از ترس تنهایی» به شهرت دست یافت؛ کتابی که بلافاصله به لیست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز راه یافت و در سال ۲۰۱۱ فیلمی سینمایی با بازی کیت هادسن از روی ساخته شد. تمرکز اصلی آثار گیفین بر روابط انسانی، وفاداری، خیانت و چالش‌های اخلاقی نسل جوان است. بیشتر آثار او در صدر پرفروش‌ترین آثار داستانی قرار داشته‌اند.

جوایز و افتخارات کتاب تنها چیزی که می خواستیم

• نامزد بهترین داستان در جوایز گودریدز (سال ۲۰۱۸)
• یکی از بهترین کتاب‌های سال به انتخاب The Skimm

اقتباس‌ها از کتاب تنها چیزی که می خواستیم

در سال ۲۰۲۵ اعلام شد که نتفلیکس امتیاز ساخت این کتاب را خریداری کرده و قرار است سریالی بر مبنای آن بسازد. در این سریال ریس ویترسپون و هارلن کوبن نقش‌های اصلی را ایفا خواهند کرد.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب تنها چیزی که می خواستیم منتشر شده است؟

• کتاب همه‌ی آن چه همیشه می‌خواستیم، ترجمه‌ی علی شاهمرادی، نشر سنگ

بخشی از کتاب تنها چیزی که می خواستیم

«همه چیز با یک شنبه شب معمولی شروع شد، منظورم از معمولی اصلا هیچ‌یک از اتفاقات معمولی فرهنگ آمریکایی نیست. هیچ گریلی در حیاط با همسایگان یا سینما رفتن یا هیچ کدام از کارهایی که وقتی بچه بودم انجام می‌دادم در کار نبود. ولی برای ما معمول بود، از وقتی که کرک شرکت نرم‌افزارش را فروخت و وضع ما از خوب به ثروتمند تغییر کرد، خیلی ثروتمند.

وقیح، کلمه‌ای بود که جولی، بهترین دوست دوران کودکی‌ام یکبار به کار برد. نه دربارهٔ ما، دربارهٔ دوست دیگرم، ملانی. بعد از اینکه او رولکس برلیان برای خودش در روز مادر خرید و بعد در یکی از مهمانی‌های شام‌مان بدون مقدمه اشاره کرد که سفال دست‌ساز بچه‌هایش "جبران زحمت‌هایش را نمی‌کند".

بعد از اینکه مهمان‌مان رفت، جولی در آشپزخانه با اعتراض گفت: "خیلی وقیح است. می‌توانست یک کمپ پناهنده‌های سوری را تا یکسال با پول آن ساعت غذا بدهد".

بدون گفتن کلمه‌ای سرم را تکان دادم و ساعت کارتیه‌ام را زیر لبهٔ سنگ مرمر جزیرهٔ آشپزخانه قایم کردم و در سکوت به خودم همه جوره اطمینان می‌دادم که ساعت و همین‌طور زندگی‌ام با ملانی تفاوت دارد. اول اینکه من برای هوی و هوس خودم ساعت را نخریده بودم، کرک آن را به عنوان هدیهٔ پانزدهمین سالگرد ازدواجمان به من داد و دوم اینکه من همیشه عاشق وقتی بودم که پسرمان، فینچ، در سال‌های کودکی‌اش برایم کادو و کارت درست می‌کرد و ناراحت بودم که آن‌ها تبدیل به یادگاران دوران گذشته شده بودند.»