کتاب تاج و خنجر

«تاج و خنجر» نوشته زرین کشاورز(-۱۳۶۰)، نویسنده معاصر ایرانی است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: صدای شیهه‌ی اسب سکوت کاخ را در هم شکست. پیکی از جانب شاه سمنگان به سوی توران زمین و کاخ پشنگ شاه‌ِ شاهان راهی شده بود. با ورود پیک به محوطه‌ی کاخ، روبه‌روی اصطبل افسار اسب را کشید. اسب خسته از یک مسیر طولانی با دهانی کف آلود عرق کرده، شیهه‌ی بلندی سر داد و از حرکت ایستاد. مرد سوار از اسب پایین جَست و نگاهی به مهتر اصطبل که با شتاب به سوی او می‌آمد انداخت. مهتر مردی میان سال و خوشرو بود. پیک افسار اسب را به دستش داد و گفت: مسافت زیادی پیموده‌ام، حیوان خسته و گرسنه است. نخست عرقش را بگیر و زود آن را به اصطبل ببر و تیمار کن! مهتر، افسار چرمینه‌ی اسب را از پیک گرفت و تعظیم کرد. پیک به سرعت مسیر راه ورودی کاخ را پیش گرفت. مهتر درحالی‌که با دستی دیگر گردن و یال‌های خرمایی اسب را نوازش می‌کرد، لحظاتی حیوان را در محوطه راه برد و سپس به‌سوی اصطبل راه افتاد. مسئول تشریفات کاخ وارد تالار اصلی شد و در برابر شاه توران تعظیمی کرد: قربان پیکی از شهر سمنگان رسیده و اجازه‌ی شرفیابی می‌خواهد. پشنگ که بر تخت فیروزه‌نشان خود یله رفته، لباس‌هایی ابریشمین و زربفت پوشیده بود. تاج یاقوت نشانی بر سر داشت. با صدای بلندی گفت: بگویید وارد شود. پسرانِ جوان پشنگ، افراسیاب، اغریرث و گرسیوز در سمت راست شاه، و ویسه برادر پشنگ و فرزندانش نیز همراه با دیگر پهلوانان تورانی در سمت چپ شاه بر تخت نشسته، همه منتظر شنیدن اخبار جدید بودند. پیک وارد شد و در برابر شاه زانو زد و نامه را به دست ویسه داد. بوسه بر تخت و انگشتان شاه زد و به جای نخست خود بازگشت و منتظر ایستاد.