کتاب ایسم های تهی

کتاب «ایسم های تهی» نوشتۀ پیتر انگر، ترجمۀ رضا صادقی و ویراستۀ وحید دریابیگی است و  انتشارات سروش آن را منتشر کرده است. 

درباره کتاب ایسم های تهی

یکی از موضوعات محوری این کتاب این است که در طول ۵ دهۀ گذشته فیلسوفان تحلیلی تفکر جدیدی ارائه نکرده‌اند. درواقع ایده‌ها و تفکراتشان کاربردی در دنیای واقعی نداشته و به عبارتی تهی و پوچ هستند. پیتر انگر نویسندۀ کتاب ایسم‌های تهی پس از سال‌ها تدریس فلسفه و انتشار آثار علاوه‌بر این که آثار خودش را بازی با الفاظ و فاقد محتوای اساسی می‌داند، تلاش کرده است تا نشان دهد جدال‌های لفظی نخبگان فلسفه جلوی توجه به پرسش‌های اصیل فلسفی را گرفته‌اند. او همچنین استدلال می‌کند که فلسفۀ تحلیلی دررابطه‌با واقعیت‌های موجود زندگی بشر و آنچه که در حقیقت جریان دارد، هیچ نتیجۀ خاص و ویژه‌ای ارائه نکرده است.

پیتر انگر معتقد است که باید به فلسفۀ اصیل بازگشت و به مسائلی توجه کرد که در راه‌ورسم زندگی فرد و اجتماعی بشر تأثیر داشته باشد. اگرچه نویسنده در ابتدای قرن بیست و یکم اتهام تهی بودن را به نسبت به فلسفۀ تحلیلی مطرح می‌کند اما هدفش کنارگذاشتن فلسفه نیست. او درواقع می‌خواهد این مسئله را به پژوهشگران فلسفه یادآور شود که آن‌ها باید به مسائل و پرسش‌هایی توجه کنند که مربوط به واقعیت‌های عینی است و رسیدن به پاسخ آن‌ها در زندگی فردی و جمعی بشر سودمند باشد. از نگاه پیتر انگر متافیزیک‌دانان تحلیلی فریب‌ خورده‌اند چون کاری که آن‌ها انجام می‌دهند با سبک قدیمی‌شان فاصله دارد و چیزی بیشتر از بازی با کلمات نیست. بیشترین اشکالی که او می‌گیرد فقدان سودمندی است نه اینکه از معنا به طور کامل تهی باشد.

 خواندن کتاب ایسم‌ های تهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های فلسفی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره پیتر انگر

پیتر انگر فیلسوف معاصر آمریکایی و استاد فلسفه در دانشگاه نیویورک ۲۵ آوریل ۱۹۴۲ در نیویورک متولد شد. او در رشتۀ فلسفه در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۶ مدرک دکتری را دریافت کرد. اغلب کتاب‌های او در حوزۀ متافیزیک، معرفت‌شناسی و اخلاق است. انتشارات دانشگاه آکسفورد در سال ۲۰۰۶ مقالات او را در دو جلد منتشر کرد. پیتر انگر چند مقاله در دفاع از ضد واقع‌گرایی در متافیزیک نوشت که در دهۀ هشتاد بسیار مهم تلقی شد.

بخشی از کتاب ایسم های تهی 

«فیلسوفان تحلیلی با اینکه ادعا دارند پرسش‌های متافیزیکی را کنار گذاشته و کار فلسفی را به تحلیل زبان فروکاسته‌اند، اما در عمل، ‌ هم پیش‌فرض‌های متافیزیکی گسترده‌ای دارند و هم مدام از این بحث‌ها نتایجی متافیزیکی می‌گیرند که برخلاف ظاهر متواضعانه‌ای که دارد، تکلیف آدم و عالم را تعیین می‌کند. این نوعی ایدئولوژی است که هم ازاین‌جهت که پنهان است و انکار می‌شود، و هم ازاین‌جهت که فاقد بنیان مستحکمی است و بر ایده‌هایی تهی بنا شده است، نقدناپذیر و گاهی بسیار خطرناک است. خطر این ایدئولوژی زمانی افزایش می‌یابد که در ازای حمایتی که از قدرت‌های حاکم بر جهان دریافت می‌کند، با تأکید بر نسبیت ارزش‌ها، بی‌اخلاقی حاکم بر ساختار این قدرت‌ها را توجیه و سلطه‌گری را تأیید و نگاه ابزاری به انسان را تثبیت می‌کند. پوچ‌گرایی تنها بخشی از نتایج این ایدئولوژی پنهان است که گرایش به نیستی و تخریب را تقویت می‌کند و رنج بی‌معنایی را که عمیق‌ترین درد انسان معاصر است، گسترش می‌دهد.»